Saloni.ca Archive

Εκεί που υποθέτουμε, όπως είδαμε, ότι ήταν το Orpheum-Lyra, (δηλ. σήμερα Νίκης 67), αναγέρθηκε γύρω στα 1928 το μέγαρο που θα φιλοξενήσει το Μονοπώλιο Άλατος. θα υπάρξει για 40 περίπου χρόνια Μέχρι το 1927 η Λέσχη στο 63 έχει τελειώσει, στη θέση του σημερινού ν. 67 παραπήγματα.

Στο στρώσιμο όμως της παραλιακής το 1928-9 ήδη προβάλλει. Και εδώ ολοκληρωμένο το 1930 Περίπου το 1933 Και για να βεβαιωθούμε ότι πράγματι φιλοξενούσε το Μονοπώλιο Άλατος, μια ανακοίνωση στην Μακεδονία 25/4/1962. Αποθήκες στο κτίριο (Β΄αποθήκη μονοπωλίων) από την Καλάρη 1. Το τμήμα από την Στρ. Καλάρη όπου και η είσοδος της αποθήκης. Κατά την κατοχή Το Νίκης 65 έχει αποπερατωθεί, επομένως μετά το 1963 Έχει αρχίσει να κτίζεται το ν. 67 στα τελειώματα το ν. 73, στα γκρεμίσματα το ν. 75. Χρονολογημενη στα 1969-70 από τον Βαγγέλη Καβάλα, αναρτημένη από Ανδρέα Νοβοσέλη στις ΠΦΘ Μετά το 1970, όταν στη θέση του 67 υπάρχει πλέον η σημερινή πολυκατοικία.

Κοιτάζοντας το σύνολο των φωτογραφιών του Pigassou, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι λείπουν κάποια πλάνα από χαρακτηριστικά σημεία από τα οποία σίγουρα πέρασε και θα ήταν περίεργο να μην τα είχε αποτυπώσει. Πιθανότατα πρόκειται για λήψεις του που κατέληξαν στην συλλογή του Albarel. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Τσινάρι που το βλέπουμε φωτογραφημένο σχεδόν από τη συμβολή των οδών Κλειούς με Αλ. Παπαδοπούλου προς τα νοτιοδυτικά και προς βορειοανατολικά. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.253, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°253 sur plaque mono 65x90 NB Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1490 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1490 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1476 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1476 tirage papier

“Στην Πλατεία «Ιωάννου Δέλλιου» και στους γύρω δρόμους έμεναν …οι αδελφοί Κανταρτζή, ο Νίκος, ο Μιχάλης και ο Μάκης…. ” έγραψε ο Στράτος Σιμιτζής στο βιβλίο του “Κάποτε στη Θεσσαλονίκη” (εκδ. University Studio Press, 2007, σελ. 26-7] Η κατοικία της οικογένειας Κανταρτζή στη Φιλικής Εταιρείας 63, το 1951 και το 1959. Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. 1951 Η μονοκατοικία που φαίνεται λίγο στα αριστερά ήταν της οκογ. Ν. Σταμπουλή και το διώροφο στα δεξιά ήταν της οικογ. Β. Φουντά. [Από το βιβλίο: Αυτοβιογραφία, «τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού», του Ν. Α. Κανταρτζή, (Θεσσαλονίκη, 2017, σελ. 75)] 1959 [Από το βιβλίο: Αυτοβιογραφία, «τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού», του Ν. Α. Κανταρτζή, (Θεσσαλονίκη, 2017, σελ. 115)] Η οδός Παστέρ το 1931 είναι η Φιλικής Εταιρείας σήμερα. [Λεπτομέρεια ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, του 1931] [Λεπτομέρεια ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, του 1935]

Ένα πιάνο και μια τραγουδίστρια στα σκαλοπάτια του νοσοκομείου Victoria. Tο Παπάφειο μετατρεπόταν σε νοσοκομείο κάθε φορά σε καιρό πολέμου. Η μνημειακή μπροστινή του σκάλα το πιο συνηθισμένο μέρος για να φωτογραφίσουν στιγμές και πρόσωπα που θα ήθελαν να θυμούνται οι στρατιώτες.

Σε λήψεις Pigassou και συλλoγής Albarel, AD11- 1528

O Pigassou επέστρεφε και φωτογράφιζε τα ίδια σημεία σε διαφορετικές εποχές. Ιδίως αν αυτά είχαν να του προσφέρουν έναν πολύ αγαπημένο του, όπως φαίνεται, συνδυασμό: μιναρέ, δέντρο και φυσικά ανθρώπινη παρουσία. Έτσι έκανε και με το τζαμί Τσιναρλί στη συμβολή των οδών Δ. Πολιορκητού (αριστερά) και Κλειούς (δεξιά). Στην περίπτωση αυτή, η εκτύπωση μίας από τις φωτογραφίες του βρέθηκε στην συλλογή του Paul Albarel, που ίσως τον συνόδευε στη συγκεκριμένη βόλτα. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.157, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°157 sur plaque mono 65x90 NB)

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.209, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ photo Joseph Pigassou n°209 sur film 35x55 NB

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1528 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1528 tirage papier

Από λίγο ψηλότερα στην Δημ Πολιορκητού

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.037, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ photo Joseph Pigassou n°037 sur film 35x55 NB

Το πλάνο από πιο χαμηλά πιάνει στην Πολιορκητού και μία ακόμα βρύση.

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.048, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ photo Joseph Pigassou n°048 sur film 35x55 NB

(αργότερα 34ο και 35ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης) Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Στις 8-1-1908 η εφημερίδα “Φάρος της Μακεδονίας” δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο:“Ο θεμέλιος λίθος της Κεντρικής Αστικής Σχολής”, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι “… του έτους 1880 αρχιτεκτούντος Πετράκη Άββοτ κατατέθη θεμέλιος λίθος της Κεντρικής Αστικής Σχολής της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος Θεσσαλονίκης”. Ο Πετράκης Άββοτ (ή Άμποτ, Peter Abbott) ήταν γιος του Φρειδερίκου Άμποτ [Georg Frederic Abbott (περ. 1776-1852)] και της Aneza Fundria [3η σύζυγο του Φρειδερίκου, που παντρεύτηκαν το 1823]. Γεννήθηκε πιθανότατα στη Θεσσαλονίκη, το 1835 περίπου.Ήταν ετεροθαλής αδελφός του Τζάκη Άββοτ [John Nelson Abbott (περ.1802/1806-1875;;)] κι αδελφός του Ερρίκου Άββοτ [Henry Abbott (1834-1876)], προξένου της Πρωσίας που δολοφονήθηκε μαζί με το Γάλλο πρόξενο από μουσουλμανικό όχλο το 1976, στη Θεσσαλονίκη. Ο Πετράκης Άββοτ παντρεύτηκε τη δασκάλα Άννα [Anna Constuce Kalipolitan], απόφοιτη του Αρσάκειου Παρθεναγωγείου της Αθήνας, η οποία προσκλήθηκε, το 1855, από την επιτροπή των Σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας να διδάξει στο Ελληνικό αλληλοδιδακτικό σχολείο θηλέων.Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη δασκάλα στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με αναφορά της εφημερίδας Ερμής, στις 21-10-1880, ο Πετράκης Άββοτ είχε δώσει πολλά δείγματα της αρχιτεκτονικής του εμπειρίας και επαινείται δημόσια. Η συμβολή του στην οικοδόμηση της Κεντρικής Αστικής Σχολή Θεσσαλονίκης ήταν ο αρχικός αρχιτεκτονικός του σχεδιασμός, το 1879 ή 1880, σε οικόπεδο που αγοράστηκε από την Ελληνική Κοινότητα το 1876-77 στην περιοχή του Αγίου Αθανασίου. Το έργο όμως δεν προχώρησε, πιθανότατα για οικονομικούς λόγους. Το 1882 ο Πετράκης Άββοτ απεβίωσε κι όταν γύρω στο 1906 βρέθηκαν τα αναγκαία χρήματα, θεμελιώθηκε ξανά το 1907 και ανέλαβε ο Ξενοφώντας Παιονίδης (1863-1933) τα σχέδια και την επίβλεψη της οικοδόμησης του, που εγκαινιάστηκε το 1908. Πετράκης Άββοτ (ή Άμποτ, Peter Abbott) [περ. 1835-1882] Άννα Πετράκη Άββοτ [Anna Constuce Kalipolitan-Abbott] Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης

[Από την εργασία “Μαντοπούλου-Παναγιωτοπούλου, Θ. . “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης” (ερευνητικό θέμα στην έδρα Ιστορίας Αρχιτεκτονικής). Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Θεσσαλονίκη, 1978] Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης Κεντρική Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης Ξενοφών Παιονίδης (1863-1933)

Η κατάσταση στα τρένα, όταν κάποια στιγμή άρχισαν πάλι να λειτουργούν, κατά την κατοχή

Νέα Ευρώπη 30/10/1942 Κάποια στιγμή όταν άρθηκαν κάποιες απαγορεύσεις, το τρένο πρόσφερε τη δυνατότητα επικοινωνίας και ανταλλαγής αγαθών με την επαρχία. Όχι για πολύ.

Από την αποβάθρα στην Γραβιάς, ο Pigassou αγναντεύει την θάλασσα και τον Όλυμπο. Δύο από τις έξι αυτοχρωμικές του. Έτσι κι αλλιώς δεν γνωρίζουμε άλλες αυτοχρωμικές της πόλης αυτήν την εποχή πέρα από τις γνωστές του Kahn. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.117, στερεοσκοπική γυάλινη πλάκα. photo stéréo Joseph Pigassou n°117 Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.120, στερεοσκοπική γυάλινη πλάκα. photo stéréo Joseph Pigassou n°120

Το μεγάλο πανόραμα της Θεσσαλονίκης αρχών του 1890 από την θάλασσα με σημειωμένες τις οδούς της (με τις ονομασίες που υπάρχουν στο ρυμοτομικό πριν την πυρκαγιά του 17) Και παραδίπλα μια σύγκριση με το σήμερα, μέσα από την παραμόρφωση του google earth.