Saloni.ca Archive

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. Ο Κ. Τομανάς σημειώνει στο βιβλίο του “Τα Σχολεία της Θεσσαλονίκης” (σελ. 79): “Στις 24 Φεβρουαρίου 1935 έγιναν τα εγκαίνια του καινούργιου ιταλικού σχολείου στην βίλα Ίντα στην γωνία των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Μισραχή. Θυμάμαι ότι οι μαθητές και οι μαθήτριες, με φασιστικές στολές, άκουσαν τα φλογερά λογύδρια των εδώ ηγητόρων του Φασιστικού Κόμματος, τραγουδούσαν την «Τζιοβινέτσα» και ξεχύθηκαν μετά το τέλος της γιορτής στην λεωφόρο φωνάζοντας Guerra Negro! (Πόλεμο στους Νέγρους, τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας).” Η Τζιοβινέτσα , δηλ. η Giovinezza, ήταν το εμβατήριο που χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος από το ιταλικό φασιστικό κόμμα και ως ανεπίσημος εθνικός τους ύμνος, από το 1924 μέχρι το 1943. Η βίλα Ίντα πριν αγοραστεί από το ιταλικό Δημόσιο το 1921 Η βίλα Ίντα, ως ιταλικό σχολείο

[Από το βιβλίο “Αστική τάξη και ευρωπαϊκά σχολεία της Θεσσαλονίκης (1888-1943)” του Α.Κ. Μπουρούτη, Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 149] Η βίλα Ίντα, ως ιταλικό φασιστικό σχολείο, τη δεκαετία του 1930

[Από το βιβλίο “Αστική τάξη και ευρωπαϊκά σχολεία της Θεσσαλονίκης (1888-1943)” του Α.Κ. Μπουρούτη, Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 325] Τιμητικό δίπλωμα σε μαθητή του ιταλικού σχολείου Θεσσαλονίκης, που απονεμήθηκε στις 26-5-1940

[Από το βιβλίο “Ιταλικά Σχολεία στην Ελλάδα”, του Δ. Αντωνίου, Αθήνα 2011, σελ. 220]

Παράκληση του Μουφτή Θεσσαλονίκης να μην επιτάξει η κυβέρνηση το ορφανοτροφείο Μιδάτ πασά. Αναφέρεται στο Ισλαχανέ. Από τον Θεόδωρο Νάτσινα Και η μεταγραφή της επιστολής: “Εξοχώτατον κ. Πρόεδρον Κυβερνήσεως και υπουργόν επί των Στρατιωτικών Επιτροπή επιτάξεως σχεδιάζει επίταξιν Μουσουλμανικού Ορφανοτροφείου Μιδάτ Πασά,ένθα διαιτώνται, εκπαιδευόμενα υπέρ 150 ορφανά διαφόρων της Μακεδονίας μερών. Επειδή ενεργουμένης τυχόν επιτάξεως, ευρεθήσονται εν οδοίς Θεσσαλονίκης άστεγα υπερεκατόν πεντήκοντα ορφανά, αδυνατούντα εξοικονομηθώσιν αλλαχού ελλείψει οικοδομών και διατρέχοντα ούτω κίνδυνον ολέθρου σωματικού και ψυχικού, πέποιθα δ' ότι η Σεβαστή Κυβέρνησις δεν θέλει αφίση έρημα και απροστάτευτα ορφανά τέκνα της εκτεθειμένα εις καταστροφήν, παρακαλώ βαθυσεβάστως εξαιρεθή οίκημα Ορφανοτροφείου εν γένει επιτάξεως. Διάπυρος ευχέτης Μουφτής Θεσσαλονίκης”

Πίσω από τη λαμπερή ΔΕΘ, το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. Το εκκλησάκι αυτό είναι, για τον πολύ κόσμο, συνυφασμένο με την απαλλοτριωμένη συνοικία της Αγίας Φωτεινής. Μάλιστα αναφέρεται ότι σχετίζεται με τους πρόσφυγες από τη μαρτυρική Σμύρνη, όπου η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής είχε μια δεσπόζουσα θέση στις μνήμες τους. Η αληθινή ιστορία, όμως, αλλιώς μας διδάσκει. Υπήρχε στην εν λόγω περιοχή, από το 1911 τουλάχιστον, ως αγίασμα της Αγίας Φωτεινής, σύμφωνα με τον Επαγγελματικό Οδηγό της Μακεδονίας του Γ. Χατζηκυριάκου [βλ. “Θεσσαλονίκη, η παρουσία των απόντων”, του Χρ. Ζαφείρη, Θεσσαλονίκη, 2014, σελ. 29 του παραρτήματός του]. Ένα αγίασμα “κατασχεθέν υπό του (Οθωμανικού) στρατού, ως κείμενον πλησίον των στρατώνων του οποίου το ύδωρ χρησιμοποιείται προς χρήσιν του στρατού”. Άξιο απορίας είναι πως η, τότε, Μητρόπολη των Ορθοδόξων ραγιάδων προσεταιρίζονταν μια πηγή νερού, ως αγιασμένη, από την θρησκευτικά κι αστυνομικά αδιάλλακτη Οθωμανική διοίκηση. Δηλ. πως τους ξεγελούσαν για την Ορθόδοξη αγιότητα μιας βρύσης και κατά συνέπεια τον προσεταιρισμό της;; Και μια δεύτερη απορία είναι: τι γύρευε και τι επεδίωκε το 1911 (ίσως και νωρίτερα) η Μητρόπολη των Ορθοδόξων σ’ εκείνη την ακατοίκητη, τότε, περιοχή, που ήταν ανάμεσα σε νεκροταφεία και στρατώνες;

Του 1959

Του 1997

[Από το βιβλίο “Θεσσαλονίκη η ψυχή μας”, του Λ. Ιωαννίδη, Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 207] Του 1986 περίπου

[Από το βιβλίο “Η Εξώτειχος Ανατολική Θεσσαλονίκη”, των Ν. Χόρμπου και Α. Καραθανάση, εκδ. Κυριακίδη, 2018, σελ. 99] [Από το Bing maps, 2018]

Η θέση του καταστήματος Mayer & Cie στην γωνία Βενιζέλου και Πλουτάρχου (Sabri και Papoudjilar) επιβεβαιώνεται μάλλον και φωτογραφικά. Ακριβώς εκεί που αρχίζει το σκεπαστό ανηφορίζοντας για Εγνατία. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Καρτ ποστάλ με αναγραφόμενη αποστολη 15/12/1912

Η βιτρίνα του κασταστήματος

Η θέση του προσδιορίζεται στη Σαμπρί Πασά (Βενιζέλου)

Από την αποδελτίωση της JdS η Μάρα Νικοπούλου το εντοπίζει: “Χάρη στην “ανεξαρτητοποίηση” του αρχιράφτη τoυ Stein που ανοίγει δικό του μαγαζί, μαθαίνουμε με ακρίβεια τη θέση που είχε το 1908 το κατάστημα Α. Μayer και Σία. Με ανακοίνωσή του, τον Σεπτέμβριο του 1908, ο Βιτάλε Σμιλ, μας ενημερώνει ότι μόλις εγκαταστάθηκε στην Σιτέ Σαούλ, δίπλα στην πλαϊνή βιτρίνα των Μάγιερ και Σία, στην οδό Παπουτσιλάρ [αργότερα Πλουτάρχου, τώρα Ερμού]. Έτσι, το Μάγιερ -εκείνη τουλάχιστον την εποχή- τοποθετείται στην νοτιοδυτική γωνία Βενιζέλου με Ερμού”.

Αριστερά στην γωνία, λίγο πριν το σκεπαστό.

Στην βόρεια γωνία του ισογείου το κατάστημα, στην γωνία με Πλουτάρχου. Από την αεροφωτογραφία στο βιβλίο της Α. Γερόλυμπου «Το χρονικό της μεγάλης πυρκαγιάς».

Η φωτογραφία αυτή του καταστήματος προέρχεται από το βιβλίο Αναστασιάδη, Χεκίμογλου Η χαμένη Εγνατία της Θεσσαλονίκης (Τόμος 4) Από το μεσαιωνικό φαρδύ δρόμο στον σύγχρονο (στενό) αυτοκινητόδρομο, University Studio Press 2001, όπου και χρονολογείται στα 1930.

Το κατάστημα αυτό είναι το ίδιο με αυτό της καρτ ποστάλ. Επομένως γνώμη μας ότι πρέπει να χρονολογηθεί πριν την πυρκαγιά του 1917

Ανεβαίνοντας την Παύλου Μελά μέχρι την Διαγώνιο, από κατοχικές (κυρίως) φωτογραφίες.

Η αρχή της Παύλου Μελά Το παρκάκι Τσιρογιάννη με τον πλάτανο μπροστά μας Το περίπτερο μπροστά από το σπίτι με τις ρίγες Η Ιταλική σχολή (εκεί που κάθεται κάποιος στο μπαλκόνι), αριστερά της και λίγο πιο πίσω η κατοικία που έβλεπε στην καταργημένη Βουλγαροκτόνου του Ραφαέλ Σαμπετάι και ανάμεσα σ αυτό και του Παπαδόπουλου το σπίτι της Ρεζίνας, συζύγου Πέπο Ζεράσση. (πράξη 503, 8/1/1934). Μεταπολεμική φωτογραφία σύμφωνα με τα σχόλια στις ΠΦΘ, η Ιταλική Σχολή έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο του Ερ. Σταυρού, δεξιά μας το γωνιακό που βλέπει σε Πλατεία Φαναριωτών, Παύλου Μελά και Μητροπόλεως από την οποία και αριθμείται. Εκεί όπου μέχρι το 2011 στον όροφο λειτουργούσε ο Μανδραγόρας. Λίγο πιο πριν, αριστερά το κτίριο του Μανδραγόρα, μεσοπολεμική με τους φανοστάτες ανάμεσα στις γραμμές του τραμ Απέναντι ένα δίπατο που κρύβει την εκκλησία ιδιοκτησίας Αθαν. Ρογκότη πρ.1006/21/11/1944, πιο δεξιά που δεν φαίνεται (μετά την πάροδο Πραντούνα) ένα εβραϊκό σπίτι στην ίδια πράξη φέρει τον χαρακτηρισμό ΥΔΙΠ (Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας), ορατό στις μεσοπολεμικές.. Λίγο πιο πάνω τα Ηλύσια και η Νέα Παναγία μαζί με τις οικοδομές που έχουν προλάβει να κτιστούν πριν την κατοχή.

Νέα Παναγία και οι μικρές ιδιοκτησίες πίσω της Ο ιερέας της Νέας Παναγίας (συλλογής Μήτου) Μεσοπολεμική λήψη των Ηλυσίων με τα τραμ Από την μεσοπολεμική πενταόροφη πολυκατοικία Παύλου Μελά 4 (υπάρχει ακόμα) που κτίστηκε δίπλα στο μοντέρνο κτίσμα του γιατρού Σπετσιώτη (γωνία με Νικηφ. Φωκά), έχουμε αυτήν τη λήψη με την προοπτική της Παύλου Μελά. Η Μητροπόλεως ανοίγεται αριστερά μετά το μέγαρο του “Μανδραγόρα”. Ακολουθούν λήψεις προς τα Ηλύσια κατά την κατοχή Πριν συνεχίσουμε μια ματιά απέναντι στην διασταύρωση της Παύλου Μελά με την Μητροπόλεως. Παύλου Μελά 12 με το Φωτογραφείο Χριστοπούλου στον όροφο. Το κτίριο υπάρχει.

Στο ίδιο ύψος

Αναμνήσεις του Γιώργου Κωτσίδη: ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ “Κάπου αριστερά χαμηλά υπάρχει μια τέντα κι εκεί στο ανώγειο του κτιρίου αυτού εργάστηκα πολύ νέος για αρκετά χρόνια σε ένα τεχνικό γραφείο και το γνώρισα από μέσα στην καθημερινή του χρήση. Άνετο , ανθρώπινο αρχοντικό ,χωρίς να έχει τίποτε το εξεζητημένο επάνω του . Επίσης γνώρισα την γειτονιά ήσυχη της δεκαετίας του '60 με τους ανθρώπους της και κυρίως με τα καταστήματά της , που το καθένα από αυτά έχει μια ολόκληρη ιστορία πίσω του ... Το κτίριο της φωτογραφίας αυτής με το ζευγάρι επάνω στο μπαλκόνι υπάρχει ακόμη Η διαφορά με σήμερα στην φωτογραφία αυτή είναι , ότι στο σημείο που πατάει ο άνδρας το δίχρωμο παπούτσι του που τότε ήταν πολύ της μόδας , έχει τοποθετηθεί κάγκελο που φαίνεται και στην φωτογραφία του Google earth . Επίσης συμπληρώνω μερικά προσωπικά στοιχεία για την περιοχή . Απέναντι εκεί που υπάρχει η τέντα η ανοιχτή είναι το Νο 9 της Παύλου Μελά όπου στον πρώτο όροφο εργάστηκα για αρκετά χρόνια και έχω πολλές αναμνήσεις . Ήταν ένα πανέμορφο ψηλοτάβανο τουλάχιστον 3,20 μ. ύψος μέγαρο , όπως συνήθιζαν να τα λένε τότε , με μαρμάρινα σκαλιά στην είσοδο που φαίνονται και στην φωτογραφία και βαριά πανύψηλη δίφυλλη ξύλινη πόρτα εισόδου . Τα κάγκελα των μπαλκονιών από πολύ βαρύ χοντρό μασίφ σίδερο και τα παντζούρια ξύλινα με πολλαπλά φύλλα και γρίλιες . Ασανσέρ δεν υπήρχε γιατί ουσιαστικά ήταν διώροφο μια και ο πρώτος όροφος ήταν ανώγειο με 5-6 σκαλιά όπου στεγαζόταν την δεκαετία του 60 δύο Τεχνικά Γραφεία και στους δύο επόμενους ορόφους κατοικίες . Δίπλα στα κλειστά μαγαζιά και πιθανότατα το γωνιακό ήταν το περίφημο δισκάδικο του Βεργιάδη από όπου πέρασε κόσμος και κοσμάκης καλλιτεχνικός , μια και ήταν ένα από τα πρώτα εξειδικευμένα του είδους και ίσως το πρώτο για αρκετά χρόνια . Είχε εισαγάγει πρώτο την ατομική ακρόαση του δίσκου με τα ακουστικά σαν του τηλεφώνου που τα ακουμπούσες στα αυτιά και άκουγες το δίσκο της επιλογής σου για να τον αγοράσεις αν σου άρεσε . Βέβαια μη περιμένει κανείς η ποιότητα αυτών των ακουστικών να ήταν τίποτε το ιδιαίτερο , ‘όμως τότε ήταν μεγάλη πρωτοπορία να έχεις την δική σου ξεχωριστή ακρόαση στον ίδιο χώρο . . Φυσικά με την επιδρομή της νέας τεχνολογίας του Ιντερνέτ και των υπολογιστών έμεινε μόνο η ανάμνησή του και μερικές φωτογραφίες με την για πολλά χρόνια πωλήτριά του με όλους τους διάσημους τραγουδιστές της εποχής που δεν παρέλειπαν να περάσουν και να φωτογραφηθούν μαζί της , όταν βρισκόταν στην πόλη μας “.

Ανέβηκε από τον Jim Kots στις ΠΦΘ, είναι του 1931 και μετά την συμβολή κατοίκου της διπλανής πολυκατοικίας, ξεκαθαρίστηκε ότι πρόκειται για την Παύλου Μελά 14, έργο του Μαξ Ρούμπενς, κατασκευασμένο το 1930, κατεδαφισμένο τη δεκαετία του 70

Κάποιες πληροφορίες για το διώροφο της Νικηφόρου Φωκά 1 (της πρηγούμενης ανάρτησης) και τον ιδιοκτήτη της, γιατρό Παναγιώτη Οικονόμου.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Ο Κ. Τομανάς σημειώνει στο βιβλίο του “Δρόμοι και γειτονιές της Θεσσαλονίκης ” (σελ. 74-5): “Στην γωνία της παραλιακής λεωφόρου με την οδό Νικηφόρου Φωκά ήταν το σπίτι του γιατρού Παναγιώτη Οικονόμου, που είχε στην κατοχή του μεγάλες δασικές εκτάσεις στην Χαλκιδική και ήταν από τους αρχηγούς της συντηρητικής μερίδας του Συμβουλίου της Ελληνικής Κοινότητας. Στο υπόγειο του σπιτιού του ήταν το ζαχαροπλαστείο Βρετάνια. Οι αίθουσες του Βρετάνια, όσες δεν είχαν μπιλιάρδα, ήταν συμπαθητικά και διακριτικά καταφύγια για τα ερωτευμένα ζευγαράκια.”

“Στο ημιυπόγειο του όμορφου σπιτιού ήταν το ζαχαροπλαστείο Βρετάνια του Βαγγέλη Κόκκινου, του μοναδικού ζαχαροπλάστη που έφτιαχνε τότε τα νόστιμα βιενέζικα κράπφεν. Στον πρώτο πάτωμα ήτα το ατελιέ μόδας Ερμείον του Κώστα και της Αρίστης Ασημακοπούλου.” (σελ. 62)

Ο Παναγιώτης Οικονόμου του Κωνσταντίνου ήταν διάσημος χειρούργος της Θεσσαλονίκης. Η καταγωγή του ήταν από τη Νεβέσκα (Νυμφαίο Φλώρινας). Σπούδασε Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Λυών και ειδικεύτηκε στη χειρουργική στο Παρίσι. Η δραστηριότητα του ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 1894 και το 1899 προσέφερε δωρεάν τις υπηρεσίες του στο Θεαγένειο. Το 1902 χειρουργούσε στο Γαλλικό Νοσοκομείο, στην Φράγκων και το 1904 διορίστηκε διευθυντής της χειρουργικής στο Δημοτικό Νοσοκομείο (σημ. Νοσοκομείο Αγίου Δημητρίου). Επίσης διατηρούσε ιατρείο στο σπίτι που διέμενε, δηλ. στη Νικηφόρου Φωκά 1.

Τα χρόνια 1904-6 ήταν μέλος του Συμβουλίου της Ελληνικής Κοινότητας. Το 1909 πρωτοστάτησε μαζί με τον Μ. Μισραχί στη επανίδρυση της Εταιρείας των Ιατρών της Θεσσαλονίκης όπου αρχικά εκλέχτηκε αντιπρόεδρος και στη συνέχεια πρόεδρός της. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ήταν μέλος της διοικούσας επιτροπής Μακεδονίας του Κόμματος Ελευθεροφρόνων (του Ι. Μεταξά) από το οποίο έλαβε το χρίσμα του υποψήφιου Δημάρχου Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1925 όπου είχε και την υποστήριξη της φιλοβασιλικής “Πολιτικής Ενώσεως Μακεδονικής Νεολαίας” του Ν. Δαρβέρη.

Ο Παναγιώτης Κ. Οικονόμου Ευχαριστήριο γονιού στον δρ. Οικονόμου. Αναφέρεται ως C. Economou. To C εξηγείται ως εξής: Στον κατάλογο των γιατρών με άδεια άσκησης επαγγέλματος στη Θεσσαλονίκη και σ' όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως δημοσιεύεται στην Ζουρνάλ της 17/3/1910, αναφέρεται ως Cotcho Panaiote Economos και πρόκειται λογικά για τον ίδιο γιατί τα προηγούμενα χρόνια έχει αναφερθεί σε διάφορα άρθρα είτε ως χειρουργός στο Χαμιδιέ, είτε ως χειρουργός στο Γαλλικό νοσοκομείο.

Λίγα λόγια για τα δίδυμα σπίτια στην Λεωφόρο Νίκης 77 και 79 σήμερα, ανάμεσα Δημ. Γούναρη και Νικηφ. Φωκά, με αφορμή πρωτοφανέρωτες κατοχικές φωτογραφίες. Από πληροφορίες του Thomas Latis στις ΠΦΘ που επικαλείται τον Μουτσόπουλο, κτίστηκαν το 1895 από τον Αριγκόνι για λογαριασμό του οίκου Μοδιάνο. Στην πράξη 183 (8-4-1930) τα δύο σπίτια φέρονται να είναι ιδιοκτησίες Μακρή και Οικονόμου αντίστοιχα. Η γωνιακή με Νικηφ. Φωκά επιβίωσε κάποια χρόνια παραπάνω από την άλλη, Στο ισόγειο της τελευταίας λειτουργούσε το καφενείο “Ερμείον”, ενώ στα χρόνια της κατοχής λειτουργούσε ως χώρος εστίασης για τους Γερμανούς.

Φάση ανέγερσης, γύρω στα 1895 επομενως Λίγο μετά το 1900, δεξιά και τα δύο, στο ισόγειο φαίνεται να προορίζονται εξαρχής για χώρους εμπορικής εκμετάλλευσης Πριν το 1927 Σύμφωνα με πληροφορίες του Τομανά: Στον πρώτο πάτωμα ήταν το ατελιέ μόδας Ερμείον του Κώστα και της Αρίστης Ασημακοπούλου.” Επομένως εδώ η ταμπέλα πρέπει ν' αντιστοιχεί σ αυτό το ατελιέ. Ο Μοδιάνο πρέπει να πούλησε τα σπίτια αλλά θέλησε να διεκδικήσει για τον εαυτό του μια μικρή λωρίδα γης ανάμεσά τους. Στην πράξη τακτοποίησης 183 8-4-1930, η ένστασή του δεν δικαιώνεται και η λωρίδα αυτή μοιράζεται ανάμεσα στις δυο όμορες κατοικίες Οικονόμου και Μακρή. Και φθάνουμε στην Κατοχή. “Der Verpflegungsraum mit seiner Umgebung”. “Ο χώρος εστίασης και τα γύρω απ αυτό”.

Ανεφοδιασμός απ το χαμηλό παράθυρο της Νικηφόρου Φωκά. Ακόμη μία κατοχική Ανάρτηση του George Primerakis στις ΠΦΘ

Γύρω στα 1960, η δίδυμη Νίκης 77 έχει αντικατασταθεί από πολυκατοικία Ανάρτηση του Vasileios Androutsos στις ΠΦΘ, χρονολογώντας την 1957-60 Έχει χρονολογηθεί Μάιο του 60. Γύρω στα 1961

Κι αυτή έχει αναφερθεί ως λήψη του 60, όταν κατεδαφίζεται. Είναι όμως λήψη του 1962-63. Ενδιαφέρον σ αυτήν και στις αμέσως προηγούμενες λήψεις η διαφήμιση SABA στις τέντες των περιπτέρων.

Εδώ έχει υψωθεί Από ένα φιλμάκι στο youtube . Ούτε SABA ούτε και περίπτερο.

Αναζητώντας τις οικογενειακές ρίζες του γιατρού Γεωργίου Ι. Πεντζίκη (περ. 1870-1951) Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. Αφορμή: μια δημοσίευση της εφημερίδας “Νέα Αλήθεια”, στις 4-3-1912, όπου διαπιστώνεται ότι ο γιατρός Γεώργιος Ι. Πεντζίκης ήταν ανεψιός του “Απόστολου Σακορράφα, εκ των εγκρίτων πολιτών της Δράμας”, όπως κι ο Σταύρος Πεντζίκης. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι η μητέρα του Μαρία ήταν το γένος Σακορράφα κι ότι η οικογένειά του είχε κάποια οικογενειακή ρίζα στη Δράμα. Κάποια ίχνη Πεντζίκηδων που βρέθηκαν στη Δράμα: 1) το 1917 υπήρχαν δύο μαθητές με τα ονόματα Ελπίδα και Γεώργιος Πεντζίκης. 2)το 1924 υπήρχε ο Ιωάννης ή Γιαννίκος Πεντζίκης. 3)το 1925 ο Δ. Πεντζίκης ήταν μέλος του Δ,Σ. των κυνηγών Δράμας. 4)το 1926 συμμετείχαν σε χορό στη Δράμα οι αδελφοί Ιωάννης και Γεώργιος Πεντζίκης, 5) το 1924 υπήρχε “πανδοχείο Πεντζίκη”

“Νέα Αλήθεια”, 4-3-1912 Ο γιατρός Γεώργιος Ιωάννη Πεντζίκης (περ. 1870-1951) Η οικογένεια του Γεωργίου Ι. Πεντζίκη: η μητέρα του, Μαρία (πιθανότατα το γένος Σακορράφα), ο πατέρας του, Ιωάννης, η αδελφή του, Ευδοκία κι ο ίδιος σε παιδική ηλικία

“Η Νέα Δράμα”, 26-3-1917, σελ. 2 “Θάρρος”, 19-1-1924, σελ. 1 “Ο Αγών”, 16-3-1925, σελ. 3 “Νέος Ορίζων”, 6-2-1926 “Πρωία” (Δράμας), 2-8-1924, σελ. 2 Ξενοδοχείο “Η Νέα Ελλάς” στην πλατεία Ελευθερίας της Δράμας, το 1917΄

[Αναρτήθηκε από τον κ. Στέφανο Πασβάντη, στις ΠΦΔ, στις 18-8-2018]

ΔΕΘ-οι μορφολογικές αλλαγές της τη δεκαετία του 1950 Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. Η αφορμή είναι μια φωτογραφία της ΔΕΘ όπου απεικονίζεται μια πύλη εισόδου επισκεπτών στο ύψος του σημερινού παρκινγκ της ΔΕΘ, δηλ. στο ύψος της σημερινής Σβώλου. Δεν είναι γνωστή η χρονιά της, μόνο πιθανολογώντας μπορεί να θεωρηθεί του 1955; Η είσοδος αυτή υποδηλώνει κάποιες χωροταξικές αλλαγές της ΔΕΘ στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Προκαλεί, επίσης, το ερώτημα: ήταν στη Λεωφόρο Στρατού ή στην οδό Αγγελάκη; Έτσι το ενδιαφέρον ανοίγεται προς τις ιστορικές αλλαγές του χωροταξικού πλαισίου της ΔΕΘ και των γύρω δρόμων της, τη δεκαετία του 1950. Είναι αλήθεια ότι έχουν αναρτηθεί αρκετές φωτογραφίες της τότε ΔΕΘ σε όμορες ομάδες του Facebook. Είναι όμως μεμονωμένες και χωρίς σίγουρους χρονικούς προσδιορισμούς, οι περισσότερες. Όταν αυτές οι φωτογραφίες ενοποιηθούν σε μια σειρά, τότε προβάλλει το ζήτημα των χωροταξικών αλλαγών της ΔΕΘ ως ιστορικός προβληματισμός. Αυτό επιδιώκει η συγκεκριμένη ανάρτηση.

[Από το βιβλίο “Η Εξώτειχος Ανατολική Θεσσαλονίκη”, των Ν. Χόρμπου και Α. Καραθανάση, εκδ. Κυριακίδη, 2018, σελ. 46]

[Αναρτήθηκε από τον κ. Γιώργος Θεοδοσιάδης, στις ΠΦΘ, στις 4-6-2018] [Αναρτήθηκε από τον κ. Christos Kipouras, στις ΠΦΘ, στις 26-8-2016] [Αναρτήθηκε από τον κ. Lakis Anastasopoulos, στις ΠΦΘ, στις 17-2-2016] [Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννης Μανιος, στις ΠΦΘ, στις 9-9-2015] [Αναρτήθηκε από τον κ. David Bravos, στις ΠΦΘ, στις 19-5-2015] [Αναρτήθηκε από τον κ. Constantine Papaconstantinou, στην ΑΘ, στις 7-9-2018] [Αναρτήθηκε από τον κ. David Bravos, στις ΠΦΘ, στις 18-5-2015] [Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννης Μανιος, στις ΠΦΘ, στις 11-4-2018] [Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννης Μανιος, στις ΠΦΘ, στις 7-9-2018]

Από τις πιο κλασικές καρτ ποστάλ, σε σημείο το οποίο αναζητούνταν. Μέχρι σήμερα. Ο Ευστάθιος Ασλανίδης το εντοπίζει στο πιο πολύβουο σημείο της πόλης πριν την πυρκαγιά.
Βενιζέλου, δίπλα στο Τίριγγ, μια τεράστια κινηματογραφική αφίσα πάνω από το μανάβικο και το ποτοπωλείο. Η τεράστια κινηματογραφική αφίσα πιάνει ολόκληρη την πρόσοψη του κτίσματος

Η πρωταγωνίστρια του έργου “Φωτιά” Pina Menichelli. Ο συνειρμός είναι εύκολος. Μετά από λίγους μήνες όλα αυτά που βλέπουμε έγιναν στάχτη. Σε λήψη από το μέγαρο Στάιν. Σε κύκλο το εν λόγω κτίσμα, στην γνωστή αεροφωτογραφία από το βιβλίο «Το χρονικό της μεγάλης πυρκαγιάς» της Αλ.Γερόλυμπου Δίπλα στο Τίριγγ, κολλητά, το εν λόγω κτίσμα. Στην ταμπέλα διακρίνονται “TO PA...... LIBRAIRIE PAPET(ERIE) ARTICLES DE .... Ξέρουμε ότι ένα διεθνές βιβλιοπωλείο λειτουργούσε στην Βενιζέλου. Ίσως να πρόκειται γι αυτό που βλέπουμε. Δίπλα στο καμμένο Τίριγγ το κτίσμα με την προσεγμένη αρχιτεκτονική.