Saloni.ca Archive

με μία λοξή ματιά στην Ζεύξιδος Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.

Μια πρώτη εναέρια ματιά στα 1938. Με μπλε η Ζεύξιδος. Το 31 της Π. Μελά λείπει, χτίστηκε λίγο αργότερα και δεν ακολούθησε το συμμετρικό “κόψιμο” των τριών άλλων μεγάρων στη διασταύρωση με Π.Π.Γερμανού. Σχηματίστηκε όμως ένα παρκάκι μπροστά του. Κατοχική, στη διασταύρωση Παλ. Πατρών Γερμανού με Παύλου Μελά.

Η πρώτη μορφή της μεσοπολεμικής Παύλου Μελά σ αυτό το κομμάτι. Οι μετέπειτα αλλαγές: Το 33 αριστερά με Ζεύξιδος, το 42, 44 και 48 αντικαταστάθηκαν. Με προσθήκες παρέμειναν και τα 35, 40,46 Το 38 γωνία με Π. Π. Γερμανού παρέμεινε ίδιο

Για την προ πυρκαγιάς Θεσσαλονίκη βρισκόμαστε στην καρδιά της “αυλής του λαβυρίνθου”

Λίγα χρόνια αργότερα, το 46 (προτελευταίο δεξιά) με προσθήκες ορόφων πλέον. Το 46 εδώ με τις προσθήκες του. Φωτογραφία σε ανάρτηση Χρ. Καββαδά της συλλογής Θ. Ηλιάδη Το ίδιο Ανάρτηση Χρ. Καββαδά στις ΠΦΘ, με ημερομηνία λήψης 30/10/1959 Τέσσερα χρόνια αργότερα (1963) αντικαταστάσεις με πολυκατοικίες. Το 44 έχει αντικατασταθεί, ενώ έχουμε και την ανέγερση του διπλανού, του 42. Ανάρτηση και αυτή του Χρ. Καββαδά Και μια σπάνια ματιά στην Ζεύξιδος από φωτογραφία του Xristos Deloglou αναρτμένη στις ΠΦΘ, γύρω στα 1955. Το Παύλου Μελά 33 και Ζεύξιδος 10 είναι το ίδιο κτήριο με όμοιες πλευρές και στους δύο δρόμους.

Πάλι από Xristos Deloglou, της δεκαετίας του 50, Ζεύξιδος με τους μονούς αριθμούς της Και μια και ο λόγος για την Ζεύξιδος μια ακόμη πιο σπάνια ματιά λίγο πριν την ανέγερση του Β Γυμνασίου στην οδό Σχολείων/Ικτίνου και τα πρώτα κτήρια στην Ζεύξιδος. Απόσπασμα μεγαλύτερης φωτογραφίας του Κούνιο, από την ανέγερση του Γυμνασίου. Το Λουτρο της Αγ. Σοφίας δεν έχει γκρεμιστεί και τα πρώτα μεγαλοπρεπή μέγαρα επί της Π. Μελά παίρνουν θέση. Λήψη πριν το 1931 Επιστρέφοντας και στην Παύλου Μελά από τα αριστερά, μια ματιά και στο ν. 37 που έχει επίσης αντικατασταθεί. Λήψη 1959-60 Από την Μακένζι Κινγκ μια ματιά προς την διαγώνιο του Λευκού Πύργου από το τέλος της προς την θάλασσα.

Αθανάσιος Ι. Μπρόικος, “το πρόσωπο στην ελληνική διοίκηση που ήταν υπεύθυνο για την καταστροφή του [εβραϊκού] νεκροταφείου” (Leon Saltiel, 2014)

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Γεννήθηκε το 1901 στο ορεινό χωρίο Νεγοβάνη (σημ. Φλάμπουρο) Φλωρίνης, με κατοίκους που ήρθαν από το χωριό Πληκάτι της Κόνιτσας, γνωστό για τους μαστόρους του οι οποίοι ήταν άριστοι στο κτίσιμο και πελέκημα της πέτρας. Σπούδασε στη Σχολή Μηχανικών της Λωζάννης (Ελβετία) απ’ όπου πήρε το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού το 1922. Την περίοδο 1923-1930 εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός ιδιωτικά ή σε εταιρείες (όπως π.χ. στην “Τεχνική Εταιρία Η.& Δ. Γεωργόπουλου”, το 1926, που κατασκεύαζε γέφυρα στο Γαλλικό ποταμό στη Θεσσαλονίκη) και ως νομομηχανικός Δημοσίων Έργων του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Το ίδιο χρονικό διάστημα συμμετείχε και σε συλλογικούς προβληματισμούς και παρεμβάσεις του κλάδου του. Εκλέχθηκε, το 1925, γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης.

Τον Αύγουστο του 1930 διορίστηκε ως αρχιμηχανικός στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η “Μακεδονία” κατέκρινε, τον Αύγουστο του 1930, τον διορισμό αυτόν του Μπρόικου, ως σκανδαλώδες ρουσφέτι των εντολοδόχων της “βασιλόφρονος παρατάξεως” στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Το 1932 μετατοπίστηκε στη Διεύθυνση Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας, όπου φαίνεται ότι παρέμεινε για μεγάλο διάστημα. Παράλληλα εργάστηκε, το 1934, στην “Ανώνυμο Εργοληπτική Εταιρεία Θαλασσίων και Υδραυλικών Έργων”, η οποία έκανε προμήθειες και έργα για τους Γερμανούς, την περίοδο της κατοχής. Εκτός από τις επαγγελματικές του δραστηριότητες είχε και μια καλόβολη επιστημονική ανέλιξη. Το 1939, έκανε διδακτορική διατριβή στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ ταυτόχρονα γράφτηκε στο Δ’ έτος του και πήρε το αντίστοιχο πτυχίο (!!). Την ίδια χρονιά πήγε για επιμόρφωση στην Ιταλία του Μουσολίνι (!!!). Αργότερα, μετά την κατοχή (πιθανότατα τη δεκαετία του 1960), έγινε υφηγητής του ΕΜΠ και δεν αποκλείεται να διεκδίκησε καθηγητική έδρα στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ. Την περίοδο της κατοχής, δηλ. το χρονικό διάστημα 1940-45, διατηρούσε τη θέση του ως μηχανικός στη Διεύθυνση Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Κι όπως φαίνεται, ήταν, τότε, τέτοιες οι διασυνδέσεις του με τους ιθύνοντες ώστε επιλέχτηκε στην πενταμελή Διοικούσα Επιτροπή του νεοϊδρυθέντος Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης, για το οποίο πρωτοστάτησαν ο Γενικός Διευθυντής Μακεδονίας Β. Σιμωνίδης κι ο Μητροπολίτης Γεννάδιος.

Μετά το 1945 εντάχθηκε στη Διεύθυνση Γεωργοτεχνικών Μελετών και Έργων του Υπουργείου Γεωργίας. Στο πλαίσιο αυτό, πιθανότατα ενεργοποιήθηκε, την περίοδο του εμφυλίου, στο Υφυπουργείο Ανοικοδομήσεως του Υπουργείου Γεωργίας και να έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην κτηματική διεύρυνση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σε συνδυασμό με τον Μαυρίκιο Μπρίκα (1896-1981), τεχνικό σύμβουλο, τότε, στο ίδιο Υπουργείο κι αργότερα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Αθήνας.

Αθανάσιος Ι. Μπρόικος (1901-1973) ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 27/6/1925, σελ.3 Ο επιβλέπων μηχανικός Αθ. Μπρόικος στηριγμένος ανάμεσα σε δυο σιδερένιες κολόνες, στη κατασκευή γέφυρας του Γαλλικού ποταμού, 1926 Η διδακτορική διατριβή του Αθ. Ι. Μπρόικου στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, 1939

Εβραϊκό νεκροταφείο Θεσσαλονίκης: η καταστροφή του το Δεκέμβριο του 1942 και οι παρενέργειές της

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

2012, Π. Σαββαΐδης “Η πλήρης καταστροφή των νεκροταφείων συντελέστηκε το 1942 επί Γερμανικής Κατοχής. Η γερμανική διοίκηση επέμενε στην εφαρμογή του εγκεκριμένου σχεδίου – πόλεως και των αποφάσεων για την απαλλοτρίωση του χώρου. Έγινε αμέσως κατανοητό στην εβραϊκή κοινότητα, ότι η απαλλοτρίωση των Γερμανών θα συνοδευόταν από την πλήρη καταστροφή και ανασκαφή των νεκροταφείων.” http://www.ionikiestia.gr/sinedrio/4.pdf

2014, Λέον Σαλτιέλ “ο κ. Λέον Σαλτιέλ υποστηρίζει ότι η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης δεν ήταν κεντρική απόφαση των γερμανικών αρχών κατοχής- εξάλλου πουθενά αλλού στην Ευρώπη οι Ναζί δεν κατέστρεψαν νεκροταφεία. “Η παρουσία των Γερμανών [στην πόλη] επιτάχυνε εξελίξεις που είχαν δρομολογηθεί πριν από δεκαετίες (…). [Οι Γερμανοί] ήταν οι καταλύτες σε αυτή τη διαδικασία. (….) οι κύριοι υποκινητές είναι οι γερμανικές αρχές στη Θεσσαλονίκη, με τη συμβολή των ντόπιων Ελλήνων Χριστιανών, εναντίον των ντόπιων Εβραίων…” i) https://sofistories.com/2014/12/04/destruction-of-jewish-cemetary-thessaloniki/?fbclid=IwAR12ra8iRxa7vlkMn76xE5iRd35ec7ZOwJkU7aPVDR7dhNfYbl4GDoxznfU ii) https://www.academia.edu/32746738/

2016, Ε. Χεκίμογλου “Επί του ερωτήματος αν η αποδόμησις του ισραηλιτικού νεκροταφείου και η ιδιοποίησις των οικοδομικών υλικών του ήτο πράξις νόμιμος, η απάντησις είναι αρνητική.” https://www.academia.edu/31286507/

Εβραϊκό νεκροταφείο, πριν την καταστροφή του 1942 Εβραϊκό νεκροταφείο, πριν την καταστροφή του 1942 Εβραϊκό νεκροταφείο, μετά την καταστροφή του 1942 Εβραϊκό νεκροταφείο, μετά την καταστροφή του 1942 Εβραϊκό νεκροταφείο, μετά την καταστροφή του 1942

Η αμήχανη Εγνατία. Κατά την Κατοχή, λίγα χρόνια πριν και λίγα χρόνια μετά. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο. Πέρα από τα κενά που άφησε η πυρκαγιά, δημιουργήθηκαν καινούρια με την διάνοιξη της Εγνατίας. Όταν μάλιστα άρχισαν τα μέγαρα από την κάτω πλευρά να πυκνώνουν στο καμένο κομμάτι, η περιοχή της Καμάρας φάνταζε μια ακόμη μεγάλη αλάνα. Στο ύψος της Καμάρας, παρακολουθούμε αυτή την μεταμόρφωση του Φαρδιού δρόμου που τελικά ήταν πολύ στενός για τις επθυμίες αυτής της πόλης.

Φαντάζει να πηγαίνουν ανάποδα. Εκεί που σήμερα είναι δρόμος τότε πεζοί, γιατί στα πεζοδρόμια οι ράγες του τραμ. Και το τραμ πήγαινε κολλητά με τα σπίτια. Κατοχή, όπως και οι επόμενες. Το μοναδικό κτίσμα δεξιά ξεπροβάλλει στην γωνία με Αγαπηνού. Λίγα δέντρα για να πλαισιώνουν το μικρό παρκάκι νότια της Καμάρας. Και λίγη πρασινάδα στα χώματα της Εγνατίας Πηγαίνοντας προς τα πίσω, πριν την Κατοχή, είχαν αρχίσει τα έργα για την διάνοιξη με τις κατεδαφίσεις. Αρχές δεκαετίας 1930. Ο δρόμος των παλιών καρτ ποστάλ. Του Λυκίδη του μεσοπολέμου και του Zepdji των αρχών του αιώνα. 1926. Τα σπίτια που βλέπουμε αριστερά τα βρίσκουμε ίδια, με λίγες αλλαγές χρήσης, και στην Κατοχή. Όπως και αυτή, λήψη του Βαφιαδάκη, χρονολογημένη στα 1926 Αρχές του αιώνα ο δρόμος για τα δεδομένα της εποχής, φάνταζε φαρδύς Μεταπολεμική περίοδς. Αρχές δεκαετίας 50 ακόμη οι ράγες οδηγούν κάτω από την Καμάρα. 10-5-1952. Οι εργασίες για να μετακομίσει το τραμ νοτιότερα από την παλιά πορεία του. Από ανάρτηση Νίκανδρου Καστανίδη [στο βιβλίο: η “χαμένη” Εγνατία της Θεσσαλονίκης, των Γ. Αναστασιάδη και Ε. Χεκίμογλου, University Studio Press, 2001, σελ. 155] Μετά το 1952 και για 5 χρόνια μόνο, το τραμ από την Εγνατία. Πλησιάζοντας στα 1960 ο δρόμος έχει πάρει την σημερινή του μορφή, παρακάμπτοντας την Καμάρα. Ο φαρδύς δρόμος ξεχάστηκε σαν όνομα, αλλά απέκτησε τις διαστάσεις που φιλοδοξούσε. Με την αρχή των 60'ς όλα (σχεδόν) μοιάζουν καινούρια.

Βρύση που αγνοούσαμε επί της Κωνσταντίνου Μελενίκου στο ύψος της Εγνατίας απέναντι από τη δυτική πλευρά του τεκέ. Ο φωτογράφος κοιτάζει τον βορρά. Από τον Ευστάθιο Ασλανίδη

Η Βογατσικού λίγο πριν και λίγο μετά την πυρκαγιά του 1917 Από τον Νίκανδρο Καστανίδη. Τα φοβερά χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο δρόμος που σήμερα είναι η Βογατσικού οι Τούρκοι τον έλεγαν Ντικιλί Τας, δηλ. ο δρόμος της Μπηγμένης Πέτρας. Τι βαρεμένοι!! Δεν υπήρχε κανένας μεγαλομουφτής τους ή κανένας αδίσταχτος Μπέης τους για να δώσουν το όνομά του στο δρόμο;; Ας το ξεπεράσουμε. Μετά από χρόνια και καιρούς η Θεσσαλονίκη ελευθερώθηκε, το 1912, τότε η ήρθε το “αυτονόητο”: βασιλιάδες, πρίγκιπες και δεσποτάδες έδωσαν τη δική τους λάμψη στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Έτσι η “Μπηγμένη Πέτρα” μετονομάστηκε σε “Βασιλέως Νικολάου”. Τώρα, αν ρωτήσετε ποιο Βασιλιά Νικόλαο χρησιμοποίησαν στη συγκεκριμένη ονοματοθεσία, τότε μάλλον θα μείνετε με το ερώτημα. Ο δρόμος, λοιπόν, Βασιλέως Νικολάου, που ήταν δίπλα στο μητροπολιτικό μέγαρο, είχε μια ιδιορρυθμία, λόγω οθωμανικής ρυμοτομίας. Σταματούσε απότομα, λίγο πριν καταλήξει στην παραλία. Πιθανόν να υπήρχε κάποια δίοδος που ξετρύπωνε ανάμεσα από τα δυο όμοια, πανόμοια, τριώροφα της παραλίας. Ευτυχώς μετά την πυρκαγιά του 1917, ο ευλογημένος Ερνέστος τον ανασχεδίασε και τον έκανε να αρχίζει από την παραλία, αλλά τον κόντυνε δραστικά για να κάνει τις διαγώνιες του. Τι κόλλημα που είχε κι αυτός με τους αντιπαράλληλους δρόμους, δηλ. τις λοξοδρομίες. Η αλλαγή της ρυμοτομίας του συγκεκριμένου δρόμου και η διαμόρφωση της νέας του κατάστασης είναι ένα ενδιαφέρον στοιχείο της εικονογραφημένης ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Πότε πρωτοδόθηκε η ονομασία Βογατσικού στον εν λόγω δρόμο, δεν είναι γνωστό. Πιθανότατα τη δεκαετία του 1920, γιατί από τον Απρίλιο του 1926 η διεύθυνση της Νέας Αλήθειας έγινε Μητροπόλεως-Βογατσικού 48, από Στοά Αγίου Μηνά που ήταν πριν.

Αεροφωτογραφία που φαίνεται η Βασιλέως Νικολάου, του 1916 Η περιοχή της Μητρόπολης το 1916. Έτσι ήταν και πριν το 1912. Το τμήμα της παραλίας που αντιστοιχούσε στην περιοχή της Μητρόπολης, γύρω στο 1900 Η Βασιλέως Νικολάου αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 Το “ίχνος” της οδού Βασιλέως Νικολάου στην παραλία αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 Η Βασιλέως Νικολάου στο ύψος της σημερινής Προξένου Κορομηλά, λίγο μετά την πυρκαγιά του 1917 Ρυμοτομικός χάρτης της Θεσσαλονίκης του 1919, που ακολουθεί την παλιά ρυμοτομία και φαίνεται η Βασιλέως Νικολάου Η Βασιλέως Νικολάου στο ύψος της Βουλγαροκτόνου (σημ. Προξένου Κορομηλά), το 1919

[Από τη συλλογή του Πανεπιστημίου Villanova, που υπέδειξε ο κ. Β. Σεραφίδης στις ΠΦΘ, στις 10-10-2018] Μια ακόμη φωτογραφία του 1920 περίπου, αρκετά χαρακτηριστική της εξέλιξης, τότε, του συγκεκριμένου δρόμου. Η Βασιλέως Νικολάου, γύρω στο 1925

Η γωνία Ολύμπου με Αριστοτέλους μάλλον γύρω στα 1962 Το πανωσήκωμα στη γωνία της Μακ. Αμύνης. Τουλάχιστον αυτό κράτησε την 'καμπύλη' κι έτσι ακόμα και τώρα σε ξεγελάει προς στιγμή. Από τον Βαγγέλη Καβάλα.

Γύρω από το Μάρμαρο του Φιδιού (Γιλάν Μερμέρ), πριν την πυρκαγιά. Δυο μικρές γωνιές μόνο ξεφεύγουν, ΝΑ και ΝΔ της πλατείας. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.

Πίσω από το μάρμαρο η βόρεια πλευρά της Αγ. Δημητρίου Φωτογραφία Boris Filov Και σιγά σιγά κάνουμε τον κύκλο με τη φορά του ρολογιού.

Η Αγ. Δημητρίου με τη ζωντάνια εκείνων των ημερών, ανατολικά προς το Διοικητήριο. Δεξιά η στήλη των όφεων. Λήψη Serstevens δημοσιευμένη στο “Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο” Της Kerstin Nordendahl

Μικρό κενό το τι υπήρχε ανάμεσα σ αυτήν και την προηγούμενη. Νότια η Λέοντος Σοφού, ο μιναρές και το πλατάνι του Γιουσούφ. Λήψη του Fréd. Boissonas στο “Salonique, la ville des belles églises” Μικρό κενό πάλι δυτικά της Λέοντος Σοφού και μετά ανηφορίζουμε. Δυτικά η Αγ. Δημητρίου προς την Ληταία πύλη και την γέφυρα-πέρασμα ανάμεσα στα σπίτια Συλλογή Albarel AD11028Dv0761485 Πηγαίνοντας προς τα πίσω στην Αγ. Δημητρίου

Από ανατολικά προς τα δυτικά η Αγ. Δημητρίου

Έχοντας πάρει μια γεύση της πλατείας του Γιλάν Μερμέρ, εδώ η παλιότερη απεικόνισή της στα 1884 από τον L. Rousset.. Ένα κτίσμα δυτικά της στήλης, στο πάνω μέρος της πλατείας, όπως την γνωρίσαμε στις προηγούμενες λήψεις, και όπως φαίνεται και από την επόμενη φωτογραφία. πηγή: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b53085328z.r=Salonique Λίγα χρόνια αργότερα το ίδιο κτίσμα συνεχίζει να υπάρχει. Αυτές και οι μοναδικές μέχρι στιγμής απεικονίσεις του. Από την συλλογή του Θεόδωρου Νάτσινα. Η συσχέτιση με την προηγούμενη φωτογραφία. Τα κοινά στοιχεία με τα χρώματα, το μπλε η σκιά πάνω στην στήλη.

1914, η πιο αριστοκρατική βάπτιση της Θεσσαλονίκης, στην απόμερη εκκλησία της Αναλήψεως Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ βάπτισε την κόρη του Κλέωνα Χατζηλαζάρου, το 1914, στην απόμερη και ταπεινή εκκλησία της Αναλήψεως. Και τ’ όνομα αυτής Μαρία-Λουκία, που η ίδια μετέτρεψε σε Μάτση, όταν ήταν μικρούλα και το καθιέρωσε στην υπόλοιπη ζωή της. Η Μάτση είναι γνωστή ως ποιήτρια, σύζυγος του Ανδρέα Εμπειρίκου, του Κορνήλιου Καστοριάδη, κ.ά.

Ο ναός της Αναλήψεως την περίοδο της αποπεράτωσής της, περίπου το 1912. Θεμελιώθηκε το 1894, το μαρμάρινο τέμπλο φιλοτεχνήθηκε στην Τήνο το 1907, τα κωδωνοστάσια έγιναν το 1911 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1919.

[Βλ. “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών”, του Β. Κολώνα, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 167-8] Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ (ή ΙΒ’) (1868-1923) Μαρία-Λουκία (Μάτση) Χατζηλαζάρου (1914-1987), κόρη του Κλέωνα και της Βιργινίας Χατζηλαζάρου, σε νεαρή ηλικία Ενθύμιο από τη βάπτιση της Μάτσης Χατζηλαζάρου https://sivenas.wordpress.com/2018/01/16/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CE%B4%CE%B5-9/?fbclid=IwAR28YbB_uS553Qpdc3R8WGf_JweL2fPmQWQyZdVAhCkGMGogWTYKMONrbms

Είναι γεγονός ότι στον ίδιο ναό εκκλησιάζονταν η βασίλισσα Όλγα και η νύφη της πριγκίπισσα Ελένη, το 1913, πριν τη δολοφονία του Γεωργίου Α’. Και οι δύο ήταν Ορθόδοξες προερχόμενες από τη ρωσική βασιλική αυλή. Η πρώτη έμενε, τότε, στο σπίτι του Κλέωνα Χατζηλαζάρου, στη σημερινή στάση Γεωργίου και η δεύτερη με το σύζυγό της πρίγκιπα Νικόλαο κατοικούσε στη βίλα Καπαντζή, στη σημερινή στάση Ανάληψη.

Πολύ χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Γ. Σταμπουλής: “Πεθερά και νύφη, η Βασίλισσα Όλγα και η Πριγκίπισσα Ελένη, ήταν Ορθόδοξες χριστιανές και κάθε Κυριακή και γιορτή εκκλησιάζονταν στην Ανάληψη, συνοδευόμενες μόνο από την πιστή φίλη της Όλγας και κυρία των τιμών, χωρίς καμιά επισημότητα.” (Γ. Ν. Σταμπουλή: Η Ζωή των Θεσσαλονικέων πριν και μετά το 1912, Θεσσαλονίκη 1984, σελ. 341)

Την βάφτιση έκανε ο προπάππους του Χρήστου Παπανικολάου, ο παπα Νικόλας Νέτσικας. Πρώτος παπάς της Ανάληψης.Το παρουσιαζομενο ενθύμιο είναι η λεγόμενη μαρτυριά που δίνουν στις βαπτίσεις. Το έδινε ο Κωνσταντίνος.. Αρχικό του ονόματος.

Πρόσω πάντες. Το παράγγελμα είναι έτοιμο να δοθεί τον Σεπτέμβριο του 1940 αλλα εμείς βλέπουμε και απέναντι. Τα σπίτια στην παραλία από Σαρανταπόρου αριστερά μέχρι Αγ. Τριάδας αμέσως μετά το σπίτι δεξιά. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Μέρες Σεπτεμβρίου μέρες αγώνων. Αγώνας τετρακώπων.