Δύο σχέδια που αναρτήθηκαν στις ΠΦΘ από Αθ. Νικόπουλο απεικονίζουν σε τέμπερα, από την ίδια οπτική γωνιά (δυτικά του ναού, επί της Κασσιανής), το ναό του Οσίου Δαβίδ. Η φωτογραφία είναι του Φωτογραφικού Τομέα μάλλον προγενέστερη των σχεδίων και προέρχεται από δημοπρασία.
Κατοχική φωτογραφία, από δημοπρασία, στην τότε παλιά Φιλίππου με Ιουλιανού κοιτάζοντας δυτικά.
Η συσχέτιση έγινε από τη Μάρα Νικοπούλου.
Η συσχέτιση έγινε με βάση την ταύτιση που είχε κάνει στις ΠΦΘ ο Leo Dri στη χρωματιστή φωτογραφία του Βαγγέλη Καβάλα του1955. Εδώ φαίνονται τα σημεία συσχέτισης.
Τα σημερινά διοικητικά δικαστήρια, που στέγαζαν πριν την κατοχή τη Γαλλική σχολή αρρένων Δελασάλ, στη φωτογραφία με μια μονάδα ιππικού την περίοδο της κατοχής.
Μια εξαιρετική φωτογραφία που αναρτά ο Θωμάς Νεδέλκος: πίσω από το Σαατλί τζαμί, μέρα της πυρκαγιάς (19-8-1917).
Από την έκδοση του 1991 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με τίτλο ‘ Η Θεσσαλονίκη μέσα από τον φακό του μεγάλου πολέμου / Φωτογραφίες της στρατιάς της Ανατολής (1915 – 1919).
Ο κ. Lazaridis Mike είχε πρωτοδιατυπώσει την άποψη (στις ΠΦΘ) ότι το κτίριο αριστερά βρισκόταν ανατολικά της Τσαμαδού, παραπλεύρως της αλάνας του ναού της Αγίας Αικατερίνας και βόρεια της Ολυμπιάδος. Στην αεροφωτογραφία που παραθέτει ο Ευστ. Ασλανίδης, τα σημεία επικυρώνουν την άποψη του κ. Λαζαρίδη
Με αφορμή μια φωτογραφία που αναρτήθηκε πριν μερικούς μήνες στις ΠΦΘ από τον κ. Γ. Μανιό, μια εικόνα ενός σπιτιού στο πέρασμα του χρόνου (έστω και από την αντίθετη κατεύθυνση). Αριστερά τον χειμώνα του 1916-17, φωτογραφημένο από τον J. Pigassou, ενταγμένο σε μια σειρά πολυτελών σπιτιών του μετώπου της Αγ. Δημητρίου. Δεξιά, λίγο πριν γκρεμιστεί. Η σύγκριση δίνει και μια σαφέστατη εικόνα της διαφοράς πλάτους που είχε ο δρόμος από τον τωρινό. Και μιλάμε για έναν δρόμο που με τα τότε δεδομένα ήταν λεωφόρος. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Αγ. Δημητρίου έχουμε δει και τους περισσότερους αραμπάδες.
Η ταύτιση του σπιτιού από τη Μάρα Νικοπούλου.
Δυο λήψεις όχι ακριβώς από το ίδιο σημείο, αλλά προς την ίδια κατεύθυνση. Η πρώτη είναι του Βαγγέλη Καβάλα από την ΑΘ στις αρχές του 30. Η δεύτερη είναι από τη Ροτόντα τα χρόνια της Κατοχής. Η εκκλησία του Αγ, Σάββα είναι ακόμη όρθια, έχει ανεγερθεί η οικοδομή Σβώλου 44 με Ιπποδρομίου, στα δεξιά μας η τότε Παπαθεοκλήτου. Οι διαφορές είναι εντυπωσιακές. Η Θεσσαλονίκη έχει ήδη αρχίσει να θυμίζει αυτό στο οποίο κατέληξε.
Επιχρωματισμένη, της γνωστής οικογένειας φωτογραφιών της αγοράς, αναγνωρισμένη πλέον από τον Ευστάθιο Ασλανίδη. Οδός Βατικιώτου, αφήνοντας πίσω μας το Ουν Καπάν, ο αναβάτης, και ο φωτογράφος κοιτάζουν την ανατολή και την οδό Αγίου Νικολάου, (που σε λίγα μέτρα αριστερότερα συναντά την Εγνατία).
Στην ασπρόμαυρη της πυρκαγιάς (όπως παρουσιάστηκε στις ΠΦΘ και αναγνωρίστηκε από τον κ. Νικόπουλο), ο φωτογράφος στέκεται στην Αγίου Νικολάου και κοιτάζει το βορρά.