Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Το σημείο και η φωτογραφία γνωστά. «Νοσοκόμα έξω από την κάτω μεριά της οικίας Χασάν Ταχσίν Πασά. Ίσως στον Α ΠΠ λειτούργησε κι αυτό το κτήριο σαν νοσοκομείο. Προγενέστερα της κλινικής ΔΑΝ», σημείωνε ο Δαυίδ Μπράβος σε μια παλιά μας ανάρτηση. Δεν βρήκα να έχει ξεκαθαριστεί, ούτε στις άλλες σχετικές ομάδες. Σήμερα μαθαίνουμε τι ακριβώς ήταν: Το χρησιμοποιούσε ο Βρετανικός Ερυθρός Σταυρός ως Αναρρωτήριο Νοσοκόμων.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1140780259744939

Είμαστε στην Άνοιξη του 1917. Η Mary Gladwin την έχει γλιτώσει στο τσακ από μηνιγγίτιδα. Νοσηλεύτηκε στο 43ο Βρετανικό Νοσοκομείο (εκεί που νοσηλεύονταν οι γιατροί και οι νοσοκόμες). «Αν ήμουν βασίλισσα δεν θα με είχαν φροντίσει περισσότερο», γράφει η Γκλάντγουιν. Για τη συνέχεια, αποκρυπτογραφούμε το χειρόγραφό της. Eυτυχώς στα βασικά σημεία που μας ενδιαφέρουν είναι ξεκάθαρο. «Οι Βρετανοί πήγαν την καλοσύνη τους ένα βήμα παραπέρα και την έστειλαν ως προσκεκλημένη στο Αναρρωτήριο Νοσοκόμων του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού. Έτσι, οκτώ βδομάδες αφότου έπαθε μηνιγγίτιδα βρέθηκε στον Παράδεισο», γράφει μιλώντας πάντα στο γ’ ενικό για τον εαυτό της. Και συνεχίζει δίνοντας μια πλήρη περιγραφή, από την οποία μεγαλύτερη ίσως σημασία έχει όσα λέει για τον ίδιο τον Χασάν Ταχσίν Πασά – τα κεφαλαία δικά της. «Το σπίτι ανήκε στον Χασάν Τασάν [sic] Πασά, έναν εξόριστο στην Ελβετία, τον Σωτήρα του Λαού του και Υπερασπιστή της Θεσσαλονίκης, ο οποίος για να αποφύγει μια περιττή αιματοχυσία παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες το 1912. Ή, όπως επέμεναν οι εχθροί του, έναν προδότη που χρηματίστηκε και πρόδωσε την πατρίδα του». Το σπίτι ήταν σ’ έναν κήπο με τριανταφυλλιές κι ανάμεσά τους ανθισμένους πανσέδες. Ήταν Μάιος και η Γκλάντγουιν φέρνει στο νου της στίχους και περνάει τις μέρες της ξαπλωμένη σε μια σεζ-λονγκ «με την ανείπωτη ευωδία και το θεϊκό χρώμα να διεισδύει στον πυρήνα της ύπαρξής της. Ένας άνθρωπος που αγαπούσε τόσο τα λουλούδια και είχε τόσα σπάνια βιβλία καλά φυλαγμένα σε κλειστές βιβλιοθήκες με διακοσμημένες τζαμόπορτες δεν μπορεί να ήταν τελείως κάθαρμα», καταλήγει, εννοώντας προφανώς τον Χασάν Ταχσίν Πασά και τις διαφορετικές γνώμες που ακούγονταν γι’ αυτόν, δίνοντάς μας μια ιδέα και για το εσωτερικό του κτιρίου. Για την ειδική πτέρυγα του 43ου αλλά και το Αναρρωτήριο βρίσκουμε αναφορά και στην εργασία για την Άλις Έμιλυ Λίνφιλντ που πέρασε και από τα δυο, χτυπημένη από ελονοσία και δυσεντερία, τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο 1917 και έναν χρόνο μετά. «Στις 17 Σεπτεμβρίου εισήχθη στο 43ο Γενικο Νοσοκομείο στην περιοχή της Καλαμαριάς, που είχε μια ειδική πτέρυγα 100 κλινών για ‘Ασθενείς Νοσοκόμες’ για να περιθάλπει τις άρρωστες νοσοκόμες των πολλών νοσοκομείων της περιοχής. Τις νοσοκόμες του στρατού τις στοίχειωνε ο εφιάλτης να αρρωστήσουν σοβαρά, αλλά τις περιέθαλπαν εξαιρετικά καλά σε άνετο περιβάλλον για να βοηθήσουν την ανάρρωσή τους […] Στις 16 Οκτωβρίου, μετά από ένα μήνα στο νοσοκομείο, η Άλλι στάλθηκε για ανάρρωση στο Αναρρωτήριο του Ερυθρού Σταυρού που στεγαζόταν στην πρώην οικία του Τούρκου διοικητή της Θεσσαλονίκης», γράφει ο Μάλκολμ Λίνφιλντ, χωρίς όμως να μας δίνει το όνομα του διοικητή. Στη φωτογραφία (από το Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας) μια εικόνα του κτιρίου και του κήπου, χρόνια αργότερα, όταν πια στέγαζε την Κλινική Δαν. Δημοσιεύτηκε στη «Θεσσαλονίκη εκτός των Τειχών» του Β. Κολώνα (σ. 253), όπου μαθαίνουμε ότι είχε χτιστεί το 1911 σε σχέδια Παιονίδη. Ο Χασάν Ταχσίν δεν πρόλαβε να το χαρεί. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο, όταν αυτός ήταν εξόριστος στην Ελβετία, του ανήκε ακόμα. Με τον θάνατό του, το κληρονόμησαν τα τρία παιδιά του που το πούλησαν το 1925.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1142106459612319

Καλοκαίρι 1961 με το δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Παπαηλιάκη (1902-1974) στα πλαίσια λαϊκής συναυλίας. Καλοκαίρι 1962, ο Μίκης με τη Γιοβάνα σε λαϊκή συναυλία Ο Μίκης Θεοδωράκης στο ΑΠΘ, Μάιος 1963 Παρουσίαση για την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη σε συγκέντρωση της Νεολαίας Λαμπράκη στο “Παλλάς” , από την Μακεδονία της 17/11/1964. Αν μη τι άλλο, η Θεσσαλονίκη και ο Μίκης Θεοδωράκης «συνδέονται» με τον Επιτάφιο του Ρίτσου, εμπνευσμένο από τα γεγονότα του Μάη του 1936 και με την εξαιρετική μελοποίηση ποιημάτων του Μανώλη Αναγνωστάκη. Αναγόρευση του Μίκη Θεοδωράκη σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Μουσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, 2000 Στην ίδια εκδήλωση Αναγόρευση του Μ. Θεοδωράκη σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 2000 Ο Μίκης στην πλατεία Αριστοτέλους, 9-1-2011 Ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, 26 Σεπ 2013 Ένα μουσικό αποτύπωμα του Μίκη στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο της πρώτης φάσης της πανδημίας του κορονοϊού το 2020, στο βίντεο

Προχθές μόλις είδαμε μια φωτογραφία της εισόδου της Λέσχης των Αξιωματικών δίπλα στον Λευκό Πύργο. Με βάση αυτή ο Θόδωρος Νάτσινας αναγνώρισε ακόμη μια της ίδιας εισόδου, από την αντίθετη κατεύθυνση. Η ιδιαίτερης διαμόρφωσης κυλινδρική είσοδος και η εσωτερική αυλή του κτιρίου που στέγασε την στρατιωτική λέσχη κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Η φωτογραφία από το βιβλίο “Οχυρωμένο στρατόπεδο, ανοχύρωτη πόλη” της κας Καραδήμου-Γερόλυμπου.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1140777486411883

Λευτέρης Ξεφτέρης (1947-2020), ένας Θεσσαλονικιός που έζησε στο κέντρο της πόλης. Μια φωτογραφική βιογραφία του με φόντο τη Θεσσαλονίκη σε βίντεο.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1140778213078477

Η ανάρτηση για τη σοκολατοποιία Φλόκα ίσως προκάλεσε μια νοσταλγική ανάμνηση του ζαχαροπλαστείου Φλόκα στη νότια πλευρά της διασταύρωσης: Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Ήταν για πολλά χρόνια, το πολυτελές ζαχαροπλαστείο Φλόκα, από τη μια μεριά και το κατάστημα Ζήμενς, από την άλλη. Είναι μια καλή αφορμή για να αναδειχθεί αυτή η πλευρά της συγκεκριμένης πολύ κεντρικής διασταύρωσης της Θεσσαλονίκης.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1139487376540894

Σήμερα, ούτε ζαχ. Φλόκα, ούτε κατάστ. Siemens Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 Το 1965 Γύρω στο 1970 Το ζαχαρ. Φλόκα (1957) και το κατάστ.. Siemens (περ. 1985) από την πλευρά της Αγίας Σοφίας 1949, πλημμυρισμένη η συγκεκριμένη διασταύρωση, χωρίς το ζαχ. Φλόκα, αριστερά και με το καφεν. Αστόρια, δεξιά.

Από το βιβλίο “Λες και ήταν χθες, Θεσσαλονίκη 1945-1960” του Α. Καριπίδη, University Studio Press, 2006, σελ. 124 1936, χωρίς το ζαχαρ. Φλόκα και το κατάστ. Siemens (στη θέση του ήταν το καφενείο Αστόρια) Από το εσωτερικό του ζαχ. Φλόκα στην διασταύρωση Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Ο πρώτος αριστερά είναι ο Αθανάσιος (Νάσος) Δημ. Φλόκας. Τα τραπεζάκια του εν λόγω ζαχ. Φλόκα, από τη μεριά της Τσιμισκή

O Paul Zepdji δεν πουλούσε μόνον δικές του φωτογραφίες. Εδώ ο σουλτάνος Μουράτ Ε', είχε κυκλοφορήσει προφανώς πιο πριν από τους αδελφούς Abdullah στην Κωνσταντινούπολη.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/989885068167793

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1139481116541520

Η είσοδος της στρατιωτικής λέσχης δίπλα στον Λευκό Πύργο, εκεί που το 1939 θα κτιστεί το Βασιλικό Θέατρο. Δείτε σχετικά και το αφιέρωμά μας εδώ: https://archive.saloni.ca/472

Το ιστορικό παρελθόν της τοποθεσίας του υπό ολοκλήρωση οικοδομήματος στην Βασ. Ηρακλείου 45 Εκεί κτίζεται, τα τελευταία χρόνια, μια μεγάλη σύγχρονη πολυκατοικία που προορίζεται να γίνει πολυτελές ξενοδοχείο 5 αστέρων της εταιρείας Ledra Hotels. Η τοπογραφική του θέση είναι φορτισμένη με μια μακρά ιστορία η οποία μπαζώθηκε και το οικιστικό της παρελθόν θα περιπέσει στη σφαίρα της συλλογικής άγνοιας. Αρκετοί από τους εβδομηντάρηδες (ίσως και εξηντάρηδες) Θεσσαλονικείς μπορεί να θυμούνται την περιοχή, αν διεγερθεί λίγο η μνήμη τους με το εργοστάσιο σοκαλατοποιίας του Φλόκα. Είναι όμως τελείως άγνωστο το ιστορικό του υπόστρωμα που αναδείχτηκε από την αρχαιολογική ανασκαφή κι ανάλυση, την περίοδο 2009-2012.

Ας δούμε: 1. Το εργοστάσιο της σοκολατοποιίας Φλόκα με τη γύρω περιοχή, και

  1. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο υπέδαφός του

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137412463415052

Το υπό ανέγερση κτίριο στην Βασ. Ηρακλείου 45 (Ιούνιος, 2021)

Το εργοστάσιο Φλόκα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Δίπλα του φαίνεται το εργοστάσιο Αζύμων της Ισραηλινής κοινότητας. Το αρχικό εργοστάσιο Φλόκα κτίστηκε το 1924.Το 1929, ο Δημήτριος Φλόκας αγόρασε και το διπλανό κτίριο, που πιθανόν να ήταν αποθήκη καπνού.

Τα σχέδια του αρχικού κτιρίου της σοκολατοποιίας Φλόκα, επιμελήθηκε ο πολιτικός μηχανικός Κωνστ. Κοκορόπουλος.

Όπως φαίνεται από αεροφωτογραφία του 1944, το εργοστάσιο Φλόκα ήταν αρχικά τα δύο κτίρια της δεκαετίας 1920 ( με κόκκινο βέλος το α’ κτίριο και με πράσινο το β’ κτίριο), τα οποία συμπληρώθηκαν, κάποια στιγμή, με δύο επιπλέον κτίρια που αποτέλεσαν την πρόσοψη. Πιθανότατα τα κτίρια αυτά (με πορτοκαλί βέλος το ένα και με γαλάζιο το άλλο) δεν κτίστηκαν ταυτόχρονα.

Το εργοστάσιο Φλόκα αμέσως μετά το σεισμό του 1978. Αξίζει να σημειωθεί ότι έπαυσε να λειτουργεί το 1972.

Κάποια δημοφιλή προϊόντα του εργοστασίου Φλόκα.

Ο κενός χώρος από την κατεδάφιση του εργοστασίου Φλόκα, γύρω στο 2005

Μια γενική εικόνα των αρχαιολογικών ευρημάτων στη Βασ. Ηρακλείου 45 (δηλ. κάτω από το εργοστάσιο σοκολατοποιίας Φλόκα). Στη μέση διακρίνεται τμήμα ενός δρόμου με διεύθυνση ΒΑ-ΝΔ (σημειώνεται με τον αριθμό 1). Κάτω από το δρόμο υπήρχε, στον ίδιο άξονα, θολοσκέπαστος αποχετευτικός αγωγός. Ο δρόμος αυτός ταυτίστηκε με αυτόν που στην Οθωμανική περίοδο ονομαζόταν Kastilya Havrasi και θεωρείται ότι έχει τις ρίζες του στην Ρωμαϊκή περίοδο.

Στα αρχαιολογικά ευρήματα επισημαίνονται, στη μέση της αριστερής πλευράς του εν λόγω οικοπέδου, τμήματα τειχών κατοικίας της όψιμης αρχαιότητας με δάπεδο πλακόστρωτο και ψηφιδωτό (σημειώνεται με κόκκινο περίγραμμα). Πιο βόρεια, στα όρια με το οικόπεδο της Αγίας Θεοδώρας, σημειώνονται με μπλε τα ευρήματα μια άλλης κατοικίας του 1ου ή 2ου αιώνα μ.Χ. που ήταν στηριγμένη πάνω σε αρχαιότερη κατοικία. Της ίδια χρονολογίας θεωρούνται και τα υπολείμματα των τριών κλιβάνων, σ’ αυτή την πλευρά του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου. Στη δεξιά πλευρά εντοπίστηκε κτιριακό συγκρότημα με 8 χώρους (που οι δύο, στη μέση, είναι στρωμένοι με ασπρόμαυρα ψηφιδωτά στο δάπεδό τους) και θεωρούνται της πρώτης Βυζαντινής περιόδου (σημειώνεται με πράσινο). Το νότιο τμήμα του αποτέλεσε υαλουργείο τον 6ο αιώνα (σημειώνεται με κίτρινο).

Η μακέτα του πεντάστερου ξενοδοχείου που αναμένεται και υποκρύπτει στα θεμέλια του τα καταχωμένα και μερικά καθαιρεμένα αρχαιολογικά ευρήματα.

Στην περίπτωση αυτή ταιριάζει ο στίχος του Νίκου Γκάτσου (1911-1992) “Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς”. Έτσι μήπως είναι προτιμότερο το τραγούδι “Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” ( ), αντί της ταφόπλακας των συγκεκριμένων αρχαιολογικών ευρημάτων;;

Το εργοστάσιο σοκολατοποιίας δημιουργήθηκε αρχικά από τον Δημήτριο Αθ. Φλόκα (1880-1943) και στη συνέχεια συμμετείχε στην επιχείρηση ο αδελφός του Ευάγγελος Αθ. Φλόκας κι ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος Ι. Τζιβόπουλος και πήρε την μορφή ανώνυμης εταιρείας, το 1934. Όλα δείχνουν ότι ο Δημήτριος Αθ. Φλόκας ήταν ο δυναμικός παράγοντας της οικογένειας Φλόκα. Αυτό ίσως οφείλεται στις ζαχαροπλαστικές του ικανότητες που απέκτησε σε πρωτοπόρα ζαχαροπλαστεία, δηλ. στα φημισμένα εργαστήρια ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, γύρω στο 1900. Έτσι έγινε ειδικός στη γαλλική ζαχαροπλαστική, που άνοιξε το δρόμο της ευρωπαϊκής ζαχαροπλαστικής στη Θεσσαλονίκη και διαφοροποιήθηκε από την κυρίαρχη, τότε, ανατολίτικη ζαχαροπλαστική (αυτή των σιροπιαστών και των χαλβάδων) της οθωμανικής Σέλανικ. Η πρωτοπορία του αυτή επέφερε μεγάλα κέρδη την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τότε δηλ που η Μεγάλη Συμμαχική Στρατιά είχε για έδρα της τη Θεσσαλονίκη.

Μεταξύ των φημισμένων εργαστηρίων ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, που μαθήτευσε ο Δημήτριος Αθ, Φλόκας, ήταν κι αυτό του ζαχαροπλαστείου Marquise de Sévigné. Εδώ φαίνεται έμαθε τα κωκ και τα εκλέρ, που έκαναν θραύση στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η βόρεια πλευρά της πλατείας Καλλιθέας και η αρχή της Ανδοκίδου από μια ασυνήθιστη γωνία λήψης. Αναρτήθηκε στις ΠΦΘ από τον κ. Βασίλη Σεραφίδη στις 22/6/2021 και, παρόλο που σχολιάστηκε επαρκώς, δεν της δόθηκε ‘διεύθυνση’. Θα ήταν κρίμα να παραμείνει αβάφτιστη.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137415386748093

Αντιγράφω την λεζάντα που είχε βάλει ο κ. Σεραφίδης «Στη γειτονιά των Ταξιαρχών το 1916, τσαγκάρης και μικρό καφενείο…». Και συμπληρώνω ότι ο φωτογράφος στέκεται σχεδόν ανάμεσα Απ. Παύλου και Ανδοκίδου και βλέπει προς την Ηροδότου- όπου και ανήκει η πόρτα που βλέπουμε τέρμα αριστερά. Παρόλο που ο Ταξιάρχης είναι παρών στο βάθος, το σημείο της φωτό είναι στα όρια δυο άλλων παλιών συνοικιών: της Μεσούντ Χασάν και της Αχμέντ Σουμπασί. Πηγή δεν αναφερόταν.

Το καφενείο, το κλειστό μαγαζάκι πίσω από τον τσαγκάρη και το σπίτι με τα τρία παράθυρα στο ανατολικό πεζοδρόμιο της Ανδοκίδου παρόντα και στην κάρτα σύγκρισης.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1096128060876826

Κατοχική λήψη στην γωνία Εγνατίας με Σωκράτους. Κτίσματα έκρυβαν τον Άγ. Αθανάσιο (αριστερά), ενώ παραπίσω διακρίνεται η οικία Τσατσαπά που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1180 (Αναγνώριση λήψης από τον Γιάννη Σιδηρόπουλο στις ΠΦΘ).