“…στο σπίτι του Σφήκα, στο οποίο έμενε ο Βαρλαμίδης, τότε διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας…” επισήμανε ο Γεώργιος Ν. Σταμπουλής στο βιβλίο του: Η ζωή των θεσσαλονικέων πριν και μετά το 1912 (εκδ. Διοσκούροι, 1984,σελ. 442)
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Ο Διομήδης Βαρλαμίδης ήταν διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας της Θεσσαλονίκης, από το 1924 μέχρι το 1931, περίπου. Επίσης ήταν πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης στα πρώτα 6 χρόνια της. Πιθανότατα να ήταν από την Αδριανούπολη, γιατί υπήρξε πρόεδρος του “Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Αδριανουπόλεως”, το 1924. Ήταν κυνηγός και μάλιστα ήταν πρόεδρος της Λέσχης Κυνηγών Θεσσαλονίκης. Μετά την αποχώρησή του από τον τραπεζικό κλάδο ασχολήθηκε με επιχειρήσεις αλλά δεν είχε επιτυχία και καταστράφηκε οικονομικά. Χαρακτηρίστηκε ως bon viveur , πάντοτε καλοντυμένος και κομψός
Η οργανωτική επιτροπή της πρώτης ΔΕΘ. Καθιστοί από αριστερά: Στ. Γρηγοριάδης, Ν. Πιερράκος (διαχειριστής), Χ. Μελανίδης (δημαρχεύων), Μ. Γρηγοριάδης (αντιπρόεδρος), Δ. Βαρλαμίδης (πρόεδρος), Ι. Πιερράκος, Ν. Γερμανός (γενικός διευθυντής), Α. Σαχίνης. Δεύτερη σειρά: Γ. Πέτρου, Ρ. Μοσέρι, Λ. Λαζαρίδης, Π. Γεωργιάδης, Α. Βογιατζόγλου, Κ. Φιλάρετος, Α. Ψάλτου. Τρίτη σειρά: Θ. Σταματόπουλος, Ν. Τρύφων
Βλ. https://thessmemory.wordpress.com/2016/08/30/2-οι-ονειροπόλοι-που-έστησαν-την-διεθνή/
Το σπίτι που διέμενε ο Διομήδης Βαρλαμίδης ήταν Φιλικής Εταιρείας 43 (παλιότερα 55). Το οίκημα ανήκε, από το 1909, στον Ιωάννη Ν. Σφήκα , Σιατιστινό ,αντιπρόσωπο του οίκου Αλλατίνη στην Αδριανούπολη και τραπεζίτη ,που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και κατοίκησε στο κτίριο αυτό. Το 1954 αγοράστηκε από τον Κωνσταντίνο Μπέντα και το έκανε ιδιωτικό σχολείο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1965 που κατεδαφίστηκε.
Από την έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Μ.Ι.Ε.Τ. με τίτλο “Το τέλος της παλιάς μας πόλης” αυτή η αταύτιστη μέχρι σήμερα φωτογραφία.
Ο Ευστάθιος Ασλανίδης την συσχετίζει με λήψη από τον μιναρέ του Fethiye.
Οδός Αγίου Νικολάου στο καταργημένο τμήμα πλέον μεταξύ Αγίου Δημητρίου με Ολύμπου.
Αναζητώντας την χαμένη πόλη
από τον Θεόδωρο Νάτσινα.
Τα χαμένα καράβια, μαούνες, καραβάκια, βάρκες κλπ στην παραλιακή. Για δεκαετίες εκεί και αυτό έχει ξεχαστεί. Είναι δυνατόν να μην έχουν αφήσει ίχνη; Μετά από τόσες δεκαετίες βόλτας, περπατήματος, μετακίνησης στην παραλιακή έριξα και μια ματιά στα καημένα μάρμαρα δίπλα στη θάλασσα. Και ήταν εκεί – τα ίχνη από τα τόσα πλεούμενα. Πιο πολλά και έντονα κοντά στην πολυκατοικία του Κονιόρδου – αναμενόμενο. Τα έχει λειάνει ο χρόνος και ο καιρός αλλά δεν τα πείραξε η ανάπλαση της παραλίας. Τώρα ο Δήμος θέλει να βάλει μια ξύλινη επέκταση για να μεγαλώσει το πεζοδρόμιο. Το μέλλον τους αβέβαιο.
Εγνατία από την γωνία με Μπαλάνου.
Εδώ η ίδια γωνία, με λήψη προς το Ουν Καπάν, πριν την πυρκαγιά:
Η καταστροφή των παραγκών και των στεγάστρων φανέρωσε και την πραγματική μορφή της εισόδου των λουτρών.
Από την συλλογή Παπαϊωάννου, λήψη από τον μιναρέ του Σουλεϊμάν.
Λήψη από τον μιναρέ της Αγ. Σοφίας.
Από την Médiathèque, άκρη δεξιά ο κεντρικός τρούλος των λουτρών, με άποψη του ευρύτερου χώρου εκατέρωθεν της Εγνατίας
Κι αυτή η λήψη από τον μιναρέ του Σουλεϊμάν
Λήψη από την γωνία με Αγ. Νικολάου (Μητρ. Γενναδίου σήμερα) λίγα χρόνια μετά την πυρκαγιά
Η παλιότερη διαθέσιμη φωτογραφία των λουτρών είναι και η πιο όμορφη. 13 Μαϊου 1913 ο Léon Busy τα φωτογραφίζει για τα αρχεία του Πλανήτη.
Οι επόμενες λήψεις είναι από το ξέσπασμα του Α' ΠΠ και μετά. Οι παράγκες γύρω από τα λουτρά για τις ποικίλες ανάγκες της εποχής.
Φωτογραφία από την συλλογή του γιατρού Pail Albarel.
ΑΡ. φωτ. AD11028Dv0761570
Από την συλλογή Παπαϊωάννου
Όταν ένα περιστατικό εμφανίζεται 2 φορές σε διαφορετικά άλμπουμ.
Μπορεί να μοιράστηκαν και εκτυπώσεις από τον ίδιο φωτογράφο.
Στην πλατεία του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού
Το τραμ λίγο πιο εδώ από την Βουτυρά.
Από ανάρτηση της κ. Σταθοπούλου στις ΠΦΘ
Τα ξένα στρατεύματα άλλαξαν, τα τραμ επίσης, τα κτήρια έμειναν για λίγο ακόμα.
Λίγο δεξιότερα η Βουτυρά προς τη συνοικία Χιρς στα χρόνια του πρώτου πολέμου.
Από την κάτω μεριά ο παλιός σταθμός απέναντι τα σπίτια της πρώτης.
Μια εικόνα της πλατείας. Το δέντρο σχεδόν κρύβει το άνοιγμα της Βουτυρά προς τα δεξιά.
Édouard Otlet (1842-1907), Βέλγος επιχειρηματίας και πολιτικός, επονομαζόμενος “βασιλιάς των τραμ”
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Αναφέρεται ως o επικεφαλής ομίλου Βέλγων επιχειρηματιών που συνέστησαν, το 1892, την “Οθωμανική Εταιρεία Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης” (“Compagnie Ottoman des tramways de Salonique”) που κατασκεύασε κι ανέλαβε τη διαχείριση του ιππήλατου τροχιοδρόμου της Θεσσαλονίκης.
Η σύνθεση της αρχικής διοικούσας επιτροπής της εταιρείας αυτής ήταν: Ferdinand Guillon (1848–1929) πρόεδρος, Jules Auguste de la Fontain (1853-1930), Charles Dietrich (1865-1939), Paul Hammelrath (1855-1913), Osman Adil Bey (1867/8-1935), Emmanuel-R. Salem (1859-1940), Polydore Vanderschueren.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Osman Adil Bey ήταν γιός του Ahmet Hamdi Bey (περ. 1850-1906), δημάρχου της Θεσσαλονίκης για αρκετά χρόνια στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, που είχε την πρωτοβουλία κι έλαβε την κυβερνητική εντολή για την κατασκευή του ιππήλατου τροχιοδρόμου της Θεσσαλονίκης.
Édouard Otlet (1842-1907)
Édouard Otlet (1842-1907)
Μετοχή της “Οθωμανικής Εταιρείας Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης” (“Compagnie Ottoman des tramways de Salonique”)
Υποθετική αναπαράσταση του Ahmet Hamdi Bey
Ένα δείγμα από τον ιππήλατο τροχιόδρομο της Θεσσαλονίκης
Osman Adil Bey (1867/8-1935), διετέλεσε δήμαρχος της Θεσσαλονίκης το 1908
[Αναρτήθηκε από τον Baris Telimen στις ΠΦΘ, στις 11-4-1913]
Εμφανίστηκε πριν μερικά χρόνια από τον Maurice Bernard και παρέμεινε αβάπτιστη. Ο φωτογράφος στέκεται στην Αποστόλου Παύλου λίγα μέτρα κάτω από την Αχιλλέως, κοιτάζει το νότο και το πίσω μέρος της κρήνης στη διασταύρωση με την οδό Αθηνάς.
Από τον Ευστάθιο Ασλανίδη
Στην Αποστόλου Παύλου λίγα μέτρα κάτω από την Αχιλλέως
Αρ. φωτ. AD11028Dv0761500
Το διάγραμμα του 1931 από το χαρτογραφικό portal του Δ.Θ. συνηγορεί στην άποψη της δεξιάς στροφής που φαίνεται στο βάθος λόγω της θέσης της κρήνης στο μέσο του οδοστρώματος.
Οι περιπέτειες ενός ονόματος. Αναθεωρημένες και πλήρεις.
Από τον Δαυίδ Μπράβο.
Θερινός κινηματογράφος Κυβέλεια (1930-1932). Θερινός κινηματογράφος Αθήναιον (1933). Ντάνσιγκ-Βαριετέ Αμπάσαντορ (1934). (1935-1937) Παύση λειτουργίας. (1938-1940) Κινηματογράφος Μεντιτερανέ.
1933
1933
1933 Ιούλιος
1933
1934 Αμπάσαντερ. Ντανσιγκ-Βαριετέ
1934
1938 μέχρι το 1940. Ξεκίνησε σαν θερινός κινηματογράφος Κυβέλεια το 1930 και κατέληξε σαν θερινός κινηματογράφος Μεντιτερανέ το 1940.