Saloni.ca Archive

Σήμερα αποφάσισα να κάνω μια “πρωτότυπη” δημοσίευση, με τίτλο “Μετά 20 έτη”. Η αριστερή φωτογραφία είναι παρμένη περί το 1937 στο μπαλκόνι της οικίας Σιάγα. Καθισμένη στο κέντρο η Νούλα Νικολάου, μετέπειτα Χατζηβασιλείου, και στα δεξιά η Δήμητρα Σιάγα, μετέπειτα Παπαγεωργίου. Μπροστά τους καθιστός κάτω ο Ζορζ Νεχαμά. Στη δεξιά φωτογραφία είναι οι ίδιοι τρεις μετά από 20 χρόνια, μετά από γάμους και παιδιά. Συνέχιζαν να κάνουν παρέα. Άλλωστε τον Ζορζ έκρυψε αρχικά το 1943 ο Σωτήρης Σιάγας (όρθιος πίσω από τη Νούλα στην αριστερή φωτογραφία) στο κτήμα του στα Ρυάκια της Πιερίας.

Χάρης Βάρβογλης

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02hrK3jU2aEjGsDc29bKWEfUohe6agzWztN51Q7vkZi5WAdcSj1HHBtGRj35mT9maxl?_rdc=1&_rdr

Από την χθεσινή ανάρτηση. 1937 Ιούλιος. Εκδηλώσεις του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Θεσσαλονίκης. Ο σωτήρης είναι ο ψηλός αριστερά.

1937 Ιούλιος. Εκδηλώσεις του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Θεσσαλονίκης που ιδρύθηκε το 1933. Παραθαλάσσια κάτω από την εκκλησία της Ανάληψης.

Οι πρώτες εγκαταστάσεις του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Θεσσαλονίκης (ΙΟΘ) ήταν στον χώρο που γνωρίζουμε σαν του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης (ΟΦΘ). Από το 1933 μέχρι και το 1937. Ο ΟΦΘ κατέλαβε αργότερα τον ίδιο χώρο. https://archive.saloni.ca/1511

Το 1938 ο ΙΟΘ μετακόμισε στην σημερινή του θέση κάτω από την Κοσμά Αιτωλού. Ο ΟΦΘ εγκαταστάθηκε δίπλα στο ΜΙΕΤ το 1946.

Δαυίδ Μπράβος

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid038GSSZTgAQTknkE9XEvcjrSmHTQu8f5QVs9fAmHRAJcUVxWDWsHeT1TRuQwcZa14Jl?_rdc=1&_rdr

1937 Ιούλιος.

Από το 1933 έως το 1937 εδώ ήταν η έδρα του Ιστιοπλοϊκού “εις τον όρμον Αλλατίνι” λίγο πριν την παραλία Ταμαριξ. Και το Ταμαριξ ήταν μέρος του ίδιου όρμου.

Ακριβώς στη μέση, στο βάθος το ΜΙΕΤ. Δεξιά κτήρια μέχρι την οδό Κριεζώτου προς Κορομηλά. Στον δαντελωτό κόλπο.

Η σκάλα του Ομίλου

“εις τον όρμον Αλλατίνι” ... Κυριακή 11 Ιουλίου του 1937.

Τον Ιούλιο του 1938 ο Ιστιοπλοϊκός Ομίλος είχε ήδη αρχίσει να μεταφέρεται κάτω από την οδό Κοσμά του Αιτωλού. “Εις του Χαμδή Βέη ... ώμορφη πλαζ” “Εις το πλατύτερο σημείο ... έγινε εγκατάστασις ενός αριστοκρατικού ναυτικού σωματείου”

Ρυμοτομικό της περιοχής. Τον χώρο τον γνωρίζουμε σαν του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης (ΟΦΘ). Ακριβώς δίπλα στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας. Νωρίτερα ήταν οι πρώτες εγκαταστάσεις του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Θεσσαλονίκης. Από το 1933 έως το 1937.

Οι εγκαταστάσεις του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης (ΟΦΘ) επάνω αριστερά.

Δίπλα απο το ΜΙΕΤ, κάτω από την Βίλα Χασσίδ.

Οι νέες εγκαταστάσεις του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Θεσσαλονίκης. Παραλιακά ακριβώς κάτω από την οδό Κοσμά Αιτωλού. Πίσω το Γερμανικό Προξενείο, η οικία Ιωάννη Βουδαλίκα και η έπαυλη Μοδιάνο. https://archive.saloni.ca/1535

Σήμερα από την Κοσμά Αιτωλού το κτήριο του Ιστιοπλοϊκού, που είδαμε στην προηγούμενη φωτογραφία.

“Το “Γεράκι” ήλθε πρώτο. Επέβαινον οι Σωτήριος Σιάγας, Ζωρζ Νεχαμάς και Ιωάννης Τουρπάλης”

“όλα τα παραλιακά καφενεδάκια από του Λουξεμβούργου μέχρι της Οάσεως ήσαν κατάμεστα κόσμου” ...

Αυτές τις μέρες γράφεται ο επίλογος της πράξης τακτοποίησης αριθμ. 1 (ολογράφως ένα) του 1926.

Μαρτίου σε λίγες μέρες δεν θα υπάρχει, στη θέση του 2 πολυώροφες πολυκατοικίες.

Γι αυτήν την πράξη είχα γράψει στην ΑΘ το μακρινό 2015: Η πράξη τακτοποίησης Νο 1 (1926) αφορά στο οικόπεδο του Ναούμ Ιωαννίδη γωνία Μαρτίου και Βασ. Ολγας. Το γνωστό ακίνητο, το εκ των πραγμάτων διατηρημένο, έστω και σ αυτήν την κατάσταση, λογω της επιμονής της τελευταίας κληρονόμου της οικογένειας. Στην πιο πάνω πράξη τακτοποίησης η γωνία που ανήκε στην οικογένεια Παπαθεοδοσίου, απαλλοτριώθηκε υπέρ δημοσίου κατά ένα μέρος της (τα παραπήγματα δηλαδή ή μπαράγκες (ορολογία στην πράξη 10 του 26), ενώ το μικρότερο που απέμενε προσκυρώθηκε στην ιδιοκτησία Ναούμ Ιωαννίδη. Η παρ. γ' υποχρέωνε τον Ιωαννίδη να κτίσει εντός 2 ετών όροφο στο προσκυρούμενο τμήμα με ποινή, σε περίπτωση μη πραγματοποίησης, να του αφαιρεθεί η ιδιοκτησία του τμήματος. Το καλλιγραφημένο λεκτικό που συνοδεύει την πράξη είναι χάρμα ιδέσθαι. Μετά επιστράτευσαν τις γραφομηχανές και ανθρώπους που έγραφαν στο πόδι.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid022bcEyDRpgQvDWZgYaEr7qPNWxpoFDL1dCCNTCebLGZgqdeQR8cPhcprG1tAH8Pbjl?_rdc=1&_rdr

Χθεσινές λήψεις από την πορεία των έργων

Η πράξη τακτοποίησης 1/1926

Λήψη του 2021, του Θωμά Νεδέλκου

Κάποια στιγμή την δεκαετία του 1950 με την ευκαιρία μιας νεροποντής

Η καλή ανάλυση της φωτογραφίας επιτρέπει να δούμε λεπτομέρειες. Η δεύτερη φωτογραφία είναι μεγέθυνση της εικόνας του τραμ – όταν βγήκε η φωτογραφία δεν είχε πολύ καιρό που λειτουργούσαν τα ηλεκτρικά τραμ και οι συρμοί ακόμα χρησιμοποιούσαν τα βαγόνια του ιππήλατου ως δεύτερα.

Πιο ενδιαφέρουσα η τρίτη φωτογραφία που δείχνει το Ολύμπια, σε μια φάση όταν εκεί είχε εγκατασταθεί ο κινηματογράφος των Αδελφών Πατέ, με την επιγραφή του στην πρόσοψη. Το Πατέ μετακόμισε λίγο αργότερα. Αναλυτική περιγραφή των μετακομίσεων του κινηματογράφου Πατέ από τον Σπύρο Αλευρόπουλο και την Μάρα Νικοπούλου στα https://archive.saloni.ca/1323 και https://archive.saloni.ca/1328, από όπου και τα δύο αποκόμματα από την Journal του 1909, με αναφορές στον κινηματογράφο Πατέ στο Ολύμπια.

Η πηγή της αρχικής φωτογραφίας: https://www.gettyimages.co.uk/detail/news-photo/uferpromenade-um-1910-news-photo/542367219?adppopup=true&fbclid=IwAR0AXOBj6pWjM304PIzzOQkIGYpuBgPQzjvYLmN74Web8IPDNTnskWk_jEQ

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02eK6wQ1QLxGbGLVFZyMq9pE2hMhoS2s6wVcvAijFukxSzGCKepNBFgXcrXBoNjnAAl?_rdc=1&_rdr

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του Boris Carmi από Θεσσαλονίκη. 1958.

Πηγή : Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0k7MxXF8aqUTuiictBSPfzFYwn59jGAVoxPGXrUz8Tf24eVAqJgHnAkbk9tnmrqnyl?_rdc=1&_rdr

Εγνατία. Πρώτο κτήριο το πρώην ξενοδοχείο Σωσσίδη. Το 1958 στέγαζε την ΥΠΕΜ (Υπηρεσία Παραγωγικών Έργων Μακεδονίας). Δίπλα η αγορά “Νέα Στοά”. Στην Βενιζέλου αριστερά από πίσω, το πρώην Δημαρχείο, Καραβάν Σαράι.

Το Μπεζεστένι στην Βενιζέλου.

Τσιμισκή με Βενιζέλου. Κέντρο του εμπορικού κέντρου. Το ισόγειο του Μεγάρου Γκατένιο – Φλωρεντίν, με τον κλασικό τροχονόμο της διασταύρωσης.

Μουσικός Οίκος “ΝτοΡεΜι”. Βινύλια στους τοίχους του. Στην Εγνατία.

Μέσα σε παραδοσιακό καφενείο. Δοσοληψίες μεταξύ συνταξιούχου και πλανόδιου λαχειοπώλη.

Καθημερινότητα στην Εγνατία του 1958.

Το ψυχιατρείο του Εβραικού Συνοικισμού Χίρς (Casa de los Locos). Βουτυρά με Γιαννιτσών. Αυτό και η Συναγωγή ήταν τα 2 μόνα κτήρια που διασώθηκαν μετά τον Μάιο του 1943. Όλα τα υπόλοιπα όμορφα σπιτάκια του συνοικισμού καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν γιά να καταλήξουν οικοδομικό υλικό.

Οδός Αγίου Παύλου. Το Τουρκικό Προξενείο και στο βάθος η Ροτόντα.

Κρεοπωλείον.

Βενιζέλου μπροστά στο Μπεζεστένι. Μάνα και κόρη χαζεύουν τα κοσμήματα μπροστά σε κάποια βιτρίνα.

Λίγο μετά την επικράτηση του Λεωφορείου.

Κοντινές λήψεις. Εγνατίας με Βενιζέλου.

Χωρίς πολυκατοικίες, από την Εγνατία ήταν ορατά τα κτήρια της οδού Κλεισούρας !

1865 -1866. Τα παραθαλάσσια τείχη. Των Αρμενικής καταγωγής φωτογράφων αδελφών Αμπντουλλάχ.

Φωτογραφία από τα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Levéltár) https://mnl.gov.hu/mnl/ol/hirek/az_oszman_fenykepeszet_hajnalan?fbclid=IwAR0yh5ukJIZovemvbx4uXayZ15S5BpwJpzLkoxa1-6eEmUj7_yy6LG5c9qs

Η φωτογραφία αυτή ανήκει σε όλους, ελεύθερη από τους Ούγγρους. Μάλιστα αναφέρεται στην αρχική πως πρόκειται για την Θεσσαλονίκη, οπότε ούτε καν θέμα αναγνώρισης της υπήρχε. Καμία ομάδα δεν έχει το δικαίωμα να την οικειοποιείται.

Έχουν ανέβει χιλιάδες φωτογραφίες, σε όλες τις ομάδες, μετά από έρευνα κάποιου από τα μέλη τους. Χαμηλόφωνα και ταπεινά.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02iSpW66gkZiC2UZa1nqK9VATcVazTcmvtus8E1hPhEZR8SuJ3VQ1vhueUtvDW27TRl?_rdc=1&_rdr

Μπορεί ο στίχος του Καββαδία να λέει ότι της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι, αλλά και ο αέρας δεν την βλάπτει.

Oι λήψεις είναι σχετικά σύγχρονες, έχοντας βάλει τα drones στη ζωή μας, και σίγουρα εντυπωσιακές.

Φυσικά κρατήσαμε τα διακριτικά των δημιουργών τους, όπου αυτά υπήρχαν.

Και η αρχή από την ευρηματική διαφήμιση της Absolut.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid021h5MEKZd6TZRKe5ndRqRLwrPgq6mg4W8h9HAhRLY8MK7LBDZEQKcMRS2R1ormGCtl?_rdc=1&_rdr

Στην διασταύρωση Αγ. Σοφίας με Τσιμισκή καταμεσής στον δρόμο και καταμεσής στον μεσοπόλεμο. Η ζωή του τροχαίου αστυνόμου μοιάζει εύκολη.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0w3sc3ynGW8PbDugx6xkR5NryUmJUR6G7NKm5TB6bYusKvYTNFcviHmnkQxQSTMZJl?_rdc=1&_rdr

Αριστερά πίσω από τον τοίχο, το καμπαναριό της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Παύλου. Άλλη πόλη.

Φωτογραφία της Γαλλοελβετίδας Σαμπίνε Βάις (1924 – 2021). Από τις σπουδαιότερες γυναίκες φωτογράφους.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0Tn5FWYCZztqfwAQAAKE5HxH9tU6b2gYW4rZTGryqVWUc12H7181bhJ82KDb4fhv6l?_rdc=1&_rdr

Σήμερα από την ίδια περίπου θέση ...

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1918. Φωνή που συνδύαζε την αυστηρότητα του κλασσικού ρεμπέτικου και την ευλυγισία των μεγάλων ερμηνευτριών. Ο τρόπος εκφοράς, απλός, απέριττος, ειλικρινής και ζεστός, απόλυτα ταιριαστός με το κλίμα και το ύφος του ρεμπέτικου.

Έγινε γνωστή σαν η “Σαλονικιά”. Ξεκίνησε την καριέρα της πριν από τον πόλεμο. Παρά την εβραϊκή της καταγωγή κατόρθωσε να ξεφύγει στην Αθήνα και να συνεχίσει τις εμφανίσεις της στα ζόρικα χρόνια της Κατοχής. Ο περίγυρος των μουσικών και όσων την γνώριζαν βοήθησε στην απόκρυψη της ταυτότητας της “Στέλλας”. Μετά την απελευθέρωση έζησε στην Αθήνα. Πέθανε το 1954 σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Ηχογράφησε περισσότερα από 130 τραγούδια που έχουν μείνει κλασικά. Έγραψαν για αυτήν οι Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Μανώλης Χιώτης, Μάρκος Βαμβακάρης, μεταξύ πολλών άλλων.

Ακρογιαλιές δειλινά – Στέλλα Χασκίλ, Βασίλης Τσιτσάνης

ΔΜ

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid072UBcwGQSRfhMCxC9tCyqkF2xcx1KjtHWQstE4VrjdYDaD4kdMk1scE6hH668W6Wl?_rdc=1&_rdr

Τσανάκας, Μίγκος, Στέλλα Χασκίλ, Οδυσσέας Μοσχονάς. Εξοχικό κέντρο στην Σαλαμίνα της Θεσσαλονίκης, το 1952. Η παραλιακή, τότε, περιοχή ήταν γεμάτη από εξοχικά κέντρα.

Μητσάκης, Χασκίλ, Χιώτης.