Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Μια εξαιρετική σειρά από βίντεο με προφορικές μαρτυρίες από την γειτονιά του Ισλαχανέ στο youtube https://www.youtube.com/channel/UCuZNVcNdFkFB6tlS_XR68lw?fbclid=IwAR2khGHtwmtA3pUjj5ooK5uWaTaps0GqaLVYn5N8aeoFp1lMUJqp9jT1Xas Με την ευκαιρία, η ανακοίνωση της δημοπρασίας του καφενείου που τώρα είναι η γνωστή μας «Πρίγκηπος» και που η ιστορία του περιγράφεται σε ένα από τα βίντεο.

Και να θυμίσουμε και την σελίδα του Πολυχώρου Πολιτισμού Πρώην Σχολής Τεχνών και Επαγγελμάτων Χαμιδιέ-Ισλαχανέ. Οσο γλωσσοδέτης είναι ο τίτλος του, τόσο και παραπάνω εξαιρετική δουλειά κάνουν. 🙂 https://www.facebook.com/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%A0%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD-%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%A4%CE%B5%CF%87%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B9-%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AD-%CE%99%CF%83%CE%BB%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AD-902308999935023/

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822742608215374&id=204212503401724

Στα 1906 οι ανασκαφές του Παπαγεωργίου κοντά στο Συντριβάνι βγάζουν στο φως επιγραφές. Στη φωτογραφία ο Παπαγεωργίου στο χώρο των ανασκαφών του. Με δεδομένη την πυκνότητα αυτών των ανακαλύψεων, ο Δήμος αποφάσισε να ιδρύσει ένα μουσείο στην αυλή του αυτοκρατορικού λυκείου (την Φιλοσοφική του ΑΠΘ σήμερα) όπου και θα ενωθούν τα ευρήματα. Μάλιστα πολλές περιοχές από το βιλαέτι υποσχέθηκαν να στείλουν δωρεές σε αρχαία αντικείμενα για τον εμπλουτισμό αυτού του μουσείου. Μουσείο βέβαια αρχαιολογικό ιδρύθηκε πολύ αργότερα (αν και η εφορεία αρχαιοτήτων ήταν η πρώτη υπηρεσία που ιδρύθηκε μετά την απελευθέρωση, τον Νοέμβριο του 1912). Το 1906 επίσης σχεδιάζεται η ίδρυση ιατρικού πανεπιστημίου με την πρόβλεψη ο επάνω όροφος να είναι προορισμένος για μουσειακές χρήσεις, μάλλον σχετικές με την ιατρική. Ως μουσείο αναφέρεται στα 1899 και ένας χώρος του βουλγαρικού γυμνασίου με “πλούσιες συλλογές”. Αγνοούμε τι ακριβώς περιείχε. Παραδόξως το πρώτο μουσείο, που ονομάστηκε και διαφημίστηκε ως μουσείο, στην πόλη μας ήταν ιδιωτικό και φτιάχτηκε το 1904. Προφανώς πρόκειται για μια περιοδεύουσα έκθεση περίεργων αναπαραστάσεων και αντικειμένων. Μουσείο ανατομίας του δρ. Gustav Seiferl. Μια (πιθανόν) μακάβρια έκθεση από σκηνές βασανισμού, φυλάκισης κλπ, επίσης όργανα ανατομίας αρκετά περίεργα: αυτά τα τελευταία σε μια αίθουσα όπου καλό θα ήταν μια νέα κοπέλα να μην πάει με τη μαμά της (ό.τι κι αν σημαίνει αυτό) Αυτά τον Δεκέμβριο του 1904. Τον Ιανουάριο του 1905 το μουσείο μάλλον εξάντλησε την πελατεία του: Μόλις δύο πιάστρα η είσοδος, συμπεριλαμβανομένης και της εισόδου στην ειδική αίθουσα ανατομίας. Το μουσείο θα φύγει σε λίγες μέρες, οπότε ειδοποιούνται οι ενδιαφερόμενοι να σπεύσουν να θαυμάσουν μια περίεργη όσο και επιμορφωτική έκθεση. Στεγάστηκε στο χώρο ανάμεσα στο Γκράν Παλάς, και το ξενοδοχείο Αίγυπτος, όπως έλεγε η διαφήμιση. Προφανώς φιλοξενήθηκε στο ισόγειο σπιτάκι με το βέλος Είχαμε κι άλλα “Μουσεία” αργότερα. Στα 1909 και 1910 αναφέρονται στην JdS μουσείο ουγγρικό, γαλλικό, ισπανικό, ιταλικό, αλλά αυτά έχουν την έννοια της έκθεσης προϊόντων από τις χώρες προέλευσής τους.

Όταν παρουσιάσαμε το ξενοδοχείο, αναφέραμε ως ιδιοκτήτη αυτόν που αναφέρει ο Δημητριάδης στην Οθωμανική Τοπογραφία (σ. 188), τον Selami-zade Hulucι (η Helvacι) Bey. Ο Γιάννης Μέγας, ακολουθώντας την πληροφορία στο Enquête dans les Balkans: Rapport Présenté aux Directeurs de la Dotation par les Membres de la Commission d'Enquête, σ. 181 του 1914, αναφέρει ως ιδιοκτήτη τον M. Karabelev από την Plevna, βουλευτή του Σταμπούλοφ. Έτσι εξηγείται και η σύνταξη του ξενοδοχείου με τα βουλγαρικά συμφέροντα, η χρήση του ως βουλγαρικού ταχυδρομείου και η οχύρωση εκεί μέσα βούλγαρων στρατιωτών τον Ιούνιο του 1913, που μετέτρεψαν τον χώρο σε θέατρο ελληνοβουλγαρικών μαχών. Ποιος όμως ήταν πραγματικά ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου; Από ένα αποδεικτικό επίδοσης ενός εξωδίκου που δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία 1-9-1913 διαπιστώνουμε ότι τουλάχιστον μέχρι τέλους των μαχών ιδιοκτήτης παρέμενε ο Selami-zade Hulucι Bey, κάτοικος πλέον Κωνσταντινούπολης. Πληροφορίες σχετικά με το ξενοδοχείο εδώ: https://archive.saloni.ca/1575

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=816082738881361&id=204212503401724

Μακεδονία 1/9/1913 Γραμμένο σε στριφνή νομική γλώσσα το κείμενο λέει περίπου τα εξής: Ο Χουλουσή μπέης, Σελιαμή Ζαδέ Σεραγλή, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, ζει εδώ και έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη και δεν παρακολουθεί τα καθέκαστα στην Θεσσαλονίκη. Είχε νοικιάσει στον Μάρκο Καραβέλωφ (Karabelev) το κτίριο. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν εργάτες εκεί μέσα [προφανώς για να επιδιορθωθούν οι πρόσφατες ζημιές από τις συγκρούσεις]. Έρχεται λοιπόν κάποιος βούλγαρος, ονόματι Μήτσιος Τακιτζήφ ο οποίος ισχυρίζεται σ' ένα εξώδικο ότι όλες αυτές οι εργασίες καθυστερούν την απόδοση του κτιρίου. Το εξώδικο φτάνει στον πραγματικό ιδιοκτήτη μέσω του αδελφού του, Αλή πασά, που ζει στη Θεσσαλονίκη. Ο Χουλουσή μπέης στο παρόν εξώδικο δηλώνει ότι αγνοεί για τις εργασίες, αγνοεί δε ακόμη περισσότερο τον ρόλο του Τακιτζήφ και υποθέτει ότι ο αρχικός ενοικιαστής, ο Καραβέλωφ, υπενοικίασε το ξενοδοχείο στον Τακιτζήφ. Οπότε απορρίπτει τους ισχυρισμούς του περί καθυστερήσεων ως παντελώς αβάσιμους. Το σχετικό απόσπασμα του βιβλίου, όπου ο Karabelev εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης του Grand Hotel. Σκοπός του αποσπάσματος αυτού της συγκεκριμένης αναφοράς είναι να καταδείξει ότι το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου μέσα στο οποίο υπήρχαν κοσμήματα, συμβόλαια, τίτλοι καθώς και χρήματα παραβιάστηκε και το περιεχόμενό του έκανε φτερά με δράστες έλληνες, μετά τα γεγονότα του Ιουνίου.

Ο τσιγγανομαχαλάς παραπίσω από την Μπάρα, σε φωτογραφίες της συλλογής Paul Albarel. Πιθανόν ορισμένες να είναι λήψεις από την βόλτα που έκανε στις 30/9/1916 μαζί με τον Οζέ, τον Σακομάν και τον Μωρίς Οντέν -μανιώδη φωτογράφο, όπως τον αποκαλεί. Πρώτα διέσχισαν την Μπάρα από την οποία ο Αλμπαρέλ δεν έχει καμία φωτογραφία στη συλλογή του. «Από εκεί, επισκεφτήκαμε ένα χωριό τσιγγάνων. Όλα τα σπίτια είναι παράγκες από τσίγκινα σαρδελοκούτια ή δοχεία βενζίνης. Ένα πλήθος παιδιών με κουρελιασμένα ρούχα εμφανίζεται από κάθε γωνιά και εν ριπή οφθαλμού βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από αυτά τα πιτσιρίκια που ζητάνε μπαχτσίσι. Επωφελούμαστε βγάζοντας μερικές φωτογραφίες» Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822084288281206&id=204212503401724

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1682 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1682 tirage papier

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1695 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1695 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1696 ![](photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1696 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1702 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1702 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1703 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1703 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1714 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1714 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1727 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1727 tirage papier Στο βάθος, κάποια από τα σημεία με τις παράγκες των τσιγγάνων. (AD11-1468)

[Θεσσαλονίκη]. «Ενθύμιον Δ.Ε.Θ., 1951, με 2 καλούς φίλους». Φωτογραφίζονται μπροστά στο Γραφείο Εμπορευμάτων της Εκθέσεως – ο πρώτος από δεξιά φέρει «περιβραχιόνιο» της Δ.Ε.Θ.

Από τον Χρήστο Καββαδά

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=821382005018101&id=204212503401724

Πίσω η Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ, μοναδικό τότε κτίριο της πανεπιστημιούπολης εκτός από τη Φιλοσοφική.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=821382618351373&id=204212503401724

Ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΑΣ κ. ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ Από τον Γιώργο Κωτσίδη Είχαμε τότε ένα πολύ καλό καθηγητή φιλόλογο τον Τσεκούρα . Για τον Τσεκούρα λέγαμε παρ ότι δεν τον πηγαίναμε – Μπορεί να ήταν πολύ αυστηρός , αλλά μας έμαθε ελληνικά . Την εποχή εκείνη και για πολλά χρόνια το Α ΄ Γυμνάσιο ήταν ίσως το καλύτερο Γυμνάσιο θεωρητικής κατεύθυνσης της πόλης και είχε ένα πολύ καλό επιτελείο φιλολόγων . Για μένα αυτός ήταν ο καλύτερος , που έδινε έμφαση στην συνέχεια την γλώσσας και πατούσε γερά στα αρχαία κείμενα που μας τα ανέλυε με πραγματικό πάθος και μας δίδασκε την απλή καθαρεύουσα . Τα ανώμαλα ρήματα της αρχαίας ήταν το προσφιλές του αντικείμενο και είχε την απαίτηση να τα μάθουμε αν είναι δυνατόν απ΄ έξω . Αυτά έλεγε ήταν μια από τις βάσεις της γλώσσα μας και βοηθούσαν την κατανόηση και την εκμάθηση της απλής καθαρεύουσας , που τότε ήταν η επικρατούσα γλώσσα . Σ ‘ αυτήν συντάσσονταν τα επίσημα έγγραφα της πολιτείας , γράφνταν οι περισσότερες εφημερίδες , σ’ αυτήν γράφαμε κι εμείς τις εκθέσεις μας του μαθήματος των Νέων Ελληνικών και ήταν γενικά η γλώσσα των ‘’ μορφωμένων ‘’ . Ο Τσεκούρας λοιπόν ήταν ο αγαπημένος μου και είχε αφήσει τα σημάδια του βαθιά μέσα μου , μαθαίνοντας μου Ελληνικά , καθώς επίσης και σημάδια του ‘’επί της παρειάς μου ‘’ γιατί ο καλός μου καθηγητής συνήθιζε να με ‘’χαϊδεύει ‘’ με δύναμη στο μάγουλο όταν ανακάλυπτε κανένα ορθογραφικό λάθος στις εκθέσεις μου . Φιλοδοξία του κάθε μαθητή ήταν μετά το τέλος του μαθήματος της Έκθεσης Ιδεών να σηκωθεί στον πίνακα και να διαβάσει την έκθεσή του μπροστά στους συμμαθητές του που προηγουμένως είχε επιλέξει ο ίδιος ο κ. Τσεκούρας . Όμως αυτό εμπεριείχε κι ένα τεράστιο κίνδυνο και ρίσκο γιατί μετά τα συγχαρητήρια του κ. Τσεκούρα για την καλή σου έκθεση ακολουθούσε το δεύτερο μέρος της παράστασης . – Έλα εδώ Κωτσίδη , πόσα ορθογραφικά λάθη έχεις . Πλησίαζες κοιτούσες το τετράδιο κατακόκκινο με κάτι τεράστια γράμματα που έγραφε '' λάθη 4 '' . – Πλησίασε … Πήγαινες κοντά του φοβισμένος , σήκωνε το αδυνατισμένο ξερακιανό χέρι του και σου σβούριζε κάτι καρπαζιές που τις θυμάμαι ακόμα στο τρεμάμενο μάγουλο σου, μετρώντας τελετουργικά . – Ένα, δύο, τρία , τέσσερα λάθη , την άλλη φορά να προσέξεις γιατί θα καλέσω τον κηδεμόνα σου να δει τα χάλια σου . Κι αυτό για μια έκθεση που είχε επιλέξει σαν μια από τις 2 – 3 καλλίτερες της ημέρας για να διαβαστούν μπροστά στην τάξη . Έτσι μάθαμε Ελληνικά κι ορθογραφία τότε , που δεν είχαμε όλοι κι όλα τα βιβλία και βασανιζόμασταν να βρούμε κανένα παλιό ξεπατωμένο και χιλιομουτζουρωμένο από κανένα παλιό μαθητή , η από τα μεταχειρισμένα του Ξενοφώντα . Το λέω γιατί ομολογώ ζήλεψα τα σημερινά παιδιά , όταν μπαίνοντας προχθές σε μια αίθουσα του Α ΄ Γυμνασίου που επισκέφτηκα μετά πολλά χρόνια κι είδα πάνω σε μια σειρά θρανίων ολοκαίνουρια πολύχρωμα μοσχομυριστά τα φετινά βιβλία να περιμένουν τους μαθητές της νέας χρονιάς να τα πάρουν και μάλιστα δωρεάν … Στην φωτογραφία ο καθηγητής μας Τσεκούρας ανάμεσα στους μαθητές του το 1959 στο μνημείο της Αραπίτσας της Νάουσας σε μια από τις λίγες εκδρομές που είχα πάει . Ήμασταν τότε μόλις 16 χρόνων έφηβοι στην 4η τάξη του 6α ταξίου Α΄Γυμνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης …

Ο Joseph Pigassou παρακολουθεί και φωτογραφίζει την πορεία μιας βάρκας από το τσιμεντένιο ανάχωμα στο ρέμα της Γραβιάς (Μπουγιούκ Ντερέ). Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=820491441773824&id=204212503401724

Στη φωτογραφία ένας που δροσίζεται στα νερά βλέπει κι αυτός την πορεία της βάρκας.

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.124, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°124 sur plaque mono 65x90 NB Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.125, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°125 sur plaque mono 65x90 NB Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.145, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°145 sur plaque mono 65x90 NB Και η ίδια στη συλλογή του Albarel

Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1602 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1602 tirage papier Λήψη σίγουρα του Pigassou, μας λείπει το πρωτότυπο αλλά βρίσκεται σε χαρτί στη συλλογή Paul Albarel.

Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1603 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1603 tirage papier

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=820008145155487&id=204212503401724

ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΑΚΙΑ Από τον Γιώργο Κωτσίδη Καλοκαιριάζει , ο καιρός ζέστανε , με τον κορονοϊό να φαίνεται ότι βρίσκεται στα κάτω του . Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους στις εξοχές και στις παραλίες παρά τις απαγορεύσεις κι εγώ θυμήθηκα τις άλλες απαγορεύσεις αυτές της δικής μου εποχής . Βοήθησαν σ αυτό οι δυο φωτογραφίες της παλιά γειτονιάς με το Θερμαϊκό μπαζωμένο και αμπάζωτο … Ο τεράστιος αδιαμόρφωτος χώρος από την Ευζώνων μέχρι τον Όμιλο τον Ιστιοπλοϊκό και το κτίριο με το αντεστραμμένο κρεμμύδι στην κορυφή που τότε φιλοξενούσε ακόμη την Ναυτική Διοίκηση Βορείου Αιγαίου Ν.Δ.Β.Α. ευνοούσε κάθε λογής παιχνίδια την ημέρα και την νύχτα το παιχνίδι του έρωτα από τους μεγαλύτερους , τα ζευγαράκια , σύμφωνα με την ορολογία της εποχής . Ανάμεσα στους λοφίσκους των μπάζων από τα αρχοντικά της Λεωφόρου των εξοχών , που είχαν αρχίσει το ξεθεμελίωμά της από του αδίστακτους εργολάβους και τα αγριόχορτα που φύτρωναν και γινόταν τεράστιοι θάμνοι υπήρχαν σημεία όπου με άνεση μπορούσες να καμουφλαριστείς. Φυσικά για τους πιτσιρικάδες της εποχής που μόλις άρχιζαν να καταλαβαίνουν τι ακριβώς γινόταν εκεί τα βράδια , ήταν ένα ακόμη παιχνίδι . Τα σπίτια τότε ήταν λιγοστά , γκαρσονιέρες και λοιπά τέτοια αργούσαν ακόμη να εμφανιστούν στον ορίζοντα , τα ξενοδοχεία ήταν επικίνδυνα και πανάκριβα για το βαλάντιό τους . Τα ζευγαράκια είχαν σοβαρό πρόβλημα , τα αυστηρά ήθη της εποχής δεν επέτρεπαν χάδια και φιλιά στον δρόμο . Συνήθως περίμεναν τους γονείς να βγουν για βόλτα από το σπίτι και να εκμεταλλευτούν την απουσία τους τρυπώνοντας κρυφά στην ασφάλεια του σπιτιού φροντίζοντας φυσικά να μη τους πάρει και κανένα μάτι γείτονα . Τα αίματα έβραζαν οι ορμόνες έστηναν χορό κάθε βράδυ . Έτσι στην μπαζωμένη παραλία ιδίως το καλοκαίρι είχαμε συνωστισμό από νεαρά ζευγαράκια , από πιτσιρίκια που καιροφυλακτούσαν για παιχνίδι να τα ενοχλήσουν και άλλους μεγαλύτερους περίεργους τύπους που επιδίδονταν στο ευγενές άθλημα που το ονομάζαμε ‘’ μπανιστήρι ‘’ ... Κάθε βράδυ όλοι αυτοί κυκλοφορούσαν στον απέραντο χώρο αθόρυβα και προσπαθούσαν να βολευτούν στο πυκνό ακόμη σκοτάδι της περιοχής όπου πολλές φορές εκτυλίσσονταν σκηνές απείρου κάλους . Ιστορίες αστείες , τραγικές και κωμικοτραγικές . Ένα βράδυ η παρέα κατέβηκε στα μπαζωμένα για το γνωστό παιχνίδι και χαζεύαμε μέσα στο σκοτάδι ένα ζευγαράκι να επιδίδεται στις γνωστές περιπτύξεις Όταν πατήσαμε τις φωνές για να κάνουμε την καθημερινή μας πλάκα , ανακαλύψαμε ότι δυστυχώς η ωραία κοπέλα ήταν η μάνα ενός από την παρέα του που έτρεχε τρομαγμένη από τις φωνές μας που έκανε την αταξία της .Ο φίλος μας χάθηκε δεν είχε μούτρα να έρθει στην παρέα κι έκανε καιρό να φανεί . Αυτή ήταν μια από τις δύσκολες στιγμές … Ένα καλοκαιρινό βράδυ που η περιοχή είχε γεμίσει από όλους τους ενδιαφερόμενους , κάποιος από την παρέα είχε μια σατανική έμπνευση . – Τι λέτε παιδιά βάζουμε φωτιά στα χόρτα … Η έμπνευση του έγινε δεκτή αμέσως με αλαλαγμούς χαράς , χωρίς συζήτηση . Έτσι ο τολμηρότερος πλησίασε πολύ κοντά έβαλε φωτιά σε μια εφημερίδα την έβαλε δίπλα στα κατάξερα από την καλοκαιρινή ζέστη χόρτα και το κακό έγινε . Η φωτιά φούντωσε αμέσως έντρομα τα ζευγαράκια με τα παντελόνια και τα φουστάνια όπου κι όπως να ναι έτρεχαν να σωθούν . Οι περίεργοι τύποι το ίδιο . Γελάσαμε με την ψυχή μας βλέποντας όλο αυτό το χαμό από μια γωνιά εκεί δίπλα στο πρώην παραθαλάσσιο εξοχικό Καστέλα που ήταν έτοιμο να κλείσει από έλλειψη πελατών χωρίς την θάλασσα δίπλα του . Κάποιοι μας πήραν χαμπάρι και μας έβαλαν στο κυνήγι , αλλά εμάς πού να μας πιάσεις , το βάλαμε στα πόδια σε αντίθετη κατεύθυνση ο καθείς και χωθήκαμε στα γνωστά λημέρια της γειτονιάς που υπήρχαν άφθονα τότε , ανάμεσα στις αυλές , στα δένδρα και τους κήπους με την βοήθεια και του ασθενικού δημοτικού φωτισμού . Μέρες κάναμε να κατέβουμε στα μπαζωμένα μιας κι αρκετοί μας είχαν εντοπίσει και μας την είχαν στημένη . Τότε στην γειτονιά ήμασταν λίγοι και λίγο πολύ όλοι γνωριζόμασταν … Οι φωτογραφίες του Jim Kots ...

Hôpital d'évacuation: Ο άτυχος αρχίατρος Charles Steeg. Τοποθετήθηκε ως αρχίατρος στο Κέντρο Διακομιδής τον Φεβρουάριο του 1916, και -ποιος ξέρει- ίσως να είχε ζητήσει να έρθει στη Θεσσαλονίκη. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, o Λουί, είχε υπάρξει 6 χρόνια Πρόξενος της Γαλλίας στην πόλη (από το 1899 ως το 1905) και αμέσως μετά, μέχρι τουλάχιστον το 1909, ήταν εκπρόσωπος της Γαλλίας στην επιτροπή επιθεώρησης οικονομικών στα βιλαέτια της Ρούμελης, πάλι με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Από τη Μάρα Νικοπούλου

Γενικά για το Hôpital d'évacuation εδώ: https://archive.saloni.ca/1289 Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=814404142382554&id=204212503401724

Ο Σαρλ Στέεγκ, λόγω των γνωριμιών του αδελφού του, κατοικούσε στο σπίτι του διευθυντή των Σιδηροδρόμων, του Νταλυζώ. Ο Αλμπαρέλ περιγράφει και δική του επίσκεψη στο σπίτι του διευθυντή προκειμένου να συμβουλευτεί μια εγκυκλοπαίδεια. Αργότερα, το ζεύγος Νταλυζώ τους παρέθεσε και δείπνο, το οποίο ο Α. περιγράφει όπως πάντα αναλυτικότατα και δηλώνει ότι το εξετίμησε δεόντως. [Φωτό: AD11-1296] Στο ημερολόγιο του Αλμπαρέλ όμως καταγράφεται και ο τραγικός θάνατος του Σαρλ Στεέγκ. Στις 7 Ιουλίου 1916, πήγε για μπάνιο στη θάλασσα μαζί με τους διοικητικούς Μιρατόν και Κρουζά -και τους τρεις μαζί τους είχαμε δει εδώ: https://www.facebook.com/204212503401724/photos/pcb.793756454447323/795554717600830/?type=3&theater Ο Στεέγκ, προφανώς κάνοντας βουτιά, χτύπησε το κεφάλι του και διέλυσε την σπονδυλική του στήλη. Τον μετέφεραν χωρίς να μπορεί να κουνήσει χέρια και πόδια και την επόμενη μέρα πέθανε. Στην συλλογή φωτογραφιών του Αλμπαρέλ περιλαμβάνεται και φωτογραφία της κηδείας του. [ΑD11-1313] Σε μεγέθυνση ξεχωρίζουμε κάποιες λεπτομέρειες: το φέρετρο είναι καλυμμένο με την γαλλική σημαία, υπάρχουν δύο στεφάνια και πρέπει να έπεσαν τιμητικές βολές. Ο πολίτης που παρίσταται είναι πιθανότατα ο Νταλυζώ, της Εταιρείας Σιδηροδρόμων. Πολύ πιθανόν και η φωτό AD11-1390 να αφορά το ίδιο θέμα.

Μια και είδαμε τα ονόματα των οδών για τα καφενεία του Μιλτιάδη και το Παλλάς ας δούμε και ποιοι κατοπινοί δρόμοι ήταν: Miltiadi Kahvehanesi = Μαξ Χάρδεν Pallas = Μάξ Νορδάου Ας προσθέσουμε και το Olympos Kahvesi Arkasi (πίσω από το καφενείο Όλυμπος) = Σίνα, Σ αυτό το τετράγωνο ξέρουμε αρκετά πράγματα, όχι φυσικά όλα. Μας ξεφεύγουν ας πούμε ξενοδοχεία που ανθολογεί ο Γρηγορίου στο “Χάνια, Πανδοχεία, Ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης”: Στη Μαξ Νορδάου: Βλάτση, Ευρώπη στο ν. 5, Ήπειρος, Θράκη, Λάρισα στο ν. 8 Στη Μαξ Χάρδεν: Πριγκήπισσα Σοφία Επίσης στην προκυμαία αναφέρονται τα ξενοδοχεία Σταυροδρόμιον, Μόναχον, Γκερμελή, La Turquie (απέναντι από το λιμάνι). Θα δούμε τα κτίρια που εμφανίζονται στην παραλία λίγο δυτικότερα από την Νορδάου και ανατολικά της Χάρδεν μέχρι το Όλυμπος Παλλάς. Είχαμε ξανακάνει κουβέντα γι αυτό το τετράγωνο εδώ: https://archive.saloni.ca/700 Ξαναπιάνουμε το νήμα. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook:https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=811390919350543&id=204212503401724

Η γνωστή εικόνα του 1916 από το βιβλίο της Γερόλυμπου, στη σημερινή πλατεία Ελευθερίας με τα ξενοδοχεία που είναι ήδη γνωστά ή έχουν τεκμηριωθεί.

Η πιο παλιά εικόνα που νομίζω ότι μας είναι γνωστή. Πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, και από αυτά που βλέπουμε 2 κτίρια θα αλλάξουν. Αυτό που είναι πρώτο αριστερά της Μαξ Νορδάου αντικαθίσταται με το εντυπωσιακό τετραώροφο, μάλλον ξενοδοχείο, του οποίου αγνοούμε το όνομα. Δυτικά του Όλυμπος το καφενείο Επτάνησος (το όνομά του το το παραδίδει τεκμηριωμένα νομίζω ο Γρηγορίου. Στον Φάρο της Μακεδονίας αναφέρεται το 1884 ως νεόδμητο δίπλα στο καφέ Όλυμπος) Και το διπλανό του διώροφο θα το αντικαταστήσει το Όλυμπος Νάουσα. Ίσως το Επτάνησος εκτεινόταν και στα δυο κτίρια. Και εδώ μετά τις αλλαγές.

Από πιο κοντά και πιο παλιά, βλέπουμε δυτικότερα της Νορδάου το καφενείο Βυζάντιο, το ίδιο ίσως ή κάποιο άλλο καφενείο που θα αντικατασταθεί από το 4ώροφο και ανάμεσα στη Νορδάου και Χάρδεν το ξενοδοχείο Αθήνα και ένα εστιατόριο που το όνομα δεν διαβάζεται σ αυτήν την ανάλυση. Από το ύψος περίπου της Νορδάου και με αντίθετη κατεύθυνση με κόσμο στα μπαλκόνια του ξενοδοχ. Αθήνα με αφορμή εκδηλώσεις Εδώ από το ίδιο σημείο περίπου, η Νορδάου δεξιά, βλέποντας δυτικά Η μόνη ευκρινής απεικόνιση του εστιατορίου που βρισκόταν κάτω από το 4ώροφο. Καφενείο Βασιλικόν ή Royal. Δεν πρέπει λογικά να ονομάζεται όλο το 4ώροφο έτσι. Royal ήταν το ξενοδοχείο στην πλ. Ελευθερίας ανάμεσα στο Όλυμπος-Νάουσα και το Ρώμη, και πριν το 1900 το κτιριο που προϋπήρχε στη ΝΑ γωνία της πλ. Ελευθερίας, στο χώρο του μετέπειτα καφεζυθοπωλείου Κρυστάλ. Λίγο δυτικότερα του Βυζάντιον και της Νορδάου, και πάλι καφενεία και πάλι χωρίς να είναι δυνατή η ανάγνωσή τους. Εκατέρωθεν της Μάξ Χάρδεν στα διώροφα τα κτίρια που δεν ξέρουμε το όνομά τους.

Ανατολικά της Χάρδεν, το πρώτο διώροφο διαβάζεται ότι είναι εστιατόριο, δίπλα στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Όλυμπος

Από τη Μαξ Χάρδεν και δυτικότερα.Και πάλι το εντυπωσιακό 4ώροφο, το οποίο περιέργως δεν το έχουμε σε πολλές κοντινές λήψεις.