Saloni.ca Archive

Επίσκεψη του Εσρέφ, επικεφαλής των Μεβλεβήδων στον βασιλιά Γεώργιο τον Δεκέμβριο του 1912. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά στον ιδρυτή του Τάγματος των Δερβίσηδων στην πόλη μας, τα βιογραφικά στοιχεία του Εσρέφ καθώς και η αναφορά της επίσκεψης του σουλτάνου Μεχμέτ Ρεσάτ το 1911 στον τεκέ. Φωτογραφία του συγκροτήματος από τον Marcel Bolotte πηγή: http://www.atelca.fr/remy/transit/marcel/htm/photographies02.htm?fbclid=IwAR3ruB4UzE44tBrR93tlBU2Gg_a4Mq347olaGHy9emy2auskDgqgFxdYWqs Πρόσφυγες μαζί με δερβίση του τάγματος.Ενδιαφέρουσα και φιλόξενη συνύπαρξη. Η άσπρη πουκαμίσα από μέσα (tennure) σύμβολο θανάτου, μια φαρδιά μαύρη μακριά ζακέτα ή κάπα (hırka) κι ένα ψηλό καφέ καπέλο (kûlah ή sikke), σύμβολο της μουσουλμανικής στήλης που στολίζει τους μουσουλμανικούς τάφους. Ένας δερβίσης από τον Georges Daubourg 17/2/1917 πηγή: http://14.18.en.orient.free.fr/Janvier-février%201917.htm Λήψη του Georges Daubourg, Φεβρουάριος του 1917 πηγή: http://14.18.en.orient.free.fr/Janvier-f%C3%A9vrier%201917.htm?fbclid=IwAR1AYYtJ_dmLhpDFvBH5lsmJm0A03-YYZLZeojuB3iVPSeqnPrkhb3yoCmg Λήψη του Georges Daubourg

Το 1898 είναι κοντά στο Ουν Καπάν, στην Εγνατια JdS 18/4/1898 Το 1901 εμπλουτίζει τις δραστηριότητές του πουλώντας φωτογραφικές πλάκες Κοντακ. Ϊσως και να ήταν ο πρώτος που έφερε είδη Κοντακ πριν τον Κούνιο. JdS 25/7/1901 Το 1906 κάνει ένα ταξίδι στην Βιέννη και αναλαμβανει αντιπροσωπεία ειδών φωτισμού ασετυλίνης. Μάλιστα διαφημίζεται ότι έχει ήδη εγκαταστήσει αυτό το σύστημα φωτισμού σε μεγάλα κτήρια και διαβεβαιώνει ότι αποδίδει πιο έντονο φωτισμό από τον ηλεκτρισμό. JdS 29/11/1906 Το 1907 φεύγει από την Εγνατία. Το στούντιό του διατίθεται προς ενοικίαση. JdS 31/10/1907 Λίγο αργότερα εγκαθίσταται στη Σαμπρή Πασά, απέναντι από το ακίνητο του Ισαάκ Ναβάρο JdS 5/12/1907 Φεύγει για την Βιέννη και επανέρχεται το 1910 JdS 17/5/1910 Πάλι στη Σαμπρή Πασά, πρώτος προσδιορισμός κοντά στο μαγαζί Λούβρο απέναντι από την Συναγωγή Mayor JdS 30/6/1910 Δεύτερος προσδιορισμός, πάνω από το Γαλλικό αρτοποιείο. Πρέπει να είναι το ίδιο μέρος. Οι ημερομηνίες είναι πολύ κοντινές. JdS 24/7/1910 1913 άλλο στούντιο μάλλον, πάντα στην Σαμπρή Πασά, απέναντι από το κατάστημα του Χαζτάι Εζρατή. Μακεδονία 30/4/1913 Μακεδονία 13/7/13. Σαμπρή Πασά με Τραπέζης Ανατολής. Όχι επίσημη ονομασία δρόμου, βέβαια, αλλά προφανέστατα εννοεί την νυν Αγ. Μηνά. Στο ίδιο μέρος άλλη διαφήμιση, αναλυτικότερη. Μακεδονία 9/11/1913

κατά την πρώτη εικοσαετία από την απελευθέρωσή της

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Το 1917 δημιουργήθηκε από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο και το Μητροπολίτη Λεοντοπόλεως Σωφρόνιο Ευστρατιάδη το περιοδικό “Γρηγόριος ο Παλαμάς”, ως όργανο της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Το περιοδικό αυτό ξεκίνησε με τον απόηχο του εθνικού διχασμού, Βενιζέλου-Κωνσταντίνου, την αρχικά φιλοβενιζελική στάση, τις οργανωτικές και καθοδηγητικές προτεραιότητες του Γεννάδιου. Αν και επικεντρωνόταν στα εκκλησιαστικά και θρησκευτικά ζητήματα, δεν αδιαφορούσε για τα κοινωνικά, πολιτικά, εκπαιδευτικά και ιδεολογικά ζητήματα που σχετίζονταν με το ποιμενικό έργο της Μητρόπολης. Τα πρώτα χρόνια διευθυντής του ήταν ο πρώην Μητροπολίτης Λεοντοπόλεως Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Βιέννης, φιλοβενιζελικός εκείνη την εποχή, στενός συνεργάτης και συμπατριώτης του Γεννάδιου. Από το 1919 μέχρι το 1925 τη θέση του διευθυντή είχε ο Νικόλαος Ι. Λούβαρις, θεολόγος, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Λειψία, διδάκτορας της Θεολογίας από το 1921 και από το 1925 καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν πολιτικά συμβατός με τον Βενιζέλο και το κόμμα των Φιλελευθέρων.

Στο περιεχόμενό του περιοδικού περιλαμβάνονταν εκτός από την προβολή των δραστηριοτήτων της Μητρόπολης και του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης, θεσμικά ζητήματα του Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος, ιστορικο-εκκλησιαστικά και ιστορικο-εθνικά θέματα, περί ναών κι αρχιερέων, αλλά και γενικότερες δημοσιεύσεις, όπως π.χ. “Μελέτη περί της ψυχής του Ανθρώπου”(1918) του Μητροπολίτη Κίτρους Παρθένιο, “Ιστορικαί σημειώσεις περί Θεσσαλονίκης”(1918) του Κ. Τάττη, “Ο πολιτισμός του Μπολσεβικισμού” (1920), του Ν.Ι. Λούβαρη και “Εκ της ζωής των καταδίκων εν Ελβετία”(1920), του Κ. Γαρδίκα.

Το δεύτερο περιοδικό ήταν “Ο Θεσσαλονικεύς Νικάνωρ” που εκδόθηκε το 1930 υπό την εποπτεία του Μητροπολίτη Γεννάδιου, με διευθυντή το θεολόγο Ν. Δελαλή και συνεργάτες από το περιβάλλον της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης. Ήταν βραχύβιο και επέζησε μόνο για ένα χρόνο, σ’ αντίθεση με την μακροημέρευση του περιοδικού “Γρηγόριος ο Παλαμάς”. Στο περιεχόμενό του δέσποζαν οι ερμηνείες των Ευαγγελίων της Κυριακής και διάφορα θεολογικά ζητήματα. Υπήρχαν, ωστόσο, και ενδιαφέροντα επιστημονικά και κοινωνικά θέματα, όπως π.χ. “Η επίδραση της χημείας επί της ανθρωπότητος”, του Χ. Γ. Σωτηρόπουλου, “Η γυνή εις τον στίβον του ανδρός”, του Β. Σταγειρίτη, “Θρησκεία και εκπαίδευσις”, της Μερόπης Τσιώμου-Βασιλικού και “Αι θλίψεις του ανθρώπου”, της Αγγελικής Τσιώμου-Μεταλλινού.

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος (κατά κόσμον Γεώργιος Αλεξιάδης) (1868-1951) Μητροπολίτης Σωφρόνιος Ευστρατιάδης (κατά κόσμον Σταύρος Ευστρατιάδης) (1872-1947) Νικόλαος Ι. Λούβαρις (1887 – 1961) Αγγελική Τσιώμου-Μεταλλινού Μερόπη Τσιώμου-Βασιλικού Αξίζει να σημειωθεί ότι το περιοδικό “Ο Άθως”, που παρουσίαζε τους χειρόγραφους κώδικες του Αγίου Όρους, εκδίδονταν από το 1921 στην Αθήνα, αλλά το 5ο και 6ο τεύχος εκδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Στις παλιότερες λήψεις της Καμάρας παρμένες από από ανατολικά, εμφανίζεται ένα σπίτι να εφάπτεται στην ανατολική όψη του βόρειου πεσσού της. Αυτές οι φωτογραφίες τοποθετούνται μέχρι το 1890, χρονιά αναστήλωσής της. Ακολουθούν μερικές λήψεις, με αναστηλωμένη μεν την Καμάρα, αλλά και με μια κατασκευή επάνω στο σπίτι, σαν να επιχειρείται πανωσήκωμα. Φυσικά πανωσήκωμα δεν έγινε ποτέ, έγινε υποθέτουμε για να διευκολύνει τις εργασίες επάνω στην αψίδα.

Ακολουθούν κάποιες άλλες φωτογραφίες με τις εργασίες αποπερατωμένες και την κατασκευή να λείπει. Είμαστε περίπου στα χρόνια που εμφανίζεται το ιππήλατο τραμ στα 1893.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Μια απ τις παλιότερες, απ τον Zepdji, το σπίτι ίσα που διακρίνεται να υψώνεται πάνω από τον φούρνο δεξιά.. Η Καμάρα ακόμη ασυντήρητη. Αυτή δεξιά επάνω από το σπίτι είναι η κατασκευή. Στην Καμάρα φαίνεται να χουν τελειώσει τα έργα. Ακόμη πιο κοντά φαίνονται καθαρά τα ξύλα της κατασκευής. Από την επίσκεψη ενός μαλτέζικου πλοίου αρχές των 1890's. Σε άλλη λήψη του Zepdji επίσης ορατή η κατασκευή

Εργασίες τελειωμένες, η κατασκευή απουσιάζει.

“Γνήσυα” κρασιά, τσίπουρα από Νάουσα και Γουμένισσα Μετά το 1893, με το ιππήλατο τραμ στην Εγνατία. Χρονολογημένη φωτογραφία (1904) του Albert Serstevens από το βιβίο “Σε Α' πρόσωπο” των Σερέφα-Γιακουμή, σ.44 Ακόμη υπάρχει το σπίτι, όπως και η μονή ράγα στον δρόμο. Δίπλα στον φούρνο του Αρναούτ. Λίγο αργότερα το σπίτι απουσιάζει και ο φούρνος Εγνατίας 357 έχει αντικατασταθεί με διώροφο σπίτι.

Ζητώντας από τον εχθρό να χαμογελάσει. Φωτογραφίες Γερμανών από επώνυμους φωτογράφους της πόλης. Λίγες σε σχέση με το πλήθος των ανώνυμων Andenken του Λ. Πύργου και της Νίκης. Φωτο Λυκίδη, Τσιμισκή 40 20 Ιανουαρίου 1944 Φωτο Νικολέρη Τσιμισκή 40 Φωτο Νικολέρη Τσιμισκή 40 Μάιος 1943 Φωτο Νικολέρη Τσιμισκή 40 Φωτο Νικολέρη Τσιμισκή 40 Φωτο Νικολέρη Τσιμισκή 40 Φωτο Ελλας (Γ. Ταρανέλλος) Αγ. Σοφίας 25 Photo Electrique (Ηρακλής Φοίβος) Τσιμισκή 48 Φωτο-Ντορα (Ευάγ. Αχειλλάς) Βασ. Γεωργίου 76 Ιούλιος 1942 Φωτο Μισελ (Μιχάλης Χαρτοματσίδης), Τσιμισκή 112 Φεβρουάριος 1942 Φωτο Διονύσια (Σωφρ. Δημητριάδης) Αγ. Σοφίας 21 22 Απριλίου 1941 Φωτο Opan (?) Βασ. Γεωργίου 70 1/9/9/1941 Δεν είναι σε στούντιο, αλλά είναι επώνυμη. Φωτο ΒΑΤΤΗ Βενιζελου 41 Στο λιμάνι, φωτογράφοι χαμογελούν για το μεροκάματο.

Μια Γερμανική μονάδα τεχνικής υποστήριξης ηλεκτροδοτεί και συντηρεί το δίκτυο στο ύψος του Ανατόλια στον δρόμο του Πανοράματος. Είμαστε στα 1941 και η Γερμανική κατοχή ετοιμάζει τις υποδομές της. Δεξιά στο κεντρικό κτίριο του Macedonia Hall του Ανατόλια, που είναι εκτός πλάνου, υπογράφηκε η συνθηκολόγηση της Ελλάδος το 1941 και κατόπιν χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως το γενικό επιτελείο για τα Βαλκάνια. Αριστερά η εκκλησία στο νεκροταφείο της Πυλαίας. Πανοραμική εικόνα της γύμνιας της περιοχής από συνένωση τριών λήψεων.

Ο Franz Baubin και ο γιος του Albert, Αυστριακοί ή Γερμανοί, ίσως Εβραϊκής καταγωγής, συνεργάζονται στην πόλη Νις. Ο Albert κατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 1895 και ανοίγει φωτογραφείο στον Φραγκομαχαλά.

Αργότερα πάει στο Τσαρσί ή Ταχτά Καλέ, στην Εγνατία απέναντι από το ξενοδοχείο Κεντρικό, δηλ. μπροστά στο Αλκαζάρ. Τον Δεκέμβριο του 1909 αναγγέλλεται ότι έχει μεταφερθεί στη Σαμπρή Πασά.

Μετά το 1918, σύμφωνα με το βιογραφικό του φεύγει και πηγαίνει στα Σκόπια όπου θα συνεχίσει την καριέρα του. Τελευταίες γνωστές σε μας φωτογραφίες του πάντως είναι αυτές με Βούλγαρους αξιωματικούς το 1913 (φυσικά πριν τον Ιούνιο). Πολλά βιογραφικά στοιχεία αντλήθηκαν από εδώ: http://www.fotomuzej.com/atelje-albert-f-baubin.122.html

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Σύμφωνα με την πηγή των βιογραφικών ο Albert ανοίγει ένα στούντιο απέναντι από το Πασάζ Λομπάρντο και κατόπιν κάτω από το Μποσνάκ Χαν. Θα μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει όμως αυτό το Μποσνάκ Χαν, καθότι κι αυτό απέναντι είναι, απλώς απ' τη μεριά της Λέοντος Σοφού. Στον Φραγκομαχαλά, στο πασάζ Λομπάρντο

Αριστερά η φωτο από την Wikipedia δείχνει τον ιδιοκτήτη του Μποσνάκ Χαν Βάσιλ Μόντσεβ από το Πρίλεπ με την οικογένειά του. Το Μποσνάκ Χαν ήταν κέντρο συγκέντρωσης Βούλγαρων επαναστατών. Ο γιος του του Βάσιλ, Γκιόρκι, είχε και ένοπλη δράση. Όπως φαίνεται και από το σκηνικό δεξιά η φωτογραφία έχει ληφθεί στο στούντιο του Baubin. Το πίσω μέρος φωτογραφίας από το στούντιο του πατέρα του Albert στη Σερβία. O Baubin στο Ταχτα Καλε. Αν μη τι άλλο, εδώ έχει ενδιαφέρον ότι ελάχιστες μόνον μέρες μετά την ανατίναξη της Οθωμανικής Τράπεζας από τους “Βαρκάρηδες”, οι αναγνώστες ενημερώνονται ότι από τον κ. Baubin “μπορούν να πρoμηθευτούν όλη τη σειρά φωτογραφικών αποτυπώσεων της Τράπεζας πριν την καταστροφή”. JdS 11/5/1903 Το πίσω μέρος φωτογραφίας του Baubin, όπου αναφέρεται ότι το στούντιο είναι απέναντι στο ξενοδοχείο Κεντρικόν, που σημαίνει στα κτήρια μπροστά στο Αλκαζάρ Ενδεχομένως σ αυτά που χρησιμοποίησε ο εκδότης Σονίδης. JdS 30/8/1908 Ένα ας πούμε στιχούργημα που εξυμνώντας την πρόσφατη επανάσταση των Νεότουρκων αναφέρει προσωπικότητες γνωστές της πόλης. Ανάμεσά τους οι εκδότες καρτ ποστάλ Assael και Barzilai, ο Baubin, και οι ιδιοκτήτες καταστημάτων Stein, Mayer, Tiring. Όλοι αναπνέουν σε έναν άέρα δημιουργίας που εξασφαλίζει η ύπαρξη Συντάγματος.

JdS 4/6/1909 σε λίγο ο Baubin φεύγει από το Ταχτα Καλε (Εγνατία) και μετακομίζει στη Σαμπρή Πασά, πολύ κοντά στην Σιτέ Σαούλ. JdS 16/12/1909 ο Baubin έχει πια μετακομίσει. Το πίσω μέρος φωτογραφίας του Baubin με αναφορά στο στούντιό του στη Σαμπρή Πασά. “Πλέον μπορεί κανείς να βγάλει φωτογραφίες και μέρα και νύχτα. Ο κ. Baubin, φωτογράφος στη Σαμπρή Πασά, μόλις εγκατέστησε ηλεκτρικό στο ατελιέ του. Μας ειδοποίησαν σχετικά”. JdS 11/10/1910 Σε ένα αφιέρωμα της JdS 14/11/1904 στον γέλωτα, αναφέρεται ως παράδειγμα ο Baubin που ζητούσε ένα μισό χαμόγελο Φωτογραφία του 1913 με Βούλγαρο αξιωματικό. Από τις τελευταίες γνωστές του Baubin. Το άλμπουμ της Οθωμανικής Τράπεζας του 1906 όπου εμφανίζονται οι υπάλληλοι της Τράπεζας και είχε την καλωσύνη να μας υποδείξει ο Dimitri Laitmer όπου μέσα υπάρχει και φωτογραφία του προπάππου του. Όλες οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι τραβηγμένες στο στούντιο του Albert Baubin και δείχνουν τους υπαλλήλους της Οθωμανικής Τράπεζας. Φωτογραφία αρχών του 20ου αιώνα. Φωτογραφία του Baubin από το Βουλγάρικο σχολείο στις εξοχές, στο “Πυργί”. Αυτή και η προηγούμενη ίσως να ήταν σε κάποιο οθωμανικό αφιέρωμα, αν κρίνουμε από τις καλλιγραφίες. Ανάρτηση του Χρήστου Καββαδά στις ΠΦΘ, από το προσωπικό αρχείο της κ. Isabella-Fulvia Morpurgo

Ακόμη μία φωτογραφία της Ειδώλων από την γωνία με Πτολεμαίων, κοιτάζοντας πάλι προς τα βόρεια.

Μέχρι την Φιλίππου και πιο πέρα. Η Ειδώλων έφτανε μέχρι την Αγ. Δημητρίου. Ο μιναρές του Κασιμιγιέ φαίνεται στον (υπερφωτισμένο) ορίζοντα να υψώνεται.

Η αναγνώριση του δρόμου σε σχέση με την φωτογραφία που αναρτήσαμε χθες εδώ: https://archive.saloni.ca/436