Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Στην καρδία του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης.
Το κατάστημα-βιοτεχνία δερμάτινων ειδών του Χριστ. Φ. Τραμπούκη, γύρω στο 1950, από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Στην οδό Σπανδωνή
[Από το βιβλίο “Θεσσαλονίκη η ψυχή μας” του Λ. Ιωαννίδη, Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 218]
Το 2011, στο ίδιο μέρος (Σπανδωνή 20)
Μια πληροφορία για τον Χριστ. Τραμπούκη, από την εφημ. “Μακεδονία” (16/3/1958, σελ. 6)
Πρόσωπα, επαγγέλματα και μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1913 από τον φακό του Auguste Léon για τα Αρχεία του Πλανήτη του Albert Kahn
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Ο Γεννάδιος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, στην αρχή της αρχιερατείας του στο γραφείο του, γύρω στο 1912-3
[Από το βιβλίο “Θεσσαλονίκη, Στιγμές ιστορίας», Αθήνα, 2016, σελ. 221]
22/5/1912 αναγγέλλεται η εκλογή του από τον πατριάρχη (πρώην Θεσσαλονίκης) Ιωακείμ
Η θριαμβευτική αποδοχή του νέου Μητροπολίτη από την Μακεδονία 23/5/1912
Στην υποδοχή του Γεωργίου με τον Μέιρ και τον μουφτή της πόλης.
Η φωτογραφία από πίσω γράφει ότι το αυτοκίνητο ανήκει στον δήμαρχο της πόλης και είναι παρκαρισμένο μπροστά στο σπίτι του. Είμαστε στα 1921 και δήμαρχος στην πόλη είναι ο Οσμάν Σαϊτ. Ο δρόμος είναι η Ευζώνων ανάμεσα Βελισσαρίου και Αμαλίας. Μετά την Αμαλίας αριστερά το Λυσέ. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.
Μακεδονία 13/4/1922, που δείχνει τον τόπο κατοικίας του Οσμάν Σαϊτ.
Αν δεν είναι το πρώτο δυστύχημα με αυτοκίνητο στην πόλη, σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε για τον πρώτο οδηγό που θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον τρόπο που κυκλοφορεί στην πόλη.
Ο κ. Βερνάρ, διευθυντής των τραμ, Βέλγος, έχει βάλει στο μάτι τους Κωνσταντίνους της πόλης (σε όνομα κι επίθετο) και τους πετυχαίνει μπροστά σε καφενεία.
Μπροστά στο Μον Πλαιζίρ.
Μπροστά στο Μάγερ Κράσμα. Μετά πήγε κι αλλού.
Όχι, δεν είναι η εφημερίδα που φοβάται τα χειρότερα για τον κ. Βερνάρ ένα μήνα μετά (14/2/1912).
Είναι ο κ. Βερνάρ που διαμαρτύρεται τηλεγραφώντας στις Βρυξέλλες: “οι δολοφόνοι εν Τουρκία αφίνονται ελεύθεροι”.
Φυσικά πρόκειται για μιαν άλλη, σοβαρότερη υπόθεση επίθεσης σε επιθεωρητή τραμ.
Απέναντι από τη σημερινή είσοδο της Στρατιωτικής Λέσχης, στην Εθνικής Αμύνης, ήταν πριν 100 περίπου χρόνια το τυπογραφείο “Άγκυρα” του Ιωάννη Κούμενου.
Ο Ιωάννης Ν. Κούμενος ήταν ένας ομογενής από την Αίγυπτο, με καταγωγή από τη Χίο, ο οποίος εγκαταστάθηκε το 1913 στη Θεσσαλονίκη και δημιούργησε μια επιχείρηση με τυπογραφείο, χαρτοπωλείο και εκδόσεις εφημερίδων, αφισών και βιβλίων. Οι εφημερίδες που εξέδωσε ήταν ο “Βόσπορος”, η “Άγκυρα”, ο “Τηλέγραφος” και η “Ανκρ”. Ήταν φιλοβενιζελικός και γι’ αυτό δέχθηκε το μένος των φιλοβασιλικών τραμπούκων την προεκλογική περίοδο του 1920. Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες για τη ζωή του και τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Γνωρίζουμε μόνο ότι διέμενε στην οδό Διαμιανού (σημ. Τσόπελα) 2, δίπλα στο τυπογραφείο του, που ήταν Εθνικής Αμύνης 2 και ότι το 1925 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Χαρτεμπόρων και Βιβλιοχαρτοπωλών.
Νίκανδρος Καστανίδης
Ιωάννης Ν. Κούμενος
1913, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου
1916, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου
1919, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου και με κίτρινο η είσοδος του τυπογραφείου του
Η είσοδος του τυπογραφείου του Ι. Ν. Κούμενου δεξιά στο κίτρινο πλαίσιο.
Μακεδονια 5/11/1921
Φόβοι στο Δημοτικό Συμβούλιο μήπως ο Ι. Κούμενος χρησιμοποιήσει χώρους του οικοπέδου του για την ανάπτυξη παραγκών.
Η εφημερίδα “Άγκυρα”
[Από το βιβλίο “Εφημεριδογραφία της Θεσσαλονίκης”, τόμ. Β΄, του Μ. Κανδυλάκη, Θεσσαλονίκη, 2000, σελ. 175]
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 10/2/1919, σελ. 2
Μακεδονια 24/2/1930. Ισως το τέλος της επιχείρησης.
Ανάμεσα στα πυκνά εβραϊκά μνήματα μια συκιά. Ευκαιρία για μια φωτογραφία.
Αυτήν την ξεχωριστή περίοδο πανέμορφοι ηλεκτρικοί στύλοι κάλυπταν την Ερμού και ξηλώθηκαν την δεκαετία του 30.
Κομνηνών γωνία με Ερμού βλέποντας προς Βενιζέλου το 1927, όπως εντοπίζει ο Δαυίδ Μπράβος σε μια φωτογραφία που ανέσυρε και έκανε τις ορθές παρατηρήσεις του ο Ανδρέας Καστάνης. Λίγο μετά την γωνία, η Στοά Καράσσο που είναι ακόμα και σήμερα στο Νο 18 της Ερμού. Η αφίσα αναφέρει θέατρο Διονύσια “Το τελευταίο Βαλς”, παραγωγή του 1927. (Τα Διονύσια είχαν ανοίξει τον Σεπτέμβριο του 1926: https://archive.saloni.ca/239) Σ' όλ αυτά να προσθέσουμε ότι οι στρατιώτες δεν φέρουν στέμμα μια και είμαστε στην περίοδο της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Η φωτογραφία εσφαλμένα είχε ένδειξη Θεσσαλονίκη 1922 στην πηγή της (Gallica).
Στην πινακίδα αριστερά: Κατάστημα Νεχαμά-Καζάζη.
Οι πανέμορφοι αυτοί ηλεκτρικοί στύλοι κάλυπταν την Ερμού γιά ελάχιστο χρονικό διάστημα και ξηλώθηκαν την δεκαετία του 30.
το αρνητικό αχνοφαίνεται το Μέγαρο Μαλάχ, γωνία Ερμού και Βενιζέλου. όπως και το ν. 18 της Ερμού επάνω αριστερά.
Για άλλες φωτογραφίες από αυτήν την κατεύθυνση και αυτό το σπίτι εδώ: https://archive.saloni.ca/241