Κατηφορίζουν την Προξένων και σε λίγο θα συναντήσουν την Αγ. Δημητρίου. Αριστερά το Σαατλί τζαμί, στα δεξιά βρίσκεται το Διοικητήριο, το οποίο δεν φαίνεται.
Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο
Και λίγο πιο κάτω ακόμη, στην Αγ. Δημητρίου πια με την δυτική πύλη του περιβόλου του Διοικητηρίου δεξιά
Μπροστά στο Διοικητήριο, η Προξένων ανηφορίζει δεξιά μετά την πύλη.
Στα 1913. Βασ. Όλγας λίγο πριν την οδό Αγίας Τριάδος και τον τόπο δολοφονίας του Γεώργιου (ακριβώς απέναντι απο το Α Γυμνάσιο). Δεξιά βλέπουμε τα τότε κτήρια μέχρι την σημερινή Αετορράχης.
Ακόμα μία σπάνια φωτογραφία από το αρχείο του ΕΛΙΑ, σε αναγνώριση από τον Δαυίδ Μπράβο
Σχόλιο από Γιώργο Κωτσίδη:
Η φωτογραφία είναι παλιά του 1913 .
Έτσι το μόνο κτίριο που υπήρχε λίγο πριν την λαίλαπα της πολυκατοικιοποίησης ήταν το δεύτερο διώροφο μετά το δεξιά γωνιακό προς το κέντρο της πόλης .
Στη γωνία εκεί που φαίνεται ο τοίχος με τα κάγκελα, ήταν ο Κυρ Αδάμ με τους λουκουμάδες .
Περνώντας απέναντι την Αγίας Τριάδος στην γωνία υπήρχε περίπτερο μπροστά σε ένα φαρδύ πεζοδρόμιο που ήταν το Φαρμακείο του Ασσέρ με μια φαρδιά λαμαρινένια τέντα εμπρός για να προφυλάγει του πεζούς από τον ήλιο και την βροχή .
Στο πλάι του Φαρμακείου υπήρχε η σιδερένια είσοδος και μετά καμιά δεκαριά σκαλιά αρκετά φαρδιά που σε ανέβαζαν ένα επίπεδο ποιο πάνω όπου η αυλή του κτίσματος . Κολλητά ήταν το Α ¨Γυμνάσοιο που δεν φαίνεται στην φωτογραφία .
Οι κυβόλιθοι με τις ράγες του τραμ ήταν ακριβώς οι ίδιες μέχρι το 1957 που τις ξήλωσαν για να μας φέρουν σύγχρονα τρόλεϊ
Διαγωνίως απέναντι από το μνημείο του Γεωργίου ήταν το μαγαζί με τους λουκουμάδες του Κυρ Αδάμ. Εδώ σε φωτογραφία του 1962. Ο George Kotsidis θυμάται:
“Όταν την είδα στον διαδραστικό χάρτη της σελίδας μας πολύ το χάρηκα που κι άλλος είχε εντοπίσει το γαλακτοζαχαροπλαστείο του κυρ Αδάμ Παυλίδη . Δεν θα πρέπει να κάνω λάθος στον τίτλο της μακρόστενης ταμπέλας που δυστυχώς δεν φαίνεται καθαρά στην φωτογραφία .
Είχα ξεσηκώσει κι εγώ το καρέ από κάτι επίκαιρα που ο τότε βασιλιάς με τον διάδοχο κατέθεταν στεφάνι στο μνημείο του Β. Γεωργίου .
Δεν πρόλαβα να το ανεβάσω και το χάρηκα που ήδη είχε πάρει την θέση του στον χάρτη της σελίδας μας .
Το μαγαζάκι του κυρ Αδάμ χωριζόταν σε δύο μέρη ,
Το μισό αριστερά ήταν το σαλονάκι , όπου υπήρχαν τα παραδοσιακά ξύλινα τραπεζάκια με το λευκό καλογυαλισμένο μάρμαρο και τις καρέκλες τύπου Βιέννης .
Στο δεξί μέρος ήταν η βιτρίνα και κάπου στο κέντρο το στρόγγυλο μικρό καζανάκι με τα καυτό λάδι και τους μοσχομυριστούς λουκουμάδες του , μισό μέσα και μισό έξω στο μαγαζί .
Τους σερβίριζε με μπόλικο μέλι , κανέλα κλπ μυρωδικά η πανέμορφη κορούλα του πούμιαζε με γιαπωνεζούλα και την είχε ερωτευτεί ο μισός ανδρικός πληθυσμός της Αγίας Τριάδας .
Σε μια συνέντευξή του ο συμπατριώτης μας και κοντογείτονας Διονύσης Σαββάπουλος την είχε παρατηρήσει κι αυτός και το ανέφερε .
Ο Κυρ Αδάμ δεν έκανε μόνο μοσχομυριστούς λουκουμάδες ,
αλλά όλα τα γλυκά με ιδιαίτερη επιτυχία στα σοροπιαστά .
Είχε το εργαστήριό του απέναντι στην οδό Αγίας Τριάδος , δυό τρία μαγαζιά ποιο πάνω .
Εκεί μαζευόμασταν πιτσιρίκια και τον βοηθούσαμε κάνοντάς του διάφορα θελήματα .
Η αμοιβή μας η καλύτερη , καυτές ,τραγανιστές , ξεροψημένες βουτηγμένες μέσα στο μέλι τουλούμπες , που τις αρπάζαμε με το χέρι και και τις καταβροχθίζαμε εν ριπή οφθαλμού …”
Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο
Νικηφόρου Φωκά και Νίκης. Εργασίες στα δίκτυα του ηλεκτρικού.
Από το βιβλίο για την βιομηχανία στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την λεζάντα, αρχικά το ρεύμα στην πόλη ήταν συνεχές.
Πηγή: Η βιομηχανική κληρονομιά της Θεσσαλονίκης, 2005
Ο Γιώργος Κωτσίδης σχετικά με το ρεύμα στην Θεσσαλονίκη:
Πριν την ίδρυση της ΔΕΗ σε όλη τη Ελλάδα υπήρχαν περίπου 400 μικρές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος .
Άλλες ιδιωτικές , άλλες δημοτικές , άλλες με άδεια κι άλλες χωρίς .
Στην Θεσσαλονίκη είχαμε στην αρχή του 20 ου αιώνα την “Εταιρεία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης Α.Ε.”, με έδρα τις Βρυξέλλες που το 1912 αναλαμβάνει και την ηλεκτροκίνηση του τραμ.
Αργότερα κρατικοποιείται και ιδρύεται η ΚΕΤΗΘ ( Κρατική Εκμετάλλευση Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης ) που μετά εξαγοράζεται από την ΔΕΗ .
Η ΚΕΤΗΘ παρείχε με τα δύο εργοστάσιά της Β. Γεωργίου και της Αγ. Δημητρίου 110 volt σε συνεχές .
Η ΔΕΗ με την ίδρυσή της έβαλε στόχο την ενοποίηση όλων των δικτύων σε μια Δημόσια επιχείρηση που θα εκμεταλλευόταν όλες τις πηγές της χώρας για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας .
Ο λιγνίτης και οι υδατοπτώσεις ήταν η βάση , όπου υπήρχαν κατασκευάστηκαν δίπλα τους μεγάλες εργοστασιακές μονάδες .
Η χαμηλή τάση είχε τα πλεονεκτήματά της , αλλά και τα μειονεκτήματα με τα 110 volt με το συνεχές δεν ήταν θανατηφόρα , αλλά δεν ήταν ικανή να βοηθήσει την ανάπτυξη , αντίθετα το εναλλασσόμενο με τα 220 volt που ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο μπορούσε .
Τα 110 δεν μπορούσαν να μεταφερθούν μακριά και είχαν μεγάλη απόσβεση , αντίθετα το 220 εναλλασσόμενο μπορούσε και να πάει μακρύτερα, να κινήσει μηχανές και γενικά να πάρει μεγάλα φορτία .
Στην φωτογραφία φαίνεται η αδυναμία του συνεχούς ένα δάσος από εκατοντάδες καλώδια επάνω σε κολώνα με λευκούς πορσελάνινους μονωτήρες μονωτήρες να μεταφέρουν το ρεύμα, σχεδόν ένα καλώδιο σε κάθε σπίτι .
Ο κόσμος με το εναλλασσόμενο χωρίς ενημέρωση κινδύνευε .
Τα πρώτα χρόνια είχαμε πολλές ηλεκτροπληξίες ακόμη και επαγγελματιών που συνηθισμένοι στο συνεχές έπιαναν το εναλλασσόμενο με τα χέρια και πάθαιναν ηλεκτροπληξία .
Έγινε τότε τεράστια καμπάνια για ενημέρωση ο κόσμος έμαθε να το χρησιμοποιεί .
Ο εξηλεκτρισμός της χώρας και το ξήλωμα των παλιών εγκαταστάσεων έγινε ταχύτατα σε λίγα χρόνια .
Ήταν η χρυσή εποχή των επαγγελματιών ηλεκτρολόγων που δεν προλάβαιναν να παίρνουν δουλειές .
Στην φωτογραφία το παλιό εργοστάσιο στην αρχή της Λεωφόρου των Εξοχών
Περισσότερα στην σελίδα …
https://parallaximag.gr/thessaloniki/i-poli-sto-chtes-ke-sto-simera-ilektrik
Η κλινική Δαν (ιατρός Κων. Δαν) και παλιότερα οικία του τελευταίου Οθωμανού στρατιωτικού διοικητή της πόλης Χασάν Ταχσίν Πασά, απέναντι από το παλιό Ρώσικο Νοσοκομείο επί της Παπαναστασίου και Ύδρας.
Η μπροστινή πλευρά του
Από το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Εικονογραφία της συνοικίας των Εξοχών” σ.253
Η πίσω πλευρά του. Αριστερά του στο βάθος το Ρώσικο νοσοκομείο.
Έξω από την κάτω μεριά της οικίας Χασάν Ταχσίν Πασά. Ίσως στον Α ΠΠ λειτούργησε κι αυτό το κτήριο σαν νοσοκομείο. Προγενέστερα της κλινικής ΔΑΝ
Το Ρώσικο νοσοκομείο, επί της σημερινής Παπαναστασίου, εγκαινιασμένο ως τέτοιο το 1910, από το 1925 “Μαιευτική Γυναικολογική Κλινική” και από το 1939 μέχρι το 1975 ως Δημόσιο Μαιευτήριο (σήμερα Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας)
Εδώ ως νοσοκομείο Αγ. Δημήτριος του Ερυθρού Σταυρού
Το πίσω μέρος της φωτογραφίας με το νοσοκομείο.
Από το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Εικονογραφία της συνοικίας των Εξοχών” σ.159 το Ρώσικο Νοσοκομείο με τον Πασαλίδη, πρώτο από δεξιά με το τσιγάρο στο χέρι.
Στο εσωτερικό του Ρώσικου Νοσοκομείου
Mπροστά μας το Τσιναρλί και αριστερά, πίσω απ' το μεγάλο δέντρο, ο Προφήτης Ηλίας.
Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο,
Μεγάλου Αλεξάνδρου, από το ύψος της Πλουτάρχου προς τα δημόσια ουρητήρια.
Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο
Μεγάλου Αλεξάνδρου, από το ύψος της Πλουτάρχου προς τα δημόσια ουρητήρια
Δημόσια ουρητήρια στην Μεγ. Αλεξάνδρου