Saloni.ca Archive

Αντίσκοινα και γαϊδουράκια σ' έναν ακόμα καταυλισμό στα δυτικά περίχωρα. Από τη συλλογή Paul Albarel. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822744868215148&id=204212503401724

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1700 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1700 tirage papier Τα προσανάμματα. Μπορεί από την ίδια περιοχή, μπορεί και όχι.

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1706 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1706 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1722 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1722 tirage papier

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822743484881953&id=204212503401724

Ακροπόλεως/Θεοτοκοπούλου από τον τοίχο αντιστήριξης – εκκλησία Ταξιαρχών με τον μιναρέ του Ικί Σεριφιέ. 1917 φωτογραφία των Rene & Jacqueline Benezech, συλλογή μουσείο Quai Branly

Από την αντίθετη κατεύθυνση και λίγο παραπάνω, είχαμε δει τον τοίχο εδώ: https://archive.saloni.ca/1214

Θέατρο EDEN ή ΕΔΕΜ. 1884-1917

Από τη Μάρα Νικοπούλου και τον Δαυίδ Μπράβο

Χωροταξικά-όπως είδαμε εδώ https://archive.saloni.ca/1310-θα το τοποθετούσαμε στην αρχή της Αντιγονιδών. Σήμερα παραθέτουμε μερικά ιστορικά στοιχεία (από την έρευνα του Δαυίδ Μπράβου και κάποια πρόσθετα) η ιστορία όμως του Eden δεν εξαντλείται εδώ. Η αρχή ουσιαστικά οφείλεται στην σύνδεση του σιδηροδρόμου με το Βελιγράδι (1888, όπως μας πληροφορεί o Theodoros Natsinas) που ήταν ήδη συνδεδεμένο με την Βιέννη, και έτσι το κύκλωμα παραστάσεων που περιόδευε Ευρώπη και Ανατολή έγινε εύκολα προσβάσιμο. Οι θιασάρχες επιβιβάζουν τους ηθοποιούς στο τραίνο, φορτώνουν τα σκηνικά και σε λίγες ώρες φτάνουν στον προορισμό τους. Ποιοτικές μετακλήσεις από Γαλλία – Ιταλία – Γερμανία – Αυστροουγγαρία – Ισπανία – Ελλάδα που νωρίτερα είχαν απολαύσει Παριζιάνοι, Μιλανέζοι, Βιεννέζοι, κάνουν πλέον σταθερά την εμφάνιση τους στο EDEN, ένα κομψό θέατρο με αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις, 1200 θέσεων.

Όπερα, θέατρο, οπερέτα, βωντεβίλλ, κομεντί φρανσέζ, συναυλίες κλασσικής, μίμοι και ακροβάτες, πυγμαχία !, ελληνικό μελόδραμα, επιθεώρηση, τραγωδία, χοροί και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Ο συντονισμός των παραστάσεων σε σχέση με τις πρεμιέρες τους στο εξωτερικό είναι αξιοθαύμαστος. Λειτουργούσε όλα αυτά τα 33 χρόνια, με πλήρες πρόγραμμα όλη την χειμερινή περίοδο (τέλη Αυγούστου-Μάιο).

Ανταγωνισμό είχε αρχικά μόνο από το θέατρο Jupiter (1890), στην Λεωφόρο Νίκης. Πριν το 1890 στον χώρο του Jupiter υπήρχε το Γαλλικό Θέατρο το οποίο κάηκε στην τότε μεγάλη πυρκαγιά. Μετά το 1905 το Jupiter ονομαζόταν και Όμιλος Φιλομούσων. Αργότερα με ριζικές τροποποιήσεις μετατράπηκε στο Ωδείον-ODEON, μέχρι την πυρκαγιά του 1917. [Το είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/964]

Ο Γκαρμπολάς, δυστυχώς, στις εφημερίδες του σπάνια δίνει πληροφορίες για ξένους θιάσους. Προωθεί μόνον ελληνικό μελόδραμα. Αντίθετα η Journal de Salonique, του Σααδή Λεβή, καταγράφει τα πολιτιστικά με λεπτομέρεια και με κριτική αποτίμηση από ειδικούς δημοσιογράφους. Οι αναφορές της Journal στο EDEN και τον Elie Noah είναι άπειρες και συχνά διθυραμβικές. Ευμενή κριτική και αποτίμηση δίνει στις καλές παραστάσεις από όπου κι αν προέρχονται. (Το Θέατρο Λ. Πύργου, ο διευθυντής του Ρώμπαπας, ο Όμιλος Φιλομούσων είναι η επόμενη γενιά θεάτρου που εξιτάρει την εφημερίδα). Το κοινό στη Θεσσαλονίκη σύντομα απέκτησε κριτήριο και έγινε υποψιασμένο μουσικά και θεατρικά. Είχε άποψη για το ανέβασμα των παραστάσεων και έτρεφε μεγάλο σεβασμό σε συγγραφείς συνθέτες και ηθοποιούς. Έμαθε να περιφρονεί τις αρπαχτές και τα μπουλούκια. Ο κόσμος τραγουδά διάφορες άριες στην καθημερινότητά του. Ένα συνεχώς αυξανόμενο κοινό άρχισε να τραγουδάει στους δρόμους όπερα τα βράδια σαν ένα είδος ραδιόφωνου της εποχής. Με την οικονομική άνθηση, δημιουργείται νέα αστική και μικροαστική τάξη, που διψά να δει την πόλη να μετατρέπεται σε κοσμοπολίτικο ευρωπαϊκό κέντρο. Για το πολιτιστικό 1900 μπορούμε να πάρουμε μία γεύση εδώ: https://archive.saloni.ca/449

Η επίδραση του EDEN ήταν τεράστια. Την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οι αίθουσες παραστάσεων θα αυξηθούν κατακόρυφα. Οι περισσότερες θα δημιουργηθούν στην Νίκης και την Χαμιδιέ (Εθν. Αμύνης). Το θέατρο και ο πολυχώρος του κήπου του Λευκού Πύργου πλέον πρωταγωνιστούν. Ολύμπια, Σκέιτιγκ και Αλάμπρα – Παλλάς – Ωδείο – Πατέ ακολουθούν. Οι θαμώνες πολλαπλασιάστηκαν. Η Θεσσαλονίκη έγινε απαραίτητος σταθμός όλων των θιάσων που περιόδευαν, ένα θεατρικό-οπερετικό στέκι.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822723111550657&id=204212503401724

To Θέατρο Εδέμ βρίσκεται στην πιο πολυσύχναστη γειτονιά πόλης, στην μεγάλη οδό Βαρδαρίου, στην στάση των τραμ. Είναι από τα πιο γοητευτικά θέατρα της Ανατολής. Εκτείνεται σε 3 άνετους ορόφους (με θεωρεία, α και β εξώστη), και έχει χωρητικότητα 1200 ατόμων. Καθημερινά δίνονται με μεγάλη επιτυχία παραστάσεις από τους πλέον διάσημους γαλλικούς και ιταλικούς περιοδεύοντες θιάσους. Ιδιοκτήτης και διευθυντής ο κ. Ελί Νοά. Ανακοινώσεις για παραστάσεις Αφίσες Όπερας της Εποχής. Πολύ συχνά, ο χώρος δίδεται για σχολικές γιορτές και μαθητικές παραστάσεις και συναυλίες -εκεί τα πρωτεία κατέχουν από νωρίς τα ιταλικά σχολεία Παράλληλα κάποιες φορές τα έσοδα «κανονικών» παραστάσεων πηγαίνουν υπέρ κάποιου σκοπού. Στα συγκεκριμένα (ενδεικτικά μόνον) αποσπάσματα βλέπουμε δυο από τα σχετικά δημοσιεύματα που αφορούν σχολεία: τα αρμενικά σχολεία, αριστερά, και το γνωστό μας Γιαντικιάρ Τερακί (δεξιά) όπου μάλιστα υπολόγιζαν ότι θα μαζευτούν γύρω στις 200 λίρες. Επίσης ενδεικτικά αναφέρουμε ότι αντίστοιχες βραδιές έγιναν υπέρ του αυτοκρατορικού στόλου (αρκετές), υπέρ της Λέσχης Matanot Laevionim, υπέρ της Mission Laique, της Alliance Francaise και πολλών πολλών άλλων… Ξεχωρίζουμε επίσης αναφορές για παραστάσεις με ματινέ στις οποίες μπορούσαν να πάνε μόνον γυναίκες, όπως αυτή υπέρ της σχολής Hadikai-Irfani-Hamidi, (17/1/1907, αριστερά). Το απόκομμα δεξιά, από τον Οκτώβριο 1908, ξεκαθαρίζει ότι θα υπάρχουν ματινέ για τις τουρκάλες -κι εδώ ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι είμαστε πια μετά την επανάσταση των Νεότουρκων, που κατά τα άλλα είχαν δηλωμένες «πιο φεμινιστικές» θέσεις. Παλιότερα, στην “περίκλειστο” πόλη λειτουργούσε και το Ιταλικό Θέατρο με 1-2 παραστάσεις τον χρόνο. Ήταν ένα ερείπιο ήδη το 1877. Η τοποθεσία του κάτω από την Φράγκων στο ύψος της Οθωμανικής Τράπεζας (σήμερα Ωδείο), στην οδό Βεροίας. Έχει ειπωθεί πως αυτό ήταν νωρίτερα το τοπικό Κονκόρδια, (επωνυμία που μας είχε μπλέξει πολύ στις παλιές συζητήσεις για την καμένη πρόσοψη του Eden) δεν έχει όμως επαληθευτεί η ύπαρξη τέτοιου ονόματος από τον τύπο της εποχής. Και πάντως με την Εγνατία δεν είχε καμία σχέση. Το σίγουρο είναι ότι Κονκόρδια υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη (απ' όπου και το απόσπασμα) και πολλές φορές παραστάσεις από το EDEN ανέβαιναν αμέσως μετά στο Κονκόρδια της Πόλης και το αντίστροφο. Κάποιες απόπειρες «κινηματογραφικών» προβολών είχαν γίνει στο Εden ήδη από το 1900. Μαθαίνουμε ότι αυτή του 1900, με τον «βιογράφο», στην αρχή τουλάχιστον δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση καθώς η αίθουσα δεν γέμισε. Προβλήματα αντιμετώπισε και τουλάχιστον μία ματινέ του ηλεκτρικού προβολέα τον Ιανουάριου του 1908. Λήφθηκαν μέτρα ώστε οι πρωινές προβολές του επόμενου Σαββατοκύριακου να γίνουν κανονικά. Το EDEN απέκτησε και τον τίτλο του «Σινεμά» από το 1910. Με τον πλήρη εξηλεκτρισμό της επιχείρησης, απέκτησε και τα τότε τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα προβολής. Ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Elie Noah φρόντιζε για την ποιότητα των θεατρικών και κινηματογραφικών παραστάσεων με πάθος, ευαισθησία, γνώση και τις σωστές διεθνείς διασυνδέσεις. Τα κινηματογραφικά έργα ήταν διαλεγμένα με αυστηρή επιμέλεια από τις σοβαρότερες εταιρείες διανομής. Ένας αρτ κινηματογράφος της εποχής -χωρίς όμως να πάψει να λειτουργεί και ως θέατρο. Από ένα δημοσίευμα της εποχής, μαθαίνουμε ότι κάποιοι (πιθανόν ανταγωνιστές; ) λίγο πριν ανοίξει τις πόρτες του το σινεμά Eden αφισοκόλλησαν πάνω στις αφίσες του. Η διεύθυνση προειδοποίησε κάθε ενδιαφερόμενο ότι οι αφίσες που τοποθετούνται πάνω σε αυτές του Eden θα αφαιρούνται! Όπως φαίνεται, υπήρχε και κήπος με παραστάσεις με άλογα, παντομίμες, κλόουν κλπ. Ίσως αυτός ο χώρος γίνεται το Cafe-Concert του Eden.

Οι μόνες κοντινές φωτογραφίες από την μπροστινή όψη/είσοδο του περίφημου Eden είναι μετά τη φωτιά και έχουν συζητηθεί κατά καιρούς προσδιορίζοντας στο περίπου τη θέση του. Ας το τοποθετήσουμε στο ακριβές σημείο, ώστε να επικεντρώνουμε πλέον μόνον στην ιστορία του, που θα δούμε αύριο.

Από τη Μάρα Νικοπούλου και τον Δαυίδ Μπράβο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=820010328488602&id=204212503401724

Από την κάτω φωτογραφία και το ψηλό κτίριο με τη δίρριχτη στέγη που διακρίνεται δεξιά, ο κ. Νικόπουλος είχε προσδιορίσει τη θέση του κινηματοθέατρου στο βόρειο πεζοδρόμιο κοντά στην Ατταλιδών. Το ότι βρισκόταν στο βόρειο πεζοδρόμιο επιβεβαιώνεται και από διαφημίσεις που το χρησιμοποιούν ως τοπόσημο, όπως αυτή που αναφέρει ότι βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο «Λονδίνον». Για το «Λοδίνον» ξέρουμε από άλλες αναφορές (π.χ. στη Μακεδονία,19/12/1916) ότι βρίσκεται στην Εγνατία 74 -δηλαδή στο νότιο πεζοδρόμιο. Για το πού περίπου έπεφτε το τότε 74 και το ξενοδοχείο Λονδίνο, έχουμε την περιγραφική διεύθυνση των νέων (το 1913) γραφείων της Μακεδονίας. Για να προσδιορίσουμε το ακριβές σημείο χρησιμοποιούμε μια φωτό στην οποία, λίγο πιο δυτικά από την Λέοντος Σοφού, ο φωτογράφος κοιτάζει ανατολικά και αποτυπώνει σε πρώτο πλάνο τα ερείπια του Ξενοδοχείου Αίγυπτος. Στο βάθος, τα ίχνη από κάποιο κτίριο που κατέρρευσε αποτυπώνονται σ’ έναν ακόμα όρθιο τοίχο. Τα ίδια ίχνη που βλέπουμε και στην κοντινή φωτογραφία της εισόδου του Eden. Mε κίτρινο τα δυο στην ουσία τμήματα που αποτελούσαν το Eden, με κόκκινο το κτίριο με τη δίρριχτη στέγη που γλίτωσε από τη φωτιά. [Η αεροφωτογραφία, όπως και η επόμενη είναι από το Α. Γερόλυμπου, Το Χρονικό της Μεγάλης Πυρκαγιάς] Το Eden σημειωμένο και στην κάθετη αεροφωτογραφία του 1916. Το βάθος του Eden ήταν τέτοιο ώστε, στην μεταβατική περίοδο της ρυμοτομίας, εμφανίζεται σε περιγραφή διεύθυνσης καταστήματος επί της Λ. Σοφού (βόρεια από την Εγνατία, φυσικά) Μακεδονία, 15/12/1925 Σήμερα, που λίγο πιο ανατολικά από την «παλιά/βόρεια» Λ. Σοφού έχει δημιουργηθεί η Αντιγονιδών, και η Πτολεμαίων έχει κατέβει νοτιότερα, θα το βρίσκαμε εδώ. Ο όγκος του θα αντιστοιχούσε περίπου σε αυτόν της Κολόμβου.

Μια εξαιρετική σειρά από βίντεο με προφορικές μαρτυρίες από την γειτονιά του Ισλαχανέ στο youtube https://www.youtube.com/channel/UCuZNVcNdFkFB6tlS_XR68lw?fbclid=IwAR2khGHtwmtA3pUjj5ooK5uWaTaps0GqaLVYn5N8aeoFp1lMUJqp9jT1Xas Με την ευκαιρία, η ανακοίνωση της δημοπρασίας του καφενείου που τώρα είναι η γνωστή μας «Πρίγκηπος» και που η ιστορία του περιγράφεται σε ένα από τα βίντεο.

Και να θυμίσουμε και την σελίδα του Πολυχώρου Πολιτισμού Πρώην Σχολής Τεχνών και Επαγγελμάτων Χαμιδιέ-Ισλαχανέ. Οσο γλωσσοδέτης είναι ο τίτλος του, τόσο και παραπάνω εξαιρετική δουλειά κάνουν. 🙂 https://www.facebook.com/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%A0%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD-%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%A4%CE%B5%CF%87%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B9-%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AD-%CE%99%CF%83%CE%BB%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AD-902308999935023/

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822742608215374&id=204212503401724

Στα 1906 οι ανασκαφές του Παπαγεωργίου κοντά στο Συντριβάνι βγάζουν στο φως επιγραφές. Στη φωτογραφία ο Παπαγεωργίου στο χώρο των ανασκαφών του. Με δεδομένη την πυκνότητα αυτών των ανακαλύψεων, ο Δήμος αποφάσισε να ιδρύσει ένα μουσείο στην αυλή του αυτοκρατορικού λυκείου (την Φιλοσοφική του ΑΠΘ σήμερα) όπου και θα ενωθούν τα ευρήματα. Μάλιστα πολλές περιοχές από το βιλαέτι υποσχέθηκαν να στείλουν δωρεές σε αρχαία αντικείμενα για τον εμπλουτισμό αυτού του μουσείου. Μουσείο βέβαια αρχαιολογικό ιδρύθηκε πολύ αργότερα (αν και η εφορεία αρχαιοτήτων ήταν η πρώτη υπηρεσία που ιδρύθηκε μετά την απελευθέρωση, τον Νοέμβριο του 1912). Το 1906 επίσης σχεδιάζεται η ίδρυση ιατρικού πανεπιστημίου με την πρόβλεψη ο επάνω όροφος να είναι προορισμένος για μουσειακές χρήσεις, μάλλον σχετικές με την ιατρική. Ως μουσείο αναφέρεται στα 1899 και ένας χώρος του βουλγαρικού γυμνασίου με “πλούσιες συλλογές”. Αγνοούμε τι ακριβώς περιείχε. Παραδόξως το πρώτο μουσείο, που ονομάστηκε και διαφημίστηκε ως μουσείο, στην πόλη μας ήταν ιδιωτικό και φτιάχτηκε το 1904. Προφανώς πρόκειται για μια περιοδεύουσα έκθεση περίεργων αναπαραστάσεων και αντικειμένων. Μουσείο ανατομίας του δρ. Gustav Seiferl. Μια (πιθανόν) μακάβρια έκθεση από σκηνές βασανισμού, φυλάκισης κλπ, επίσης όργανα ανατομίας αρκετά περίεργα: αυτά τα τελευταία σε μια αίθουσα όπου καλό θα ήταν μια νέα κοπέλα να μην πάει με τη μαμά της (ό.τι κι αν σημαίνει αυτό) Αυτά τον Δεκέμβριο του 1904. Τον Ιανουάριο του 1905 το μουσείο μάλλον εξάντλησε την πελατεία του: Μόλις δύο πιάστρα η είσοδος, συμπεριλαμβανομένης και της εισόδου στην ειδική αίθουσα ανατομίας. Το μουσείο θα φύγει σε λίγες μέρες, οπότε ειδοποιούνται οι ενδιαφερόμενοι να σπεύσουν να θαυμάσουν μια περίεργη όσο και επιμορφωτική έκθεση. Στεγάστηκε στο χώρο ανάμεσα στο Γκράν Παλάς, και το ξενοδοχείο Αίγυπτος, όπως έλεγε η διαφήμιση. Προφανώς φιλοξενήθηκε στο ισόγειο σπιτάκι με το βέλος Είχαμε κι άλλα “Μουσεία” αργότερα. Στα 1909 και 1910 αναφέρονται στην JdS μουσείο ουγγρικό, γαλλικό, ισπανικό, ιταλικό, αλλά αυτά έχουν την έννοια της έκθεσης προϊόντων από τις χώρες προέλευσής τους.

Όταν παρουσιάσαμε το ξενοδοχείο, αναφέραμε ως ιδιοκτήτη αυτόν που αναφέρει ο Δημητριάδης στην Οθωμανική Τοπογραφία (σ. 188), τον Selami-zade Hulucι (η Helvacι) Bey. Ο Γιάννης Μέγας, ακολουθώντας την πληροφορία στο Enquête dans les Balkans: Rapport Présenté aux Directeurs de la Dotation par les Membres de la Commission d'Enquête, σ. 181 του 1914, αναφέρει ως ιδιοκτήτη τον M. Karabelev από την Plevna, βουλευτή του Σταμπούλοφ. Έτσι εξηγείται και η σύνταξη του ξενοδοχείου με τα βουλγαρικά συμφέροντα, η χρήση του ως βουλγαρικού ταχυδρομείου και η οχύρωση εκεί μέσα βούλγαρων στρατιωτών τον Ιούνιο του 1913, που μετέτρεψαν τον χώρο σε θέατρο ελληνοβουλγαρικών μαχών. Ποιος όμως ήταν πραγματικά ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου; Από ένα αποδεικτικό επίδοσης ενός εξωδίκου που δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία 1-9-1913 διαπιστώνουμε ότι τουλάχιστον μέχρι τέλους των μαχών ιδιοκτήτης παρέμενε ο Selami-zade Hulucι Bey, κάτοικος πλέον Κωνσταντινούπολης. Πληροφορίες σχετικά με το ξενοδοχείο εδώ: https://archive.saloni.ca/1575

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=816082738881361&id=204212503401724

Μακεδονία 1/9/1913 Γραμμένο σε στριφνή νομική γλώσσα το κείμενο λέει περίπου τα εξής: Ο Χουλουσή μπέης, Σελιαμή Ζαδέ Σεραγλή, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, ζει εδώ και έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη και δεν παρακολουθεί τα καθέκαστα στην Θεσσαλονίκη. Είχε νοικιάσει στον Μάρκο Καραβέλωφ (Karabelev) το κτίριο. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν εργάτες εκεί μέσα [προφανώς για να επιδιορθωθούν οι πρόσφατες ζημιές από τις συγκρούσεις]. Έρχεται λοιπόν κάποιος βούλγαρος, ονόματι Μήτσιος Τακιτζήφ ο οποίος ισχυρίζεται σ' ένα εξώδικο ότι όλες αυτές οι εργασίες καθυστερούν την απόδοση του κτιρίου. Το εξώδικο φτάνει στον πραγματικό ιδιοκτήτη μέσω του αδελφού του, Αλή πασά, που ζει στη Θεσσαλονίκη. Ο Χουλουσή μπέης στο παρόν εξώδικο δηλώνει ότι αγνοεί για τις εργασίες, αγνοεί δε ακόμη περισσότερο τον ρόλο του Τακιτζήφ και υποθέτει ότι ο αρχικός ενοικιαστής, ο Καραβέλωφ, υπενοικίασε το ξενοδοχείο στον Τακιτζήφ. Οπότε απορρίπτει τους ισχυρισμούς του περί καθυστερήσεων ως παντελώς αβάσιμους. Το σχετικό απόσπασμα του βιβλίου, όπου ο Karabelev εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης του Grand Hotel. Σκοπός του αποσπάσματος αυτού της συγκεκριμένης αναφοράς είναι να καταδείξει ότι το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου μέσα στο οποίο υπήρχαν κοσμήματα, συμβόλαια, τίτλοι καθώς και χρήματα παραβιάστηκε και το περιεχόμενό του έκανε φτερά με δράστες έλληνες, μετά τα γεγονότα του Ιουνίου.

Ο τσιγγανομαχαλάς παραπίσω από την Μπάρα, σε φωτογραφίες της συλλογής Paul Albarel. Πιθανόν ορισμένες να είναι λήψεις από την βόλτα που έκανε στις 30/9/1916 μαζί με τον Οζέ, τον Σακομάν και τον Μωρίς Οντέν -μανιώδη φωτογράφο, όπως τον αποκαλεί. Πρώτα διέσχισαν την Μπάρα από την οποία ο Αλμπαρέλ δεν έχει καμία φωτογραφία στη συλλογή του. «Από εκεί, επισκεφτήκαμε ένα χωριό τσιγγάνων. Όλα τα σπίτια είναι παράγκες από τσίγκινα σαρδελοκούτια ή δοχεία βενζίνης. Ένα πλήθος παιδιών με κουρελιασμένα ρούχα εμφανίζεται από κάθε γωνιά και εν ριπή οφθαλμού βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από αυτά τα πιτσιρίκια που ζητάνε μπαχτσίσι. Επωφελούμαστε βγάζοντας μερικές φωτογραφίες» Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=822084288281206&id=204212503401724

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1682 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1682 tirage papier

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1695 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1695 tirage papier Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1696 

[Θεσσαλονίκη]. «Ενθύμιον Δ.Ε.Θ., 1951, με 2 καλούς φίλους». Φωτογραφίζονται μπροστά στο Γραφείο Εμπορευμάτων της Εκθέσεως – ο πρώτος από δεξιά φέρει «περιβραχιόνιο» της Δ.Ε.Θ.

Από τον Χρήστο Καββαδά

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=821382005018101&id=204212503401724

Πίσω η Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ, μοναδικό τότε κτίριο της πανεπιστημιούπολης εκτός από τη Φιλοσοφική.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=821382618351373&id=204212503401724

Ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΑΣ κ. ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ Από τον Γιώργο Κωτσίδη Είχαμε τότε ένα πολύ καλό καθηγητή φιλόλογο τον Τσεκούρα . Για τον Τσεκούρα λέγαμε παρ ότι δεν τον πηγαίναμε – Μπορεί να ήταν πολύ αυστηρός , αλλά μας έμαθε ελληνικά . Την εποχή εκείνη και για πολλά χρόνια το Α ΄ Γυμνάσιο ήταν ίσως το καλύτερο Γυμνάσιο θεωρητικής κατεύθυνσης της πόλης και είχε ένα πολύ καλό επιτελείο φιλολόγων . Για μένα αυτός ήταν ο καλύτερος , που έδινε έμφαση στην συνέχεια την γλώσσας και πατούσε γερά στα αρχαία κείμενα που μας τα ανέλυε με πραγματικό πάθος και μας δίδασκε την απλή καθαρεύουσα . Τα ανώμαλα ρήματα της αρχαίας ήταν το προσφιλές του αντικείμενο και είχε την απαίτηση να τα μάθουμε αν είναι δυνατόν απ΄ έξω . Αυτά έλεγε ήταν μια από τις βάσεις της γλώσσα μας και βοηθούσαν την κατανόηση και την εκμάθηση της απλής καθαρεύουσας , που τότε ήταν η επικρατούσα γλώσσα . Σ ‘ αυτήν συντάσσονταν τα επίσημα έγγραφα της πολιτείας , γράφνταν οι περισσότερες εφημερίδες , σ’ αυτήν γράφαμε κι εμείς τις εκθέσεις μας του μαθήματος των Νέων Ελληνικών και ήταν γενικά η γλώσσα των ‘’ μορφωμένων ‘’ . Ο Τσεκούρας λοιπόν ήταν ο αγαπημένος μου και είχε αφήσει τα σημάδια του βαθιά μέσα μου , μαθαίνοντας μου Ελληνικά , καθώς επίσης και σημάδια του ‘’επί της παρειάς μου ‘’ γιατί ο καλός μου καθηγητής συνήθιζε να με ‘’χαϊδεύει ‘’ με δύναμη στο μάγουλο όταν ανακάλυπτε κανένα ορθογραφικό λάθος στις εκθέσεις μου . Φιλοδοξία του κάθε μαθητή ήταν μετά το τέλος του μαθήματος της Έκθεσης Ιδεών να σηκωθεί στον πίνακα και να διαβάσει την έκθεσή του μπροστά στους συμμαθητές του που προηγουμένως είχε επιλέξει ο ίδιος ο κ. Τσεκούρας . Όμως αυτό εμπεριείχε κι ένα τεράστιο κίνδυνο και ρίσκο γιατί μετά τα συγχαρητήρια του κ. Τσεκούρα για την καλή σου έκθεση ακολουθούσε το δεύτερο μέρος της παράστασης . – Έλα εδώ Κωτσίδη , πόσα ορθογραφικά λάθη έχεις . Πλησίαζες κοιτούσες το τετράδιο κατακόκκινο με κάτι τεράστια γράμματα που έγραφε '' λάθη 4 '' . – Πλησίασε … Πήγαινες κοντά του φοβισμένος , σήκωνε το αδυνατισμένο ξερακιανό χέρι του και σου σβούριζε κάτι καρπαζιές που τις θυμάμαι ακόμα στο τρεμάμενο μάγουλο σου, μετρώντας τελετουργικά . – Ένα, δύο, τρία , τέσσερα λάθη , την άλλη φορά να προσέξεις γιατί θα καλέσω τον κηδεμόνα σου να δει τα χάλια σου . Κι αυτό για μια έκθεση που είχε επιλέξει σαν μια από τις 2 – 3 καλλίτερες της ημέρας για να διαβαστούν μπροστά στην τάξη . Έτσι μάθαμε Ελληνικά κι ορθογραφία τότε , που δεν είχαμε όλοι κι όλα τα βιβλία και βασανιζόμασταν να βρούμε κανένα παλιό ξεπατωμένο και χιλιομουτζουρωμένο από κανένα παλιό μαθητή , η από τα μεταχειρισμένα του Ξενοφώντα . Το λέω γιατί ομολογώ ζήλεψα τα σημερινά παιδιά , όταν μπαίνοντας προχθές σε μια αίθουσα του Α ΄ Γυμνασίου που επισκέφτηκα μετά πολλά χρόνια κι είδα πάνω σε μια σειρά θρανίων ολοκαίνουρια πολύχρωμα μοσχομυριστά τα φετινά βιβλία να περιμένουν τους μαθητές της νέας χρονιάς να τα πάρουν και μάλιστα δωρεάν … Στην φωτογραφία ο καθηγητής μας Τσεκούρας ανάμεσα στους μαθητές του το 1959 στο μνημείο της Αραπίτσας της Νάουσας σε μια από τις λίγες εκδρομές που είχα πάει . Ήμασταν τότε μόλις 16 χρόνων έφηβοι στην 4η τάξη του 6α ταξίου Α΄Γυμνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης …