Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Στη Νικηφόρου Φωκά 3 υπήρχε το κέντρο διασκέδασης Μποέμ, στην παλιά κατοικία. Αργότερα στην ίδια θέση, στην πενταόροφη πολυκατοικία, ήταν η ταβέρνα ο Βλάχος με τα υπέροχα εδέσματα, τη δεκαετία του 1950. Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Μόνο το παλιό καμπαναριό έχει διατηρηθεί σήμερα.
Ο Γάλλος στρατιώτης στα 1917 με μικρά παιδιά της Καπουτζήδας.
Πίσω από τους χωρικούς η εκκλησία σε λήψη του Joseph Pigassou
Φωτογραφία κατοχική
Μια παρέα από Εβραίες είναι στο Συντριβάνι, αφήνοντας πίσω τους το καφενείο “Σουφλίον”, εκεί που σήμερα είναι το Άσυλο του Παιδιού.
Φωτογραφία από την συλλογή του Paul Albarel.
Αρ. φ, AD11028Dv0761693
Το καφενείο στην καλύτερη μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωσή του, με τον υπερυψωμένο υπαίθριο χώρο που πρόσφερε.
Η παλιότερη φωτογραφία της μη διαμορφωμένης ακόμα πλατείας. Τα τείχη φτάνουν μέχρι την Εγνατία, ο χώρος του καφενείου δεξιά πίσω από τους φωτογραφιζόμενους.
Αριστερά το “Σουφλίον” δεξιά ανοίγεται η “Νοσοκομείου”
Μακεδονία 14/11/1916
Η πολύ ενδιαφέρουσα αυτή φωτογραφία επιλέχτηκε να αναρτηθεί μαζί με μία της συλλογής Paul Albarel, αφού δείχνουν τον ίδιο, αταύτιστο ακόμη, δρόμο της αγοράς.
Λήψη στις 13/5/1913 από τον Auguste Léon
Συλλογή Paul Albarel
αρ.φ.AD11028Dv0761596
Στην καρδία του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης.
Το κατάστημα-βιοτεχνία δερμάτινων ειδών του Χριστ. Φ. Τραμπούκη, γύρω στο 1950, από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Στην οδό Σπανδωνή
[Από το βιβλίο “Θεσσαλονίκη η ψυχή μας” του Λ. Ιωαννίδη, Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 218]
Το 2011, στο ίδιο μέρος (Σπανδωνή 20)
Μια πληροφορία για τον Χριστ. Τραμπούκη, από την εφημ. “Μακεδονία” (16/3/1958, σελ. 6)
Πρόσωπα, επαγγέλματα και μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1913 από τον φακό του Auguste Léon για τα Αρχεία του Πλανήτη του Albert Kahn
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Ο Γεννάδιος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, στην αρχή της αρχιερατείας του στο γραφείο του, γύρω στο 1912-3
[Από το βιβλίο “Θεσσαλονίκη, Στιγμές ιστορίας», Αθήνα, 2016, σελ. 221]
22/5/1912 αναγγέλλεται η εκλογή του από τον πατριάρχη (πρώην Θεσσαλονίκης) Ιωακείμ
Η θριαμβευτική αποδοχή του νέου Μητροπολίτη από την Μακεδονία 23/5/1912
Στην υποδοχή του Γεωργίου με τον Μέιρ και τον μουφτή της πόλης.
Η φωτογραφία από πίσω γράφει ότι το αυτοκίνητο ανήκει στον δήμαρχο της πόλης και είναι παρκαρισμένο μπροστά στο σπίτι του. Είμαστε στα 1921 και δήμαρχος στην πόλη είναι ο Οσμάν Σαϊτ. Ο δρόμος είναι η Ευζώνων ανάμεσα Βελισσαρίου και Αμαλίας. Μετά την Αμαλίας αριστερά το Λυσέ. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.
Μακεδονία 13/4/1922, που δείχνει τον τόπο κατοικίας του Οσμάν Σαϊτ.
Αν δεν είναι το πρώτο δυστύχημα με αυτοκίνητο στην πόλη, σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε για τον πρώτο οδηγό που θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον τρόπο που κυκλοφορεί στην πόλη.
Ο κ. Βερνάρ, διευθυντής των τραμ, Βέλγος, έχει βάλει στο μάτι τους Κωνσταντίνους της πόλης (σε όνομα κι επίθετο) και τους πετυχαίνει μπροστά σε καφενεία.
Μπροστά στο Μον Πλαιζίρ.
Μπροστά στο Μάγερ Κράσμα. Μετά πήγε κι αλλού.
Όχι, δεν είναι η εφημερίδα που φοβάται τα χειρότερα για τον κ. Βερνάρ ένα μήνα μετά (14/2/1912).
Είναι ο κ. Βερνάρ που διαμαρτύρεται τηλεγραφώντας στις Βρυξέλλες: “οι δολοφόνοι εν Τουρκία αφίνονται ελεύθεροι”.
Φυσικά πρόκειται για μιαν άλλη, σοβαρότερη υπόθεση επίθεσης σε επιθεωρητή τραμ.
Απέναντι από τη σημερινή είσοδο της Στρατιωτικής Λέσχης, στην Εθνικής Αμύνης, ήταν πριν 100 περίπου χρόνια το τυπογραφείο “Άγκυρα” του Ιωάννη Κούμενου.
Ο Ιωάννης Ν. Κούμενος ήταν ένας ομογενής από την Αίγυπτο, με καταγωγή από τη Χίο, ο οποίος εγκαταστάθηκε το 1913 στη Θεσσαλονίκη και δημιούργησε μια επιχείρηση με τυπογραφείο, χαρτοπωλείο και εκδόσεις εφημερίδων, αφισών και βιβλίων. Οι εφημερίδες που εξέδωσε ήταν ο “Βόσπορος”, η “Άγκυρα”, ο “Τηλέγραφος” και η “Ανκρ”. Ήταν φιλοβενιζελικός και γι’ αυτό δέχθηκε το μένος των φιλοβασιλικών τραμπούκων την προεκλογική περίοδο του 1920. Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες για τη ζωή του και τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Γνωρίζουμε μόνο ότι διέμενε στην οδό Διαμιανού (σημ. Τσόπελα) 2, δίπλα στο τυπογραφείο του, που ήταν Εθνικής Αμύνης 2 και ότι το 1925 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Χαρτεμπόρων και Βιβλιοχαρτοπωλών.
Νίκανδρος Καστανίδης
Ιωάννης Ν. Κούμενος
1913, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου
1916, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου
1919, με κόκκινο σημειώνεται η κατοικία της οικογένειας του Ι. Ν. Κούμενου και με κίτρινο η είσοδος του τυπογραφείου του
Η είσοδος του τυπογραφείου του Ι. Ν. Κούμενου δεξιά στο κίτρινο πλαίσιο.
Μακεδονια 5/11/1921
Φόβοι στο Δημοτικό Συμβούλιο μήπως ο Ι. Κούμενος χρησιμοποιήσει χώρους του οικοπέδου του για την ανάπτυξη παραγκών.
Η εφημερίδα “Άγκυρα”
[Από το βιβλίο “Εφημεριδογραφία της Θεσσαλονίκης”, τόμ. Β΄, του Μ. Κανδυλάκη, Θεσσαλονίκη, 2000, σελ. 175]
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 10/2/1919, σελ. 2
Μακεδονια 24/2/1930. Ισως το τέλος της επιχείρησης.